Βόλτα στο internet παρέα με έναν κανίβαλο και έναν υποτιθέμενο διώκτη ηλεκτρονικού εγκλήματος
Σκέφτομαι καμιά φορά, πως αν παρακολουθούσε κάποιος τις διάφορες αναζητήσεις μου στο internet και τον τρόπο με τον οποίο η μία πληροφορία διαδέχεται την άλλη στην οθόνη μου, πιθανότατα θα ανησυχούσε για την πνευματική μου υγεία.
Το αν θα ανησυχούσε δικαίως ή όχι αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Γενικότερα είμαι ακίνδυνη ως προς τους άλλους.
Σκεφτόμουν για παράδειγμα, τι θα πίστευε κάποιος από τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, αν παρακολουθούσε τις κινήσεις μου και με έβλεπε να ψάχνω σελίδες σχετικά με τον κανιβαλισμό. Πιθανότατα θα άρχιζε να φαντασιώνεται διάφορα και θα με κατέτασσε σε μια μαύρη λίστα υπόπτων.
Ας δούμε λοιπόν, πως μπορεί κάποιος να φτάσει σε περίεργες σελίδες και περίεργες αναζητήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι χμμμ πως να το πω ευγενικά… διαταραγμένος ίσως;
Τρώω τα νύχια μου. Τα έτρωγα από πολύ μικρή. Σταμάτησα να τα τρώω κάπου στα 19 μου και ξανάρχισα να τα τρώω πριν από τρία χρόνια μετά από μια πολύ δύσκολη κατάσταση που έζησα. Ακολούθησε μια ακόμη χειρότερη από την οποία δεν έχω συνέλθει και συνεχίζω να τρώω τα νύχια μου. Για εμένα η κατάσταση αυτή είναι δείκτης και όχι συνήθεια. Όταν και αν συνέλθω από κάποιες καταστάσεις που με ταλαιπωρούν, τότε τα νύχια μου θα μεγαλώσουν ξανά.
Το θέμα μας σίγουρα δεν είναι τα νύχια μου, όμως από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Αρχικά έτυχε να διαβάσω κάτι σχετικά με την ονυχοφαγία. Ένα link με οδήγησε σε κάποια άλλη σελίδα που είχε πληροφορίες σχετικά με τον αυτοκανιβαλισμό.
Σκάναρα τη σελίδα στα γρήγορα με το βλέμμα μου και πρόσεξα μια αναφορά για το Survivor Type του Steven King. Είχα διαβάσει τη συγκεκριμένη ιστορία πριν αρκετά χρόνια, μέσα σε ένα λεωφορείο που ανέβαινε με δυσκολία το χιονισμένο Καιμακτσαλάν. Οι μισοί επιβάτες είχαν χεστεί από το φόβο τους (μετά συγχωρήσεως). Δε καταλάβαινες που τέλειωνε το χιόνι και που άρχιζε η χαράδρα.
Θυμάμαι ακόμα της έκφραση μιας ζωγράφου όταν διαπίστωσε τι διάβαζα. Όταν βρίσκομαι στη μέση μιας κατάστασης για την οποία πραγματικά δε μπορώ να κάνω κάτι, είμαι συνήθως στην κοσμάρα μου και αφήνω τη μοίρα να αποφασίσει τη συνέχεια με την ησυχία της.
Έτσι, σε μια φάση που οι περισσότεροι σκεφτόταν την πτώση του λεωφορείου στην χαράδρα, εγώ διάβαζα για έναν ναυαγό που ξεβράστηκε σε ένα ερημονήσι και τελικά έφαγε τον εαυτό του.
Φυσικά το υποτιθέμενο άτομο της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος που μπορεί να με παρακολουθούσε, δε θα μπορούσε να γνωρίζει τις σκέψεις μου, θα έβλεπε μόνο τις κινήσεις μου.
Στη συνέχεια λοιπόν, διάβασα στο ίδιο άρθρο για έναν καλλιτέχνη που θεώρησε τέχνη να μαγειρέψει στους καλεσμένους του ραβιόλια με κεφτεδάκια από το ίδιο του το σώμα. (Είχε κάνει λιποαναρρόφηση και αποφάσισε πως δεν έπρεπε να πάει τζάμπα τόσο λίπος.)
Μετά θυμήθηκα ένα παλιότερο κείμενο που είχα διαβάσει, για μια σελίδα που πουλούσε ανθρώπινο κρέας και είχε και συνταγές για κεφτεδάκια.
Κάπως έτσι λοιπόν, βρέθηκα να ψάχνω πληροφορίες για τον Armin Meiwes γνωστό Γερμανό κανίβαλο που πλέον δηλώνει φυτοφάγος. Ο Armin Meiwes, τεχνικός υπολογιστών στο επάγγελμα, ζει πλέον στη φυλακή γιατί έφαγε έναν μαζοχιστή γκόμενο που γνώρισε στο internet.
Ξεκίνησε να τρώει το πέος του, το οποίο πρόσφερε σε πιάτο και στον γκόμενο, αλλά ο γκόμενος δε μπορούσε να απολαύσει το γεύμα λόγω πόνων και αδυναμίας (και ουχί λόγω ενδοιασμών). Στη συνέχεια τον σκότωσε και για να μην πάει χαμένο τόσο κρέας, το αποθήκευσε στην κατάψυξη για να τρώει και τους επόμενους δέκα μήνες.
Το ρομαντικό τούτο δείπνο καταγράφηκε σε video ως ενθύμιον και η κασέτα βρέθηκε στα χέρια της αστυνομίας κάποιο διάστημα αργότερα, όταν είχε τελειώσει το κρέας και ο Armin Meiwes αναζητούσε τον επόμενο γκόμενο.
Η ιστορία έχει εμπνεύσει αρκετούς καλλιτέχνες.
Αν έχετε γερό στομάχι, μπορείτε να δείτε μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο A table for two, που από ότι λέει είναι φτιαγμένη από σπουδαστές. Είναι λίγο μπλιαχ για να την βάλω στο magicasland.
Φυσικά οι σύνδεσμοι που έχω προσθέσει δεν είναι όλοι όσοι ακολούθησα, μια και έψαχνα γενικότερα πληροφορίες για το θέμα. Μετά από όλα αυτά, έχω την αίσθηση πως ο υποτιθέμενος διώκτης ηλεκτρονικού εγκλήματος θα με είχε υπό στενή παρακολούθηση.
Κι αν έκανα το λάθος κάπου αργότερα να ψάξω πληροφορίες σχετικά με την παιδική πορνογραφία και παιδοφιλία, για να γράψω κάποιο άλλο κείμενο, τότε θα ήμουν σούπερ ντούπερ ύποπτη.
Κι όχι τίποτε άλλο, όμως δε ξέρω αν διαθέτει internet το κελί 33.
Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 5.02.2008 | Κατηγορία: Ρακοσυλλέκτης 7 Comments »
7 σχόλια στο “Βόλτα στο internet παρέα με έναν κανίβαλο και έναν υποτιθέμενο διώκτη ηλεκτρονικού εγκλήματος”
jim_hellas
Τις ίδιες σκέψεις έκανα και εγώ όταν τις προάλλες έψαχνα πληροφορίες για την παιδοφιλία σε όλο το ίντερνετ για ένα άρθρο που ετοίμασα σε blog μου σχετικά με την παιδοφιλία (ως ψυχική διαταραχή) και την διαφορά της από την παιδεραστία (κ πάλι από επιστημονική σκοπιά). Έψαξα από τα κλασικά Google και Wikipedia, μέχρι επιστημονικά περιοδικά και κουτσομπολίστικες σελίδες σχετικά με τα προφίλ γνωστών ατόμων που υπάρχουν υπόνοιες ότι είναι παιδόφιλοι.
Αν κάποιος με παρακολουθούσε πιθανότατα να φανταζόταν την εικόνα ενός παιδεραστή…
magica
Από αυτή τη σκοπιά μοιάζει πραγματικά αστείο jim hellas. Δε θέλω να σκέφτομαι μια εποχή που θα “φοβάμαι” να κάνω τις αναζητήσεις που επιθυμώ στο internet.
Φυσικά το φαινόμενο της παιδικής πορνογραφίας και της παιδοφιλίας θα πρέπει κάπως να ελεγχθεί και είμαι πάντοτε υπέρ στις προσπάθειες που γίνονται.
Απλά δε ξέρω πως μπορεί να γίνει αυτό, χωρίς να μοιάζουμε όλοι ύποπτοι στα μάτια αυτών που μπορεί να μας παρακολουθούν.
Nameless86
Α, εσυ μου φαίνεται δεν πας καλά.
Μια ψιλο@νωμαλία την έχεις. Και να φανταστείς ότι όταν σε πρωτοδιάβασα πριν χρόνια στο blogspot, νόμιζα ότι ήσουν μια μικρή και χαρούμενη/καλοσυνάτη κοπέλα. Πόσο έχεις αλλάξει (ή μάλλον πόσο έξω έπεσα)…
magica
Nameless86 δε ξέρω πόσο έξω έπεσες ή πόση ανωμαλία έχω, αλλά ξέρω σίγουρα πως ποτέ δε διατηρούσα blog στο blogspot. Μάλλον κάποιο λάθος έχεις κάνει και μπερδεύτηκες.
Nameless86
«…ξέρω σίγουρα πως ποτέ δε διατηρούσα blog στο blogspot. Μάλλον κάποιο λάθος έχεις κάνει και μπερδεύτηκες.»
Έχεις αλλάξει… κι όμως θυμάμαι ότι πριν χρόνια έγραφες σε αυτή ‘magicasland.blogspot.com’ και σε κάποια άλλη διεύθυνση τα «ξόρκια» σου και μας μάγευες. Τις έχω ακόμα κρατημένες στα favorites του ΙΕ και ας μην αρμενίζω πια στο ηλεκτρονικό πέλαγος όπως τότε. Μια νησίδα στο χάρτη της ανάμνησής μου, φυλαχτό από τα πρώτα βήματά μου στον ωκεανό της πληροφορίας. Έχεις αλλάξει… κι όμως, υπήρξες χαρούμενη, σε θυμάμαι. Αθώα, απλή, ανάλαφρη, χαμογελαστή, αισιόδοξη, ερωτεύσιμη. Μας καλούσες να μη χάσουμε επαφή, να συνεχίσουμε τη όμορφη διαδικτυακή επικοινωνία, το θυμάσαι; Ο χρόνος είναι αμείλικτος, η ζωή σε πλήγωσε.
Έχεις αλλάξει…Με θλίψη διαπιστώνω, ότι τα σχόλιά μου από τότε δεν υπάρχουν πια. Χάθηκαν και αυτά στον άνεμο, και απέμεινε μονάχα το θρόισμά τους στο μυαλό μου. Σαν να μην μίλησαμε, να μην αστειευτήκαμε ποτέ εσύ κι εγώ, σαν να μην ανταλλάξαμε ποτέ βλέμματα ψυχής, σαν να μην μαγευτήκαμε από το συναίσθημα της προσμονής στην οθόνη, ως το επόμενο σχόλιο. Τι ειρωνεία, στην εποχή της πληροφορίας που ζούμε. Κι όμως…
Farewell, καλή μου μάγισσα, και είθε να μην ταλαιπωρούνται έτσι όποιοι αγαπάς. Εγώ θα σε θυμάμαι πάντα…
magica
Εξακολουθώ να πιστεύω πως έχεις κάνει λάθος. Δε διατηρούσα ποτέ blog στο blogspot.
Ο λογαριασμός magicasland.blogspot.com μου ανήκει μεν αλλά κάνει redirect στο magicasland.com και υπάρχει μόνο για να μπορώ να σχολιάζω στα blog του blogspot. Δεν έγραψα ποτέ κείμενα εκεί. Αυτό είναι γνωστό σε όλους.
Επίσης, γράφω σε blogs λιγότερο από δύο χρόνια συν του ότι το ψευδώνυμο σου μου είναι τελείως άγνωστο αν αυτό σου λέει κάτι. Είναι χλωμό να επικοινωνούσαμε και να μη το θυμάμαι, πόσο μάλλον εφόσον λες ότι ανταλλάξαμε και βλέμματα ψυχής.
Η γραφή μου άλλαξε μεν λόγω κάποιων καταστάσεων, αλλά ποτέ δεν ήταν χαρούμενη, χαρωπή, αισιόδοξη και ανάλαφρη.
Είμαι σίγουρη πως με έχεις μπερδέψει με κάποιο άλλο άτομο.
Trackbacks
Link for trackback: