Για λόγους που δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανέναν
το blog αυτό πιθανότατα θα πάψει να υπάρχει στην παρούσα μορφή
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίο
θα διαγράψω χαρές, λύπες, αγάπες, όνειρα και ευχές
κομμάτια δικά μου
κι ούτε έχω τη διάθεση και την αντοχή να το κάνω αυτή τη στιγμή
Το blog αυτό δε θέλησα ποτέ να γίνει γνωστό
ήταν το δικό μου προσωπικό νησί
Διαβάστε τη συνέχεια »
Θα μπορούσα να αφήσω απλά και μόνο τον τίτλο. Θα μου ήταν αρκετό. Κάποιος που με αγαπάει, μου λέει συχνά πως είμαι πεισματάρα. Ίσως και να έχει δίκιο. Συνήθως είμαι αρκετά πεισματάρα όταν αφορά πράγματα που πιστεύω.
Σε εκείνον πιστεύω, και τον αγαπάω. Γι’ αυτό δε μπορώ να κάνω πίσω και επιλέγω την αντρανάπαυση. Αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτή τη στιγμή.
Του έλεγα συχνά πως μου αρέσει να κινούμαι στα όρια των στροφών. Ίσως ποτέ να μη κατάλαβε τι ακριβώς σημαίνει αυτό για μένα.
Δε ξέρω τι με έπιασε και αποφάσισα να γράψω για τη γλαφυρότητα της επιλεκτικής ομοφοβίας. Πιθανότατα επειδή θα είδα κάποιο gay blog στον aggregator του blogspace.
Τώρα θα μου πείτε τι έιναι αυτό… δίκιο θα έχετε. Δε ξέρω αν υπάρχει ως όρος πουθενά, μια και δεν ανήκω σε κύκλους ομοφιλόφιλων. Οπότε ας το δούμε λιγάκι.
Η ομοφοβία είναι ένας όρος που χαρακτηρίζει τους ετεροφιλόφιλους που έχουν συνήθως πρόβλημα να αποδεχτούν τους ομοφιλόφιλους.
Κατ’ επέκταση η επιλεκτική ομοφοβία είναι λογικά ένας όρος που μπορεί να χαρακτηρίζει τους ετεροφιλόφιλους που δε μπορούν να αποδεχτούν τους ομοφιλόφιλους που ανήκουν στο ίδιο γένος με αυτούς ή γενικότερα μια συγκεκριμένη ομάδα ομοφιλόφιλων.
Θα συνεχίσουν για πολύ καιρό ακόμα όλα αυτά τα παιχνίδια στη μπλογκόσφαιρα;
Έχουν αρχίσει να μου θυμίζουν τα λευκώματα που μοίραζαν από χέρι σε χέρι όταν ήμουν δέκα χρονών!
Πέντε μυστικά, πέντε λέξεις, 7 ταινίες, 45 σώβρακα κι εξήντα post τη μέρα με το ίδιο θέμα.
Έχει γίνει τελείως μπλιαχ η κατάσταση αν δε το έχετε καταλάβει.
Που μπορεί να χαίρεται, να δημιουργεί, να στεναχωρεί και να στεναχωριέται. Άνθρωπος που μπορεί να επιβραβεύει ή να ουρλιάζει από νεύρα όταν έρχεται αντιμέτωπος με διάφορες ηλίθιες καταστάσεις. Άνθρωπος που μπορεί να αγαπάει ή να πονάει.
Λίγο πριν, είχαν ανακαλύψει καταλόγους με νούμερα. Κάθε άνθρωπος και ένα νούμερο. Άλλοτε μεγάλο και άλλοτε μικρό. Και προσπαθούσαν να αξιολογήσουν τους ανθρώπους σαν νούμερα. Ψυχρά κι αδιάφορα όπως θα το περίμενε κανείς στα πλαίσια της στατιστικής. Κάπου εκεί νομίζω, ξέχασαν πως πίσω από τα νούμερα υπάρχουν ανθρώπινες ανάσες.
γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, τελειώνα τη Β’Λυκείου στο πρώτο τμήμα Προγραμματισμού που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ξεκίνησα χωρίς υπολογιστή θυμάμαι (αργότερα κατάφερα να αποκτήσω έναν μεταχειρισμένο Amstrad 6128).
Βαθμοί παράλογοι. Χτυπούσα 20αρια στα μαθήματα ειδικότητας και τα μαθηματικα, πάτωνα στα υπόλοιπα στο όριο της βάσης. Κοίταζα για ώρα τον κέρσορα να αναβοσβήνει σε μια κατάμαυρη οθόνη. Και τότε ψιθύρισα την θεϊκή ατάκα…
“Δε θέλω να περάσω τη ζωή μου μπροστά σε μια μαύρη οθόνη, θέλω χρώματα να βλέπω…”
Παράτησα τον Προγραμματισμό και με μαμουνιά ξαναγύρισα στο Γενικό χωρίς να επαναλάβω τη Β’Λυκείου. Παράνομο μεν αλλά βοήθησαν λίγο και οι παλιοί μου καθηγητές και το κουκουλώσαμε.
Κ ι έτσι, μετά το μεγαλύτερο ανέκδοτο της ζωής μου ακολούθησε ένα μεγαλύτερο λάθος.
Κάποια στιγμή αργότερα…
Είδα για πρώτη φορά Windows και χρώματα…
Πολλά χρόνια αργότερα… συνεχίζω να περνάω τη ζωή μου μπροστά σε μια οθόνη. Έγχρωμη…
Συζητούσα με μια φίλη-blogger σήμερα και σκεφτόμουν πόσο ευαίσθητοι είναι οι δικτυακοί μικρόκοσμοι μας. Μπορούν ξαφνικά να σκάσουν και να αρχίσει η αυτολογοκρισία.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ξεκίνησαν διάφορες εφημερίδες να δημοσιεύουν χωρίς άδεια κείμενα blogger και διάφορα blogs προσωπικού κυρίως χαρακτήρα να βάζουν λουκέτο.
Στο εξωτερικό που είναι πιο αναπτυγμένο το φαινόμενο των blogs τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Δεν έχει σημασία αν γράφει κάποιος με ένα ψευδώνυμο ή με το κανονικό του όνομα. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μας ταυτοποιούν αν γράφουμε καταστάσεις από τη ζωή μας.
Η τέχνη του Λόγου, ερωμένη της Γραφής
Μακάριοι όσοι τα χνάρια της αναζητούν
μέσα από χαμένες στο χρόνο, κρυμμένες ατραπούς
Έχω γράψει κι άλλες φορές για το αγαπημένο μου Νυμφαίο σε αυτό το blog. Καλώς ή κακώς είναι άμεσα συνδεδεμένα τα κείμενα με τον Μπουτάρη αφού είναι μία από τις μεγαλύτερες οικογένειες εκεί και οι πράξεις τους είναι πολλές φορές καθοριστικές για την ανάπτυξη του χωριού.
Το συγκεκριμένο χωριουδάκι είναι μια αετοφωλιά στο Βίτσι της Φλώρινας. Για μένα είναι η ομορφότερη αετοφωλιά. Με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή και την ερωτεύτηκα. Το χωριό αυτό πριν από πολλά χρόνια κινδύνευσε με ερήμωση και εγκατάλειψη. Βοήθησαν αρκετά οι τοπικοί άρχοντες όμως, και μέσω της οικοτουριστικής ανάπτυξης κατάφεραν να είναι σήμερα ένας από τους ακριβότερους τουριστικούς προορισμούς στην Ελλάδα. Για να κλείσεις δωμάτιο στο Νυμφαίο για τις γιορτές των Χριστουγέννων τις περισσότερες χρονιές πρέπει να τηλεφωνήσεις από το Σεπτέμβρη.
Σχολείο δεν λειτουργεί στην περιοχή, δεν έχει παιδιά δυστυχώς και η Νίκειος Σχολή, ένα υπέροχο κτήριο που τα παλαιότερα χρόνια λειτουργούσε ως σχολείο, έχει δοθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως Συνεδριακό Κέντρο από ότι γνωρίζω.
Διαθέτει ένα αγροτικό ιατρείο, ένα μικρό δωματιάκι στον πρώτο όροφο του παλιού παρθεναγωγείου, το οποίο επισκέπτονται οι κάτοικοι και οι τουρίστες όταν χρειαστεί. Φυσικά ο αγροτικός γιατρός δεν βρίσκεται πάντα εκεί, πολλές φορές απουσιάζει κάνοντας εφημερίες αλλού. Όσο καιρό έμενα στο Νυμφαίο κινδύνεψα να γίνω η γραμματέας του αγροτικού γιατρού. Έμενα στο ίδιο κτήριο που βρισκόταν το σπίτι του γιατρού και το ιατρείο, οπότε τα γεροντάκια δεν έβρισκαν το γιατρό και χτυπούσαν τη δική μου πόρτα.
Κάπου εδώ πρέπει να αναφέρω ότι το Νυμφαίο είναι συνήθως το πρώτο χωριό που θα αποκλειστεί όταν χιονίζει το χειμώνα. Το χιόνι φτάνει τις περισσότερες φορές το ένα μέτρο κι αν δεν έχεις φτυάρι δεν μπορείς να μπεις στο σπίτι σου. Ευτυχώς έχουν προβλέψει από την κοινότητα και διαθέτουν δικά τους μηχανήματα για να μπορούν να καθαρίζουν τον μοναδικό δρόμο του χωριού που οδηγεί κάτω στον Αετό.
Διαβάζω λοιπόν στο blog του PRESS-GR
Πληροφορία από πολύ έγκυρη πηγή: Ο Γιάννης Μπουτάρης πούλησε ακίνητη περιουσία του στην περιοχή του Νυμφαίου, στο Αμύνταιο, έναντι ποσού περίπου 1.100.000 ευρώ. Αγοραστής είναι εταιρεία του ομίλου Λιακουνάκου που όπως λένε οι πληροφορίες δηλώνει ότι θέλει να κατασκευάσει έργα νοσοκομειακού χαρακτήρα….
Ομολογώ πως είμαι άσχετη με τις εξελίξεις στον ιατρικό τομέα οπότε προσπάθησα να καταλάβω τι ακριβώς είναι ο συγκεκριμένος όμιλος μέσω google.
διαβάζω λοιπόν σε ένα κείμενο στο Βήμα
Ζεστό χρήμα για την Υγεία
Στον κλάδο της Υγείας ρέει «ζεστό» χρήμα. Το θεραπευτήριο «Υγεία», που ελέγχεται από τη Marfin του κ. Αν. Βγενόπουλου, προτίθεται να επενδύσει πάνω από 100 εκατ. ευρώ για να κτίσει το «νέο Ασκληπιείο» στο οικόπεδο του Ερυθρού Σταυρού στη Βούλα. Ο γερμανικός όμιλος Asklepios αντί 28 εκατ. ευρώ απέκτησε το 8,33% του Ιατρικού Κέντρου του κ. Γ. Αποστολόπουλου και η Euromedica του κ. Θ. Λιακουνάκου δρομολογεί αύξηση κεφαλαίου 100 εκατ. ευρώ με τη συμμετοχή ξένων επενδυτών.
Συνδυάζω τα δυο κείμενα και οδηγούμαι στην Euromedica A.E.
Κάτι όμως δε μου κάθεται καλά στην συγκεκριμένη αναζήτηση. Κι όποιος έχει πάει στο Νυμφαίο θα γνωρίζει πως δεν είναι και η ευκολότερη διαδρομή, ειδικά το χειμώνα, γιατί ο δρόμος είναι φιδογυριστός και δύσκολος. Εντάξει, να δημιουργούσαν μια μικρή ιατρική μονάδα να το καταλάβω, όμως από ότι βλέπω τα έργα του ομίλου σχετικά με την υγεία… είναι κάπως… μεγαλύτερα…
Οπότε κάνω μια άλλη αναζήτηση στο αγαπημένο μου google και βρίσκω και κάτι ακόμα στην ιστοσελίδα του disabled.gr
Πολύ λίγοι είναι οι ξένοι που επιλέγουν την Ελλάδα για τις διακοπές τους το χειμώνα, ενώ παράλληλα όλοι σχεδόν οι έλληνες προτιμούν να εξαντλούν την άδειά τους το καλοκαίρι.
Για το λόγο αυτό μάλιστα είναι και ελάχιστες οι μεγάλες εταιρείες που πραγματοποιούν επενδύσεις στα χειμερινά θέρετρα της χώρας - μόνο η Axon Development του ομίλου Λιακουνάκου έχει πραγματοποιήσει μεγάλη επένδυση στην Αράχωβα για τη δημιουργία του συγκροτήματος Kastallia Village.
Κι όχι τίποτα άλλο, όμως επειδή λατρεύω αυτό το χωριό μπορεί να με ενημερώσει κάποιος τι ακριβώς συμβαίνει; Τι θα δημιουργηθεί στο Νυμφαίο της Φλώρινας; Πολυτελές ιατρικό κέντρο ή ένα ακόμα πανάκριβο πολυτελέστατο τουριστικό συγκρότημα;
Με ενδιαφέρον παρακολουθώ τις διάφορες συζητήσεις που γίνονται με αφορμή την νέα υπηρεσία ReviewMe και τα πληρωμένα reviews. Αν μη τι άλλο η συγκεκριμένη υπηρεσία μας έκανε να ασχοληθούμε μαζί της και μάλιστα χωρίς να γνωρίζουμε αν τελικά θα εγκρίνει τα reviews των blogger στην ελληνική γλώσσα.
