Ζουν ανάμεσα μας, κάθε μέρα. Κυκλοφορούν ανάμεσα μας χωρίς κουκούλες, κάθε μέρα. Κι όσο μαλάκες κι αν γίνονται ώρες ώρες, την αγαπάνε αυτή την πόλη όπως όλοι μας.
Μου τσακίζουν τα νεύρα όταν τα σπάνε στα πανεπιστήμια επειδή είναι 17 Νοέμβρη. Έχει γίνει κλισέ πλέον η ιστορία και βαρεθήκαμε όλοι. Τι κλισέ δηλαδή, σίχαμα έχει καταντήσει από την πολύ επανάληψη, σαν τις τρεις χάριτες που παίζουν κάθε καλοκαίρι στην τηλεόραση.
Οι αναρχικοί της Θεσσαλονίκης δεν είναι τα δεκατετράχρονα και δεκαπεντάχρονα που τώρα ψάχνουν να βρουν τι έχουν μέσα στο παντελόνι τους. Ουτε είναι λυσασμένοι πλιατσικολόγοι που σπάνε το μαγαζάκι της γωνίας. Μη ψαρώνετε τόσο εύκολα.
Οι αναρχικοί της Θεσσαλονίκης ήταν στην πορεία το πρωινό της Κυριακής. Ετοίμαζαν τις μολότωφ τους ανάμεσα στον κόσμο και τις κόκκινες παρατάξεις, που όμως, όλως τυχαίως κοιτούσαν στον ουρανό την αναπαραγωγή των περιστεριών εκείνες τις ώρες. Ως συνήθως δηλαδή. Μετά θα έλεγαν πως δεν είδαν, δεν γνώριζαν τίποτα για την ύπαρξη των αναρχικών ανάμεσα τους κι εμένα θα μου ερχόταν μια απίστευτη αναγούλα από την αηδία που θα ένιωθα με την υποκρισία τους. Όλα τα κομματόσκυλα ανεξαρτήτου χρώματος νομίζουν πως μιλάνε σε πρόβατα σε αυτή τη χώρα.
Την Κυριακή για χάρη των αναρχικών της πόλης μου, κατάλαβα τι εστί δακρυγόνο. Κι όπως προσπαθούσα να φύγω μακριά από το πρώτο έσκασε στα πόδια μου το δεύτερο. Αυτό το δεύτερο δεν έσκασε εκεί που ήταν οι αναρχικοί. Ανάμεσα μας, ανάμεσα σε απλό κόσμο που προσπαθούσε να φύγει έσκασε.
Δεν κρατώ κακία στους αναρχικούς για τα δακρυγόνα που έφαγα εξαιτίας τους, παρόλο που τους ψιλομίσησα όταν είδα μερικούς να τρέχουν στην Βενιζέλου με τις αντισφυξιογόνες μάσκες… Χμμμ… τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως δεν είμαι και πολύ σίγουρη για το ποιοί ήταν αυτοί που φορούσαν τις μάσκες.
Όσες ζημιές έγιναν το Σάββατο το βράδυ και την Κυριακή το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, ήταν επιλεγμένες πολύ προσεκτικά και μετρημένες στα δάχτυλα. Τράπεζες, κάδοι, μερικά καταστήματα μεγάλων εμπορικών αλυσίδων. Αυτά…
Στην πορεία της Δευτέρας όμως, έγινε το χάος στη Θεσσαλονίκη. Παρακολουθούσα από το σπίτι μου και δε μπορούσα ούτε καν να πιστέψω τις εικόνες που έβλεπα. Τι άλλαξε; Ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι ανθρώποι που ρήμαζαν, κατέστρεφαν και έκλεβαν σαν λυσασμένοι τα μικρότερα καταστήματα; Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν οι άνθρωποι του Σαββάτου και της Κυριακής. Δεν ήταν οι συνήθεις γνωστοί άγνωστοι της πόλης μου.
Τόσα χρόνια σε αυτή την πόλη, γνωρίζω τον τρόπο που συμπεριφέρονται, τον τρόπο που κινούνται, τους στόχους που επιλέγουν.
Ποιοι κατέστρεψαν το κέντρο της Θεσσαλονίκης; Και γιατί;
Ποιοί είχαν το χρόνο να οργανώσουν αυτό το γιουρούσι της Δευτέρας στα μικρότερα εμπορικά καταστήματα της πόλης μου με σκοπό να εκνευριστεί ο απλός κόσμος;
