Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν κάθε μέρα στο διαδίκτυο. Κάποιοι τους ονομάζουν bloggers.
Κι αλήθεια, πόσο ειρωνικό μου μοιάζει κάθε φορά που τους ακούω στα ΜΜΕ να αναφέρονται στην Αμαλία. Εάν ξαναστήναμε το εορτολόγιο θα καθιερώναμε την ημέρα της δικής μας Αγίας Αμαλίας. Οι φωτιές της Πάρνηθας θα λάμβαναν τη θέση του ολοκαυτώματος, ενώ το press-gr θα ήταν άξιος εκπρόσωπος του Βελζεβούλ.
Πριν κάποια χρόνια στο ορεινό Νυμφαίο, μας είχε έρθει μια νέα εθελόντρια. Όταν γυρίζαμε σπίτι καθόταν κι έπλεκε σκουφάκια. Εντάξει δεν ήταν ότι πιο συνηθισμένο, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Μια μέρα τη ρωτήσαμε για ποιον πλέκει τα σκουφάκια και μας απάντησε ότι τα φτιάχνει για τα παιδάκια στην Αφρική.
Κοιταχτήκαμε οι υπόλοιποι μεταξύ μας και ακούστηκε αυθορμήτως μια φωνή να λέει:
“Καλά και γιατί δε τα στέλνεις στα παιδάκια της Αλβανίας που έχει και περισσότερο κρύο για να πιάσουν τόπο;”
Είναι που καμιά φορά πολεμάμε για ιδανικά και αξίες αλλά δε δίνουμε σημασία στο πρόβλημα του διπλανού μας.
Η γραφή αποτελεί για πολύ κόσμο μέσο εκτόνωσης. Ούτε νέο είναι, ούτε μυστικό. Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά. Δεν είναι νέο φαινόμενο της εποχής και μην ακούσω άλλες αηδίες γιατί βαριέμαι.
Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν περίμεναν την εμφάνιση των blogs. Πάντα έγραφαν. Πριν δημοσιεύσουν το πρώτο τους post, είχαν ήδη ξοδέψει αρκετά κιλά μελάνι επάνω σε νεκρά δέντρα.
Έχω κάνει διάφορες σκέψεις από χθες, σχετικά με το θέμα του press-gr. Κάποιες από αυτές τις έγραφα μέσω microblogging υπό μορφή συζήτησης μάλλον, ενώ διατηρώ μια στάση αναμονής ακόμα.
Θεωρώ προτιμότερο να περιμένω να περάσουν οι κρίσιμες ώρες μέχρι να έχουμε επίσημα στοιχεία στα χέρια μας.
Ένα ερώτημα όμως, που γεννήθηκε πριν λίγο στη σκέψη μου, αφορά την “αμερικάνικη βοήθεια” η οποία δεν έχει όνομα ακόμα. Οι διάφορες πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει, δεν ονοματίζουν την εταιρία προς το παρόν. Εκτός κι αν δεν έτυχε εγώ να διαβάσω/ακούσω κάτι σχετικό.
Μιλάνε για άρση απορρήτου, για βοήθεια εξ Αμερικής αλλά οι αναφορές παραμένουν σε ένα κλίμα γενικότητας.
Φυσικά, για όλους μας το αυτονόητο θα ήταν να αφορά την εταιρία Google η οποία φιλοξενούσε το blog στο subdomain press-gr.blogspot.com. Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι πως αν συνέβαινε αυτό, το πιθανότερο θα ήταν να κλείσει και το blog. Κάτι που δεν έχει συμβεί προς το παρόν.
Κάτι που δεν είχα σκεφτεί μέχρι τώρα, ήταν ότι το επίσημο e-mail του press-gr ήταν στα χέρια της Microsoft. Και είναι γνωστό, ότι η συγκεκριμένη εταιρία έχει πραγματοποιήσει οικονομική συμφωνία με τη χώρα μας το τελευταίο διάστημα.
Τελικά ποια από τις δύο ήταν η εταιρία που έδωσε τις πληροφορίες για το press-gr;
Διότι αν ήταν η Microsoft και όχι η Google ξεκινά ένας νέος κύκλος ερωτημάτων. Με αρκετό ενδιαφέρον…
Update: Οι περισσότερες πηγές αναφέρουν πως τα στοιχεία δόθηκαν μέσω Google, αναμένω όμως να δω και κάποια επίσημη ανακοίνωση εκ μέρους του Google ή των αρχών της χώρας μας.
Αν περάσεις μια ολόκληρη ημέρα σε νοσοκομείο, αυτό που βλέπεις σίγουρα στα βλέμματα των ανθρώπων, είναι η δίψα για ζωή.
Άλλες φορές το βλέμμα αυτό συντροφεύει τον πόνο κι άλλες τη χαρά και την ανακούφιση.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Αυτές τις ημέρες, το σύνδρομο του Χιονιά έχει χτυπήσει την νότια Ελλάδα.
Από αλλού ακούγονται γκρίνιες, από αλλού παιδικά τιτιβίσματα γεμάτα χαρά και πονηρά χαμόγελα.
Έχω σκάσει από τη ζήλια μου που δεν έχω δει ούτε μια νιφάδα. Αντιθέτως, ο ήλιος καλά κρατεί αυτές τις ημέρες εδώ πάνω, παρ’ όλο που έχει τσουχτερό κρύο.
Κάτι τέτοιες στιγμές γκρινιάζω πως άλλοι χαίρονται το χιόνι κι εμείς τρώμε το κρύο. Είναι κλασσική κατάσταση όταν έχει χιονίσει τριγύρω.
Η μόνη φορά στη ζωή μου που γκρίνιαξα για το πολύ χιόνι, ήταν όταν ζούσα για ένα διάστημα στην Καβάλα και δε μπορούσα να πάω να πάρω τον γάτο μου από τη δουλειά μου, η οποία ήταν μέσα σε δάσος. Τότε ο γάτος μου ήταν μωράκι ακόμα.
Κι εκεί φυσικά δε μου έφταιγε το χιόνι, η ανθρώπινη αναισθησία κάποιων μου έφταιγε. Τι φιλόζωοι και χαζομάρες. Τελικά κυνηγός ήταν αυτός που με βοήθησε να πάω να πάρω το έρμο το ζωντανό πριν γίνει παγοκρύσταλλος. Καλή του ώρα.
Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να γράφεις ελεύθερα. Να γράφεις μόνο για εσένα. Εγωιστικό κι αυτό ε; Δε πειράζει, θα το αντέξω…
Καλές γιορτές!
[photo by]
Κάποιες στιγμές, έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους που σε γοητεύουν, ανθρώπους πραγματικά ερωτεύσιμους. Ο λόγος τους αρκεί για να σε ταξιδέψει, κρέμεσαι από τα χείλη τους και ρουφάς την κάθε τους λέξη σα να ήταν παλιό καλό κρασί.
Διάβαζα σήμερα τα σχόλια στο προηγούμενο post που είχα κάνει σχετικά με το περιβάλλον και ουσιαστικα δημιουργήθηκε το post αυτό στη σκέψη μου.
Στα χρόνια που ασχολήθηκα ενεργά με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος υπήρξαν κάποιες ατάκες που ένιωθα πως αν τις ακούσω άλλη μια φορά θα αρχίσω να ουρλιάζω. Οι ατάκες αυτές έχουν ως εξής…
