Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ονειρεύονται και να οραματίζονται ανάμεσα στο γκρίζο της τσιμεντούπολης μας. Και ονειρεύονται ένα μητροπολιτικό πάρκο στο τελευταίο μη δομημένο τμήμα της περιοχής.

Αν το χάσουμε θα είναι αργά. Κανείς δε θα γκρεμίσει πολυκατοικίες για να μας προσφέρει λίγο πράσινο. Γι’ αυτό επιμένουμε και παλεύουμε ο καθένας με όποιον τρόπο μπορεί σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται.

Στη συνάντηση που είχα τις προάλλες με τη Ντόρα Μπακογιάννη αναφέρθηκα στο θέμα του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά. Τη ρώτησα τι θα κάνει αν βγει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ αποφασίσει να μας παραχωρήσει το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά, αν θα συμφωνήσει.

Η απάντηση της ήταν πως πρέπει αρχικά να δούμε πως μπορούν να καλυφθούν διάφορες κοινωνικές ανάγκες της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια να υπάρξει ένα σχέδιο μέσω του οποίου θα είναι βιώσιμο ένα πάρκο μια και εκτός από το κόστος δημιουργίας του θα υπάρχουν και έξοδα για τη συντήρηση του.

Όσον αφορά τις άλλες κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή σχολεία, νοσοκομεία κλπ θεωρώ πως μπορούν να βρεθούν λύσεις έξω από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, κάτι που είδαμε να γίνεται με τις ανάγκες του ΙΚΑ προσφάτως. Για όλα υπάρχουν λύσεις αρκεί να το θέλουμε.

Όσο αφορά το βιώσιμο της υπόθεσης, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη αυτή τη στιγμή η οποία αξιοποιεί τα κτήρια που ήδη υπάρχουν μέσα στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά.

Το πιο αληθινό μας όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Αρκεί κάποιος να ρίξει το βλέμμα του σε αυτό και να χαμογελάσει μαζί μας.

Κάποτε, ένα τσούρμο παιδιών γέμιζαν με ήχους και χρώματα ένα μισογκρεμισμένο παρατημένο κτήριο λίγα μέτρα μακριά από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Ήταν τα παιδιά των πνευματικών κέντρων του Δήμου Σταυρούπολης. Μέσα σε αυτά τα παιδιά ήμουν κι εγώ. Το κτήριο αυτό μεταμορφώθηκε και έγινε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Μονή Λαζαριστών.

Μεγαλώσαμε, μα συνεχίζουμε να έχουμε όνειρα για τις γειτονιές μας. Στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά το χώμα συνεχίζει να μυρίζει όταν βρέχει, κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων δε μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα άλλο…

Χθες όπως επέστρεφα στο σπίτι μου, είδα κολλημένη σε μια στάση την αφίσα που βλέπετε στη φωτογραφία

Δυστυχώς θα λείπω από Θεσσαλονίκη, όμως όσοι μείνετε στην πόλη μπορείτε να πάτε μια βόλτα.

Φυσικά δε γνωρίζω αν έχει ζηηθεί άδεια από το στρατό για το συγκεκριμένο διήμερο μια και από ότι κατάλαβα οργανώνεται από μια “κίνηση” (δε ξέρω πως να την ονομάσω προς το παρόν) που ονομάζεται Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών και διαθέτει και το δικό της blog όπως βλέπουμε στην αφίσα. Αυτό το αναφέρω γιατί προσφάτως κατατέθηκε μήνυση εναντίον του Δημάρχου Σταυρούπολης για μια εκδήλωση που πραγματοποίησε στον ίδιο χώρο.

Από κει και πέρα, μια κίνηση πολιτών για τις Δυτικές Συνοικίες με το Indymedia και τις καταλήψεις των πανεπιστημιακών χώρων στο blogroll της για να πω την αλήθεια δε μου πολυγεμίζει το μάτι. Άποψη μου. Ο καθένας έχει δικαίωμα της δικής του άποψης άλλωστε.

Πριν καταφέρουν να τους μετατρέψουν σε μπετόν. Έλα κι εσύ για να μεγαλώσει ο κύκλος…

Θα πραγματοποιηθεί μια ημερίδα σήμερα Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου στις 6.30 το απόγευμα στο Δημοτικό Θέατρο Πολίχνης (πίσω από το Δημαρχείο) για το μέλλον του πρώην στρατοπέδου Καρατάσιου.

Όσο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) διεκδικεί τους χώρους του πρώην στρατοπέδου Καρατάσιου ενάντια στη θέληση και το δικαίωμα των κατοίκων της Θεσσαλονίκης για περισσότερο πράσινο, θα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς της πόλης μας. Έναν εχθρό που όλοι μας πρέπει να πολεμήσουμε με όσες δυνάμεις έχουμε και με κάθε τρόπο.

Μέχρι πριν λίγες ημέρες ο Δήμαρχος της Πολίχνης Κωστας Θεοδωρίδης υπέγραφε μαζί με άλλους 8 Δημάρχους ένα γλειώδες κείμενο προκειμένου να πείσει τον πρωθυπουργό της χώρας να μετατρέψει τους χώρους των πρώην στρατοπέδων σε μητροπολιτικά πάρκα.

Το γλύψιμο προς τον “Μακεδόνα” και “σοφό σαν το Σόλωνα” πρωθυπουργό, οδήγησε  σε μια άμεσα και εν μέσω νυχτής θα πρόσθετα, θετική απάντηση της ΚΕΔ (Κτηματική Εταιρία Δημοσίου) προς το ΑΠΘ για την εκπόνηση μελέτης σχετικά με την τσιμεντοποίηση του στρατοπέδου Καρατάσιου.

Ο κοσμήτορας της Πολυτεχνικής σχολής Νικόλαος Μουσιόπουλος θεωρεί υπερβολή την ανάγκη των κατοίκων της πόλης για ελεύθερους χώρους, πράσινο και οξυγόνο και θεωρεί πως θα πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι με τη δημιουργία μιας ακόμα τσιμεντούπολης που θα περιλαμβάνει εκτός των άλλων και 12.000 θέσεις στάθμευσης. Το πράσινο λέει θα είναι κυρίαρχο στοιχείο της νέας τσιμεντούπολης.

Έλα ρε! Ξέρεις πόσες μαμάδες με καρότσια και γιαγιάδες με μπαστουνάκι έχω δει να κάνουν βόλτα μέσα στους χώρους του ΑΠΘ όλα αυτά τα χρόνια; Χιλιάδες! Άλλη δουλειά δεν έχουν, κάνουν τσάρκα στα γρασίδια του πανεπιστημίου και πίνουν ρακόμελα με τους φοιτητές. Ποιον δουλεύει ο κύριος Μουσιόπουλος; Και τι έχουν να πουν για όλα αυτά τόσοι πανεπιστημιακοί της πόλης που σκίζουν τα ρούχα τους κάθε φορα για την ποιότητα ζωής, τη ρύπανση και την προστασία του περιβάλλοντος της πόλης; Μήπως θέλουν κι αυτοί ένα κομματάκι από τη μεγάλη πίτα του Καρατάσιου και των υπόλοιπων χώρων των πρώην στρατοπέδων για να εκπονήσουν μελέτες υπέρ της τσιμεντοποίησης των τελευταίων πνευμόνων της Θεσσαλονίκης;

Μύρισε φράγκα και ο Δήμαρχος της Πολίχνης και τώρα μας τα γυρίζει και μιλάει για φιλόδοξους σχεδιασμούς που μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της περιοχής και λοιπές αηδίες. Είναι πολλά τα λεφτά θα πρόσθετα εγώ με τη σειρά μου.

Στον απολογισμό του για το έτος 2007 ο δήμαρχος Πολίχνης ευλογούσε τα γένια του με περηφάνεια για τις προσπάθειες του να γίνει το Καρατάσιου μητροπολιτικό πάρκο και πραγματοποιούσε γιορτές την ημέρα του περιβάλλοντος. Τι θα γράφει ο κ. Θεοδωρίδης στον απολογισμό του για το έτος 2008; Πως επέτρεψε να γίνει τσιμέντο το τελευταίο χώμα της περιοχής του;

Χώμα κανονικό, από αυτό που είχε παλιά στις αλάνες, στις αλάνες που έπαιζα και μάτωνα τα γόνατα μου κάθε τόσο. Χώμα από αυτό που μυρίζει όταν βρέχει, χώμα κανονικό που έχει γλυτώσει προς το παρόν από την γκρίζα τσιμεντοποίηση.

Χώμα αδούλευτο, καφεκόκκινο, τα ίχνη του ακόμα υπάρχουν στα παπούτσια μου μετά τη χθεσινή συναυλία στους χώρους του στρατοπέδου Παύλου Μελά. Σε λίγο θα βρέξει, θα μυρίσει βροχή στις γύρω γειτονιές.

Μη προσπαθήσεις να μου πάρεις το τελευταίο χώμα, δε θα σε αφήσω να το πάρεις και να το κάνεις γκρίζο τσιμέντο κι αυτό.

Θα σε πολεμήσω, να το ξέρεις. Άρχισα ήδη να ψάχνω τα παλιά μου φυσοκάλαμα, μεγάλωσα μα δε ξέχασα να φτιάχνω βελάκια με καρφίτσες. Ίσως μονάχα να άλλαξε κάπως ο τρόπος κατασκευής τους με τα χρόνια, μα στο υπόσχομαι πως συνεχίζουν να πονάνε όταν βρουν το στόχο.

Θα μάθω και στα άλλα πιτσιρίκια να φτιάχνουν βελάκια, θα τους μάθω να παίζουν ξανά σε χωματένιες αλάνες, θα χαμογελάω με τα ματωμένα τους γόνατα. Πόσο καιρό έχεις να δεις πραγματικά ματωμένα παιδικά γόνατα;

Μην έρθεις να πάρεις το χώμα μου, δε θα στο δώσω τόσο εύκολα. Θα πολεμήσω για το τελευταίο χώμα της πόλης.