Αν έχω καταλάβει ένα πράγμα το τελευταίο διάστημα, είναι πως όποιος έχει τα αρχίδια (γίνε κόσμια πανάθεμα σε) το θάρρος να πει τα πράγματα με το όνομα τους διώκεται στην χώρα αυτή.

Φυσικά δε ξέρω αν η κυβέρνηση έχει καταλάβει πως στον κόσμο αρέσουν οι πολιτικοί που έχουν τα αρχίδια ( ντροπή!) το θάρρος να εκφράσουν δημόσια τις πραγματικές τους σκέψεις.

Προσωπικά πολύ το γουστάρω αυτό το αντάρτικο, αν συνεχίσουμε έτσι, ίσως καταφέρουμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα.

Αυτές τις κοινές γραμμές για τα μάτια του κόσμου ποτέ μου δεν τις συμπάθησα. Τα σκουπίδια συνεχίζουν να υπάρχουν κάτω από το χαλί όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να τα κρύψουν.

Όσο για το αν ο κόσμος πρέπει να ψηφίζει άτομο η κόμμα, πάμε κατα διαόλου γιατί επικρατεί το δεύτερο. (Αν και κατ’ εμέ κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω τον Ψωμιάδη-προσέξτε το-ξαναπάμε άλλη μια γιατί υπάρχουν και πολιτικοί με νοητική στέρηση τριγύρω-λέω κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω Ψωμιάδη και όχι κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω το κόμμα του Ψωμιάδη.)

*τάδε έφη το γαλαζοπράσινο παιδί με τις χρυσοκόκκινες βούλες

Νέο δελτίο τύπου από τον κ.  Λαμπρινίδη σχετικά με τις τροπολογίες που μόλις ψηφίστηκαν από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για ένα θέμα που μας αφορά όλους.  Προς το παρόν έχω να δηλώσω 2 πράγματα…

1. Όποιος με θεωρήσει παπαγαλάκι να του καεί ο υπολογιστής

2. ΑΕΠΙ go to hell (κι ακόμα παραπέρα)

Για να σοβαρευτούμε ας αντιγράψω το Δελτίο Τύπου όπως ακριβώς το έλαβα.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΣΟΚ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Γραφείο Σταύρου Λαμπρινίδη

Επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑ.ΣΟ.Κ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

ΤΟΜΕΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βρυξέλλες, 24 Σεπτεμβρίου 2008

ΣΤ. ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ: ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΣTO ΕΥΡΩΠAΙKO KOΙNOBOΥΛΙO ΘΩΡΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Η Διεύθυνση Διαδικτυακού Πρωτοκόλλου μας είναι προσωπικό δεδομένο που πρέπει να προστατεύεται ή μπορούν οι ιδιωτικές εταιρίες και οι αστυνομίες να παρακολουθούν τους χρήστες του διαδικτύου, χωρίς κανέναν περιορισμό;  Όταν παραβιάζονται τα ευαίσθητα προσωπικά μας δεδομένα, οι ιδιωτικές εταιρίες   υποχρεούνται να ενημερώνουν τους χρήστες τους ή αυτό ανήκει στη διακριτική τους ευχέρεια και δεν υπόκεινται σε κανένα έλεγχο και κύρωση; Οι εταιρίες που διαχειρίζονται πνευματικά δικαιώματα μπορούν να παρακολουθούν τη ζωή κάθε χρήστη στο διαδίκτυο προκειμένου να πιάσουν τους όποιους “πειρατές” ή υπόκεινται στους κανόνες που επιβάλουν σεβασμό της προσωπικής μας ζωής στο διαδίκτυο;

Η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έδωσε σήμερα απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, υιοθετώντας μία σειρά από τροπολογίες που κατέθεσε ο σκιώδης εισηγητής των Σοσιαλιστών και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών κ. Σταύρος Λαμπρινίδης στη σχετική Έκθεση - νομοθετικό ψήφισμα του Μ. Harbour, οι οποίες θωρακίζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών στο διαδίκτυο. Οι τροπολογίες Λαμπρινίδη, που έγιναν δεκτές από όλες τις Πολιτικές Ομάδες, ανέτρεψαν μία σειρά από προβληματικές ρυθμίσεις που είχαν υπερψηφιστεί σε πρώτο στάδιο στις αρμόδιες Επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου.

Μετά την ψηφοφορία, ο κ. Λαμπρινίδης δήλωσε: “Με τη σημερινή του απόφαση, το Ευρωκοινοβούλιο διαμήνυσε ότι τα οικονομικά συμφέροντα των ιδιωτικών εταιριών στο διαδίκτυο δεν μπορούν να καθορίζουν τους κανόνες που θεσπίζει η Ευρώπη για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών της.”

Με τις τροπολογίες που υιοθετήθηκαν, μεταξύ άλλων:

1. Διαγράφτηκε παράγραφος που προέβλεπε ότι οι IP addresses ( Διευθύνσεις Διαδικτυακού Πρωτοκόλλου) θα θεωρούνται «προσωπικά δεδομένα» μόνον αν «άμεσα» μπορούν να ταυτίζονται με τον χρήστη (και όχι και «έμμεσα», όπως σαφώς ορίζει για όλα τα προσωπικά δεδομένα η ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία). Υπογραμμίζεται ότι οι ιδιωτικές εταιρίες (αλλά και οι αστυνομίες) επιδίωκαν έντονα τον περιορισμό της προστασίας των δεδομένων κίνησης, ώστε να μπορούν να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα (μέσω της δυνατότητας «έμμεσης» ταύτισής μας με αυτά) χωρίς τους περιορισμούς και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται από τις σχετικές Οδηγίες.

2. Καταργήθηκε η πρόβλεψη ότι οι ιδιωτικές εταιρίες θα υποχρεώνονταν μεν να ενημερώνουν τις ανεξάρτητες εθνικές αρχές για παραβιάσεις της ασφάλειας των δικτύων τους, αλλά μόνον εφόσον οι ίδιες πρώτα έκριναν ότι οι παραβιάσεις αυτές «βλάπτουν τους χρήστες τους». Αντ’ αυτού, οι εταιρίες θα υποχρεώνονται πλέον να ενημερώνουν άμεσα τις αρμόδιες εθνικές ρυθμιστικές αρχές για κάθε παραβίαση της ασφάλειας των δικτύων τους, καθώς και τους χρήστες τους για κάθε παραβίαση που επιφέρει άμεσο κίνδυνο για την προστασία της ιδιωτικής  τους ζωής και των οικονομικών τους συμφερόντων. Οι χρήστες θα ενημερώνονται επίσης μία φορά το χρόνο για όλες τις παραβιάσεις ασφαλείας των δικτύων, είτε τους αφορούν άμεσα είτε όχι, προκειμένου να έχουν μία πλήρη εικόνα της φερεγγυότητας των εταιριών του διαδικτύου.

3. Ανατράπηκε η προσπάθεια ορισμένων ευρωβουλευτών να χρησιμοποιήσουν την “e-privacy directive” σαν «κερκόπορτα», προκειμένου να επιτρέψουν σε εταιρίες προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων να ελέγχουν προκαταβολικά τις κινήσεις πολιτών στο διαδίκτυο, ύποπτων για διάπραξη κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας και μη. Ο κ. Λαμπρινίδης τόνισε ότι η συζήτηση για το σοβαρό θέμα της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο πρέπει να γίνει στις αρμόδιες Επιτροπές του Κοινοβουλίου, με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερομένων (συμπεριλαμβανομένων και χρηστών), και όχι έμμεσα και εκ του προχείρου, μέσω του “e-privacy directive”.

4.      Τέλος, θωρακίστηκε ο ρόλος των εθνικών ανεξάρτητων Αρχών (όπως η ελληνική ΑΔΑΕ), με την υποχρέωση οι εταιρίες να τις ενημερώνουν άμεσα για κάθε πρόσβαση που απέκτησε η αστυνομία στα δίκτυά τους, καθώς και με τη δυνατότητα που πλέον αποκτούν να παραπέμπουν στη δικαιοσύνη όλες τις περιπτώσεις όπου κρίνουν ότι  παραβιάστηκε η εθνική κι η ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Φυσικά, επειδή πίσω έχει η αχλάδα την ουρά (ναι θα χρησιμοποιήσω κι άλλες λαϊκίστικες εκφράσεις κι αν σ’ αρέσει) θα πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε περισσότερα σχετικά με τη σημερινή ψηφοφορία γιατί το θέμα είναι αρκετά σοβαρό.

Ελαβα σήμερα ένα δελτίο τύπου σχετικά με την παρέμβαση του κ. Σ. Λαμπρινίδη στην ολομέλεια για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο διαδίκτυο. Το θέμα έχει αρκετό ενδιαφέρον οπότε το παραθέτω ως έχει.

ΤΟΜΕΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Bρυξέλλες, 23 Σεπτεμβρίου 2008

ΣΤ. ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΓΙA THN KATAΠOΛΕMHΣH THΣ TΡOMOKΡATΙAΣ ΣTO ΔΙAΔΙKTΥO

“Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έρχεται σήμερα να επαναφέρει κάποιες αυτονόητες Αρχές μιας δημοκρατικής Κοινωνίας  στην Απόφαση Πλαίσιο του  ’παραλόγου’ που προωθούν οι Υπουργοί για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο διαδίκτυο. Θωρακίζει την ελευθερία του Τύπου. Προστατεύει το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών μας μηνυμάτων από την προληπτική κατασκοπεία από τις Αρχές. Και δηλώνει ρητά ότι η όποια ποινικοποίηση ‘δεν έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση ή τον περιορισμό της έκφρασης ριζοσπαστικών, επικριτικών ή αντιφατικών απόψεων στη δημόσια συζήτηση για ευαίσθητα πολιτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας’. Οι υπουργοί της ΕΕ καλούνται να δηλώσουν ρητά ότι θα αποδεχτούν αυτές τις αυτονόητες αλλαγές”.

Το παραπάνω τόνισε κατά τη συζήτηση για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και  Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών κ. Σταύρος Λαμπρινίδης.

Τονίζεται ότι οι παραπάνω και άλλες σημαντικές αλλαγές στην πρόταση του Συμβουλίου προέκυψαν κατόπιν σχετικών τροπολογιών τον κ. Λαμπρινίδη που υιοθετήθηκαν από την αρμόδια Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών και που κατόπιν ενσωματώθηκαν στην τελική Έκθεση του Κοινοβουλίου.

Aκολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης του κ. Λαμπρινίδη:

“Αγαπητοί συνάδελφοι,

Τα τελευταία  χρόνια, η συζήτηση για την τρομοκρατία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο ξεκινάει , σχεδόν πάντοτε, από αυτονόητες παραδοχές για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών και καταλήγει,  δυστυχώς επίσης σχεδόν πάντοτε , σε παράλογες και επικίνδυνες νομοθετικές προτάσεις που καταστρατηγούν τα θεμελιώδη μας δικαιώματα.

Τυπικό παράδειγμα, η πρόταση που εξετάζουμε σήμερα   για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο διαδίκτυο:   Ως βάση έχει την παραδοχή -   με την οποία  όλοι  συμφωνούν  –  ότι κάποιοι τρομοκράτες χρησιμοποιούν  και  το διαδίκτυο για να υποκινήσουν την τρομοκρατία, και ότι θα πρέπει να τους σταματήσουμε.

Αλλά  καταλήγει να προτείνει  τα εξής ακραία: (1) Προκειμένου   να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία στο διαδίκτυο, να βάλουμε στη φυλακή κάθε πολίτη που γράφει οτιδήποτε μπορεί να ερμηνευτεί  από κάποια αστυνομία ότι έχει δήθεν την πρόθεση να «προτρέψει» (προσοχή, ούτε καν δηλαδή να «υποκινήσει») την τρομοκρατία. Προτείνει  επίσης (2) την ενοχή όποιου  ’είτε  υποστηρίζει άμεσα είτε όχι τα τρομοκρατικά εγκλήματα’ — δηλαδή,  όποιος τολμήσει να πει ή να γράψει οποιαδήποτε πολιτική γνώμη που μπορεί να ερμηνευτεί ως υποστηρικτική της τρομοκρατίας διακινδυνεύει  τη σύλληψή  του! Σε άλλο δε σημείο, αναφέρεται ότι (3) μπορεί να διωχθεί κάποιος ακόμα κι αν δεν είχε την πρόθεση να προτρέψει την τρομοκρατία, απλά και μόνο αν τα λόγια του είχαν, κατά τους αστυνομικούς, αυτό το αποτέλεσμα. Ανατρέπεται  δηλαδή πλήρως μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ποινικής δικονομίας.

Η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έρχεται, ευτυχώς, να επαναφέρει τις αυτονόητες Αρχές μιας δημοκρατικής Κοινωνίας σε αυτήν την Απόφαση Πλαίσιο ‘του  παραλόγου’. Θωρακίζει την ελευθερία του Τύπου. Προστατεύει το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών μας μηνυμάτων από την προληπτική κατασκοπεία από τις Αρχές. Και δηλώνει ρητά ότι η όποια ποινικοποίηση ‘δεν έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση ή τον περιορισμό της έκφρασης ριζοσπαστικών, επικριτικών ή αντιφατικών απόψεων στη δημόσια συζήτηση για ευαίσθητα πολιτικά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας‘. Το Συμβούλιο υπουργών καλείται να δηλώσει ρητά ότι θα αποδεχτεί αυτές τις αυτονόητες αλλαγές.

Αγαπητοί συνάδελφοι, κανείς σε αυτήν την αίθουσα δεν υποτιμάει την αναγκαιότητα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Αλλά όταν η καταπολέμηση της τρομοκρατίας γίνεται αφορμή λήψης μέτρων που καταλήγουν να φιμώνουν τη δημοκρατία μας, τότε το ευρωκοινοβούλιο, όπως οφείλει, δε τα συνυπογράφει.

Κι αυτό διότι — να κι ένα ακόμα ‘αυτονόητο’, που όμως κινδυνεύει να πάψει να είναι αυτονόητο στη σημερινή Ευρώπη –, είναι παράλογο να ισχυρίζεται κανείς ότι μάχεται την τρομοκρατία, προκειμένου να ‘υπερασπιστεί τη δημοκρατία μας’, προτείνοντας μέτρα που αντιβαίνουν στις θεμελιώδεις Aρχές της Δημοκρατίας. H ηθική ανωτερότητα της Δημοκρατίας είναι ότι έχει πολλούς τρόπους απάντησης και προστασίας της, σε καμία περίπτωση όμως δεν περιλαμβάνονται σε αυτούς η προληπτική παρακολούθηση των σκέψεων και των λεγομένων των πολιτών της, πόσο δε μάλλον η προληπτική φίμωση ή η ποινικοποίηση της έκφρασης όσων διαφωνούν με τα ‘αυτονόητα’ της όποιας πλειοψηφίας ή της όποιας αστυνομίας.”

Η “πράσινη” επανάσταση ως μόδα έχει αρχίσει να κερδίζει αρκετό έδαφος τα τελευταία χρόνια. Είναι τρέντι, είναι μαστ, είναι ότι θες και πολλές φορές είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που - λογικά - πρέπει να είναι.

Διαβάζω το κείμενο το Anemou και αναρωτιέμαι αν έχει βουτήξει στον εγκέφαλο μου για να κλέψει τις σκέψεις μου ή αν απλά είναι οι σκέψεις όλων μας και δεν το έχω πάρει χαμπάρι.

Θα μπορούσα να φέρω κι άλλα παραδείγματα για να στηρίξω το οξύμωρο της κατάστασης, όπως για παράδειγμα τη δημιουργία μιας παράταξης Χριστιανών Ορθόδοξων ή ακόμα χειρότερα το κόμμα των Ελλήνων Γονέων.

Ως ένα πρασινογάλαζο παιδί με χρυσοκόκκινες βούλες αναρωτιέμαι πραγματικά πόσο επικίνδυνοι θα μπορούσαν να είναι κάποιοι που με πάθος στηρίζουν την προστασία της φύσης, αν αποκτήσουν εξουσία. Έχω κινηθεί αρκετά στο χώρο, έχουν δει πολλά τα μάτια μου, έχω γνωρίσει αρκετούς… οικοφασίστες (λέξιπλασία της στιγμής κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης). Κάποιες φορές έχω τρομάξει κιόλας με τις απόψεις μερικών, σε σημείο να μη δέχομαι να με χαρακτηρίζει η λέξη οικολόγος.

Θεωρώ χρήσιμη την ύπαρξη τους στην ελληνική πολιτική σκηνή, την θέλω και αρκετές φορές τη στηρίζω. Όμως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη, που θα τους δίνει τη δυνατότητα να αποφασίζουν για πράγματα πέρα από την προστασία του περιβάλλοντος.

(Με τρομάζει…)

αφήσαμε πίσω μια γνωστή φτωχομάνα να βογκάει με όλα όσα της συμβαίνουν αυτές τις μέρες λόγω ΔΕΘ. Μέσα σε όλα τα καλούδια λοιπόν, ανακάλυψα κατά την επιστροφή μου την πραγματικά αναγουλιαστική επιστολή που έδωσαν 9 δήμαρχοι της Θεσσαλονίκης στον πρωθυπουργό για το θέμα των στρατοπέδων της πόλης.

Δε ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο πληρωμένος γραφιάς (βλέπε προηγ.ποστάκιον σχετικά με τους γραφιάδες) αλλά αδυνατώ να πιστέψω οτι αυτό το γλειώδες κείμενο αντικατοπτρίζει τα θέλω των κατοίκων της πόλης, κατοίκων που ΑΠΑΙΤΟΥΝ τα στρατόπεδα για χώρους πρασίνου. Θεωρώ απίστευτο το ότι έχουμε ψηφίσει δημάρχους που αντί να απαιτούν με πυγμή όλα όσα μας ανήκουν, παρακαλάνε σαν τα ζητιανάκια του δρόμου να πάρουμε τα χαρομάντηλα τους.

Νιώθω… νιώθω πραγματικά ηλίθια αυτή τη στιγμή. Νιώθω άρρωστη με την ποιότητα της πολιτικής αυτής της χώρας. Τι να πρωτοσχολιάσω από αυτό το κείμενο; Για ποια φράση να πρωτοβρίσω;

Έχει καταλάβει κανείς πως ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΑΛΑΜΕ για τους χώρους των στρατοπέδων; Έχει καταλάβει κανείς πως ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ αυτούς τους χώρους;

Ακολουθεί το κείμενο για να σας φτιάξει η διάθεση. Αυτό το κείμενο ονομάζεται πολιτική Ελλάδας και δόθηκε στον πρωθυπουργό κατα τη διάρκεια της επίσκεψης του στη ΔΕΘ. Και ναι αυτή τη μαλακία επιστολή την υπέγραψαν 9 δήμαρχοι της Θεσσαλονίκης.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Η επίσκεψη μας στις Βρυξέλλες, ήταν μια ευκαιρία που ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανότατα δε θα είχα στη ζωή μου, μια και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με το χώρο της πολιτικής.

Έγινε πραγματικότητα, χάρη στην πρόσκληση του κύριου Λαμπρινίδη και της κυρίας Ματσούκα, μια ευκαιρία που θα επιθυμούσα να έχουν κι άλλα άτομα στο μέλλον. Πλέον γνωρίζουμε πως αυτή είναι μια δυνατότητα που υπάρχει, ασχέτως με το πως την εκμεταλλεύονται οι διάφοροι Ευρωβουλευτές μας. Και θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να μαθαίναμε ποιοί άλλοι έχουν λάβει πρόσκληση επίσκεψης τα τελευταία χρόνια.

Παρόλο που αρκετές κακές γλώσσες θα το επιθυμούσαν να ήταν διαφορετικά, δυστυχώς για αυτούς πρέπει να αποδεχτούν πως η συγκεκριμένη επίσκεψη δεν είχε συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα, μια και οι καλεσμένοι ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Κι αυτό είναι προς τιμήν των δύο Ευρωβουλευτών μας.

Φυσικά όσοι επιμένουν για το αντίθετο και συνεχίζουν να έχουν όρεξη για γκρίνια λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εγκεφαλικού κολλήματος μπορούν να ζητήσουν από τους ευρωβουλευτές του κόμματος τους να οργανώσουν ένα ανάλογο ταξίδι.  Κάθε ευρωβουλευτής έχει το δικαίωμα να επιλέξει τους καλεσμένους του (yeap! σπόντα είναι - για ψάξτε λιγάκι…).

Σε πρώτη φάση είχα στο μυαλό μου να σας μεταφέρω όσα ειπώθηκαν στις συναντήσεις που είχαμε στις Βρυξέλλες, όμως δε ξέρω πόσο χρήσιμο θα ήταν αυτό, μια και γνωρίζω πως προσεχώς θα δημοσιευτούν video από τις συνομιλίες, οπότε και θα μπορούμε να συζητήσουμε καλύτερα επί του θέματος.

Η αλήθεια είναι πως όλοι περιμέναμε να κυλήσει διαφορετικά αυτό το τριήμερο και να σας προσφέρουμε πλήρη ενημέρωση καθημερινά, όμως κάτι τέτοιο στάθηκε αδύνατο μια και δεν είχαμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Φαντάζομαι πως αυτό, είναι κάτι που πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα στο μέλλον όσοι αποφασίζουν να διοργανώσουν οτιδήποτε αφορά bloggers.

Προσπαθούμε όλοι να οργανώσουμε το υλικό και τις σκέψεις μας για να σας μεταφέρουμε το κλίμα της διημερίδας όσο το δυνατόν καλύτερα. Και γνωρίζω πως για αρκετούς, αυτό δεν είναι τόσο εύκολο μια και ένα μεγάλο ποσοστό των συνταξιδιωτών μου προσπαθεί να συνέλθει από την ίωση που φέραμε μαζί μας ως αναμνηστικό.

Η πολιτική στις Βρυξέλλες κινείται με διαφορετικούς ρυθμούς. Και ίσως θα ήταν καλό να ξεφεύγαμε κάποιες στιγμές από την άθλια πολιτική των τηλεπαραθύρων των ελληνικών καναλιών, για να δώσουμε περισσότερη σημασία στα δρώμενα των Βρυξελλών. Είτε το θέλουμε είτε όχι τα πιο σημαντικά θέματα που επηρεάζουν τις ζωές μας εξετάζονται και αποφασίζονται εκεί.
Δεν έχω καμία διάθεση να το παίξω γνώστης, δεν είμαι άλλωστε, οπότε δεν έχω κανένα πρόβλημα να αναφέρω πως από όλους τους Έλληνες που συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στο Ευρωκοινοβούλιο γνώριζα μόνο τον κύριο Δήμα κι αυτό εξαιτίας του τομέα που έχει αναλάβει.

Έγραψε ο Νίκος Δρανδάκης, πως το μεγάλο του κέρδος ήταν ο ίδιος ο Σ. Λαμπρινίδης και θα συμφωνήσω μαζί του. Προσπάθησε, και θεωρώ πως τα κατάφερε, να μας εξηγήσει με πολύ απλή γλώσσα τον τρόπο που κινούνται οι ευρωβουλευτές στις Βρυξέλλες ώστε να πετύχουν όλα όσα θέλουν για τις χώρες τους. Και ίσως να ανεβήκαμε στις Βρυξέλλες για συγκεκριμένο λόγο, όμως πραγματικά αυτό που τριγύριζε στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια των συναντήσεων, είναι το πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα στην Ελληνική Βουλή, αν απουσιαζε αυτή η ξύλινη γλώσσα και ο δηθενισμός του τίποτα.

Δε το γράφω αυτό με σκοπό να προωθήσω τον κύριο Λαμπρινίδη, το γράφω περισσότερο από μια εσωτερική επιθυμία αλλαγής προσώπων, στάσεων, τάσεων, στυλ και τελικά πολιτικής. Όταν ένας ευρωβουλευτής την ώρα που μιλάει σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζω πολύ καλά, είναι περισσότερο κατανοητός από έναν βουλευτή που μιλάει τη μητρική μου γλώσσα τότε πραγματικά κάτι πάει στραβά στη χώρα μου. Ένας καλογραμμένος - καλοπληρωμενος λόγος δε θα μπορέσει ποτέ να καλύψει την απουσία άποψης και στη χώρα μου δεν έχουμε έλλειψη από πληρωμένους γραφιάδες, έχουμε έλλειψη από αυθεντικές απόψεις.

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά με το θέμα της διημερίδας για την οποία ανεβήκαμε. Ίσως να μην έχουν καμία σχέση, όμως είναι οι σκέψεις που τρέχουν στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή και τις οποίες επιθυμώ να καταγράψω.

Ο κ. Λαμπρινίδης μας μίλησε για το χτίσιμο των συμμαχιών και το πόσο δύσκολο είναι να αποκτηθεί η πλειοψηφία εκεί. Με τον Νίκο Δρανδάκη συχνά διαφωνούμε και οι απόψεις μας είναι διαμετρικά αντίθετες κάποιες φορές, όμως η επιστροφή από τις Βρυξέλλες μας άφησε την ίδια γεύση και τους ίδιους προβληματισμούς όπως βλέπω στο κείμενο που δημοσίευσε.

Γράφουν πολλές φορές για το κίνημα των bloggers και διάφορα άλλα γλαφυρά με τα οποία διαφωνούμε συνήθως και δε τα αποδεχόμαστε. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, ουσιαστικά αυτό που κάνουμε κι εμείς, είναι να χτίζουμε συμμαχίες στις δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε όλοι μαζί να επέμβουμε ή να προσπαθήσουμε τουλάχιστον. Ίσως τελικά, αυτό που έχουν καταφέρει οι Bloggers σε αντίθεση με τους πολιτικούς είναι το ότι μαθαίνουμε να ακούμε ο ένας τον άλλο μέσα στα πλαίσια του διαλόγου και συζητάμε προσπαθώντας να βρούμε τα κοινά στοιχεία για να προχωρήσουμε λίγο πιο κάτω.

Οι σκέψεις είναι πολλές και σκόρπιες λόγω της ίωσης, οπότε θα επανέλθω με επόμενο Post. Μέχρι τότε μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις των συνταξιδιωτών μου.

vrypan, nmpardakis, diva, Αθήναιος, g700

(Φαντάζομαι θα υπάρχουν κι άλλα link οπότε θα γίνει κάποιο update αύριο)

Έχει ήδη ανακοινωθεί και επίσημα, μια συνάντηση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί αύριο το πρωί ανάμεσα σε bloggers και την Υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.

Η συνάντηση αυτή έχει προκαλέσει ένα μικρό σούσουρο και ίσως να προκαλέσει και μεγαλύτερο αύριο, δε ξέρω. Η συνάντηση οργανώθηκε με κάλεσμα κάποιων bloggers ουσιαστικά. Τη δική μου πρόσκληση την έλαβα την Παρασκευή και ομολογώ ότι με ξάφνιασε αρκετά.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Ντόρα Μπακογιάννη με τη βοήθεια των συνεργατών της, το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να εκσυγχρονιστεί με την εξέλιξη του internet και όλα όσα αυτό προσφέρει. Μπορώ να πω ότι αυτή η προσπάθεια με ευχαριστεί ως χρήστη αυτού του μέσου και πολίτη της χώρας.

photo by Dora Bakoyannis

Μέχρι τώρα, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, έχει ξεχωρίσει ο χώρος του ΠΑΣΟΚ στο internet. Έχουν κάνει πολύ δουλειά για να εκσυγχρονιστούν και αυτό δε μπορεί κάποιος να το προσπεράσει, όταν κοιτάζει το θέμα από την Web 2.0 πλευρά του αντικειμενικά και υπερκομματικά.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Είναι πόσο τεχνολογικά αναλφάβητοι, είναι οι μισοί πολιτικοί και οι μισοί δημοσιογράφοι αυτής της χώρας.

Το κακό βεβαίως βεβαίως είναι πως οι μισοί αναλφάβητοι δημοσιογράφοι δημιουργούν άσχετα δημοσιεύματα που αφορούν στα ελληνικά blogs, και οι μισοί αναλφάβητοι πολιτικοί ψηφίζουν νομοσχέδια σχετικά με το internet και τις νέες τεχνολογίες.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έλαβα μια τηλεφωνική κλήση σήμερα για μια έρευνα που πραγματοποιεί εταιρία δημοσκοπήσεων σχετικά με την τελική φάση της πορείας της ονομασίας των Σκοπίων.

Οι ερωτήσεις γενικότερα ήταν οι αναμενόμενες σχετικά με τις θέσεις και τις απόψεις μου για το θέμα της ονομασίας, για τις κινήσεις που θα προτιμούσα να κάνει το κράτος καθώς και για τον πολιτικό μου προσανατολισμό.

Στο τέλος υπήρχε και μια ερώτηση bonus…

“Πόσο συχνά πηγαίνετε στην εκκλησία;”