Προσπαθώ να δω ψύχραιμα διάφορες καταστάσεις. Προσωπικά ούτε πληρώνομαι από κάποιον, ούτε έχω συμφέροντα, ούτε γλύφω, ούτε νοιάζομαι για τη μαλακία που μπορεί να δέρνει ορισμένους. Εντός και εκτός μπλογκόσφαιρας.

Δε με ενδιαφέρει ο αθέμιτος ανταγωνισμός των πολιτικών κομμάτων και των μεγάλων εκδοτικών οίκων, και ούτε θέλω να γίνω πρόβατο στο μαντρί οποιουδήποτε. Δόξα το θεό, διαθέτω προσωπική κρίση και άποψη.

Στο blog αυτό λοιπόν, εκφράζω αποκλειστικά και μόνο τις δικές μου απόψεις για θέματα που μπορεί να με αφορούν έμμεσα ή άμεσα.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε προ ολίγων λεπτών. Στην αρχή ομολογώ πως δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε πάνω η σαλάτα μου. Φυσικά όταν κατάλαβα τι είναι χτυπιόμουν στο γέλιο ουκ ολίγη ώρα. Τέτοια σαλάτα δεν έχετε ξαναδεί είναι η αλήθεια. Τα υπόλοιπα συστατικά της είναι ντοματούλα και μαρουλάκι. Αυτό το πράγμα πάνω πάνω όμως τι μπορεί να είναι; Για να δω πόσο τρελή φαντασία έχετε….

Με βήματα αργά περπάτησα σε δρόμους που έμοιαζαν έρημοι. Ο κόσμος εξαφανίζεται τέτοιες ημέρες από την περιοχή, πηγαίνουν στα χωριά τους να ψηφίσουν. Τις υπόλοιπες ημέρες γκρινιάζουν ως συνήθως γιατί δεν έχουμε πολύ συχνή συγκοινωνία λεωφορείων κι όταν τους ρωτάς που ψηφίζουν κάνουν τους κινέζους. Πάλι καλά να λέμε που μας βάλανε διπλά λεωφορεία μετά από τόσα χρόνια και έχει μειωθεί η σαρδελοποίηση.

Το σχέδιο δράσης είχε επιτυχία, κατάφερα να μην συναντήσω κανένα παλιό συμμαθητή ή άλλο γνωστό στην αίθουσα που έπρεπε να ψηφίσω. Μου τη σπάνε όλα αυτά τα δήθεν που είσαι-χαθήκαμε βρε-να κανονίσουμε να τα πούμε κλπ κλπ κλπ. Λες κι αν ήθελαν να τα πούμε έπρεπε να περιμένουν να με βρουν έξω από την κάλπη. Κατάφερα επίσης να μη συναντήσω κανέναν υποψήφιο. Οι διάφοροι υποψήφιοι και οι παρατρεχάμενοι τους υποδέχονται τον κόσμο στην μεγάλη είσοδο του σχολικού κτηρίου. Ευτυχώς το σχολείο αυτό διαθέτει και μια πίσω πόρτα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Λοιπόν,

Ενώ η ώρα Ελλάδος είναι 3.29 π.μ. την ώρα που τηγανίζω πατάτες για να φάω το μεσημεριανό μου ως γνήσια νυχτερίδα που έχω γίνει (μήπως να αλλάξω ημισφαίριο; ή έστω να μετακομίσω στην Ικαρία βρε παιδί μου που θεωρείται νορμάλ), τι έλεγα;
Α ναι, κι όπως τηγανίζω πατάτες λοιπόν και ακούω το λάδι να τσιρτσιρίζει στο τηγάνι ταυτόχρονα με τον Sting στα ηχεία που μου είχε κάνει δώρο ο πρώην μου όταν γνωριστήκαμε, προσπαθώ να σκεφτώ τι διάολο να κάνω. Τα πράγματα είναι σκατά. Μάλλον όχι, είναι πιό σκατά κι από τα σκατά.

Περίπτωση Α : Ξαναρχίζω να δουλεύω ως ανεξάρτητη γραφίστρια

Διαβάστε τη συνέχεια »

“Ά! δε σου είπα. Στις τάδε του μήνα είπαν ότι θα βάλουν adsl στο χωριό.”

Κοίταξα τις πληκτρολογημένες λέξεις στο παράθυρο του messenger μου και το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια άλλη εικόνα.

“Ξέρεις τι μου θυμίζεις;” τον ρώτησα μέσω του πληκτρολογίου μου, σε μια προσπάθεια να του μεταδώσω την εικόνα των σκέψεων μου.

“Μου θυμίζεις ένα φθαρμένο τετράδιο της θείας μου. Το βρήκαμε με την ξαδέρφη μου σε ένα παλιό μπαούλο από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Παλιοκαιρισμένο και κιτρινισμένο με διάφορες σημειώσεις μέσα. Κάπου εκεί λοιπόν, θυμάμαι πως διάβασα ανάμεσα στα άλλα το εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα. Έχω αναλωθεί τόσο πολύ αυτές τις μέρες με σχόλια εδώ κι εκεί που ήταν καλύτερα να κάνω αποτοξίνωση παρέα με κώδικες και να μαλώνω μόνο με τα div και τα css που δε γουστάρουν τον Internet Explorer απ’ ότι μου εμπιστεύθηκαν ψιθυριστά.

Ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο καφέ τελειώσαν και τα τσιγάρα μου. Κώδικας χωρίς τσιγάρα δε παλεύεται και το μαγαζάκι στη γωνία θα άνοιγε στις 7.00 όπως κάθε μέρα. Έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίθεση στο νεροχύτη για να εξουδετερώσω τα άπλυτα πιάτα που κόντευαν να φτάσουν μέχρι το ταβάνι και να ξεγελάσω λιγάκι το χρόνο. Συνήθως σε τέτοιες ανιαρές διαδικασίες σκέφτομαι ότι να ‘ναι. Κι έτσι έγινε το flashback…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μου τη σπάνε οι καυγάδες

“Έλα με θυμάσαι είμαι ο φίλος του “τάδε” που είχαμε μιλήσει πριν μήνες για να κάνεις την ιστοσελίδα του πατέρα μου.”

- “Ναι σας θυμάμαι”, του απαντάω.

- “Θα το φτιάξουμε τώρα, πότε μπορείς να περάσεις από το σπίτι να το δούμε;”

- “Έχετε συγκεντρώσει το υλικό που θέλετε να βάλουμε στο site;”, τον ρωτάω

- “Τι χρειάζεσαι από εμάς;”

- “Φωτογραφικό υλικό και τα κείμενα που θέλετε να βάλουμε.”, του απαντάω.

- “Οκ θα το κανονίσουμε όπως θα έρθεις, πότε σε βολεύει;” μου λέει

Στο διάστημα αυτό παίζουμε το σπασμένο τηλέφωνο μέχρι να βρούμε μια μέρα και ώρα που βολεύει και τους τρεις μας. Τελικά κανονίζουμε μέρα και ώρα που θα πάω… “σπίτι τους”, και κλείνω το τηλέφωνο.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Είχε χειμωνιάσει πια και τα χωράφια που φιλοξενούσαν τα καλαμπόκια είχαν μεταμορφωθεί σε χώρο προσγείωσης για τις περαστικές χήνες. Ο Νέστος ανήκει άλλωστε στο δρόμο της μετανάστευσης τους. Το μεγάλο δάσος αν και φαινομενικά περιφραγμένο και απαγορευμένο για τα μάτια του κόσμου, παρέμενε από τους αγαπημένους τόπους των λαθροκυνηγών. Πολλά πολλά δεν είχα με τα ενδότερα του δάσους, δε με έπαιρνε να το διακινδυνεύω τόσο πολύ, άλλωστε γνώριζα πως πυροβολούν ότι κινείτε εκεί μέσα.

Άναψα το τζάκι και χαμογέλασα στις δύο νυχτερίδες που είχαν μπει από την καμινάδα για να πέσουν σε χειμέριο ύπνο μέσα στη μεγάλη αίθουσα του κέντρου ενημέρωσης. Δεν θέλησα ποτέ να τις διώξω, τις αγαπάω κατά κάποιο τρόπο τις νυχτερίδες και πρώτη φορά ήρθαν τόσο κοντά μου. Οι ελάχιστοι επισκέπτες που ερχόταν ξαφνιαζόταν όταν με άκουγαν να τους λέω να προσέξουν μην τις ξυπνήσουν. Δεν ήταν πρόβλημα όμως, σπάνια έβλεπες επισκέπτες να διαβαίνουν την είσοδο. Ώρες ώρες ένιωθα σαν τους τύπους που πετούσαν τους φελούς στην διαφήμιση κάποιου ουΐσκι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Με το άρωμα της αλμύρας μέσα στη νύχτα βούτηξα στην αγκαλιά της θάλασσας που δεν ήταν κρύα μα ζεστή, σα να περίμενε για να μου χαρίσει το χάδι της μέσα στον Σεπτέμβρη.

Το φωτισμένο κάστρο από ψηλά συναγωνιζόταν το φεγγάρι σε ομορφιά και οι κιθάρες στην παραλία γέμιζαν με αγαπημένες μελωδίες και γνώριμες φωνές την ατμόσφαιρα. Στέγνωσα τα μακριά μαλλιά μου δίπλα στη μικρή φωτιά μας με ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι έμεινα εκεί με την αλμύρα στο σώμα μου και κάθε άλλη σκέψη μακρυά μου.

Διαβάστε τη συνέχεια »