Τακτοποιούσα μερικές χθεσινές φωτογραφίες που βγάλαμε εγώ και η τρίχρονη ανιψιά μου, για να αδειάσω τη μνήμη της ψηφιακής μου.
Τελικά είναι θέμα γονιδίων, αλλά εκείνη είναι πιο όμορφη.
Νομίζω πως πρέπει να της πάρω μια κανονική ψηφιακή μηχανή στα επόμενα γενέθλια της.
Μας ήρθε λίγο βιαστική χθες και μεγάλωσε την οικογένεια μας κατά ένα μέλος. Βαρέθηκε να πλατσουρίζει μέσα σε μια σκοτεινή κοιλιά και αποφάσισε να κάνει την μεγάλη έξοδο πριν την ώρα της.
Τώρα κοιτάει τον κόσμο με περιέργεια, μέσα από την ασφαλή γυάλα μιας θερμοκοιτίδας. Η μεγάλη δε το έμαθε ακόμα πως έχει αδερφούλα.
Χθες γεννήθηκε πρόωρα η δεύτερη ανιψιά μου.
Κάποιος φρόντισε φυσικά να μου διαλύσει μια ευτυχισμένη ημέρα, αλλά δε πειράζει. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια.
να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω
Ήταν στενάχωρα μέσα στους θάμνους και τα αγκάθια τους τρυπούσαν το σώμα με κάθε κίνηση. Κάθε μέρα έβρισκε άλλη κρυψώνα για να κρυφτεί μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά του. Για τα μικρά δε φοβόταν τόσο, τα άφηνε μαζί με τη μάνα τους στο σπίτι. Τα μικρότερα βύζαιναν ακόμα άλλωστε.
“Έφυγαν” άρχισε να φωνάζει ο χωριανός του. “Έφυγαν!”.
Πόσο καιρό λαχταρούσε να ακούσει αυτή τη λέξη. Πόσο καιρό ήθελε να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος και να ζει μαζί με τη γυναίκα και τα εννιά παιδιά του. Μα σκέφτηκε πως ο χωριανός του ποτέ δε πείνασε, πάντα έβρισκε τον “τρόπο” να μένει χορτασμένη η οικογένεια του.
Έκανε νόημα στα παιδιά να μη κουνηθούν, να μη βγουν από τους θάμνους. Θα έβγαινε πρώτα εκείνος να δει αν πράγματι έφυγαν. Τα παιδιά κούρνιασαν ξανά στην αγκαθωτή φωλιά τους, έγιναν ένα με το χώμα να μη φαίνονται. Κι εκείνος βγήκε να μυρίσει την ελευθερία.
Το βλέμμα του πάγωσε όταν συναντήθηκε με το βλέμμα της γυναίκας του. Η φρίκη ήταν σχηματισμένη στο πρόσωπο της.
“Σύντροφε ήρθε η ώρα, φεύγουμε”, τους άκουσε να λένε. Και οι κάνες των όπλων τον σημάδευαν από δέκα μεριές.
Όταν δε σας χωράει ο τόπος, όταν θέλετε να αρχίσετε να παράγετε ήχο πολλών ντεσιμπέλ ανεβασμένοι σε διάφορα κορφοβούνια κλπ κλπ κλπ;
Εγώ την πέφτω στα πλησιέστερα σοκολατοειδή και εκτονώνομαι σκαλίζοντας κώδικες για να φτιάξω διάφορα blog Themes και templates που δε χρησιμοποιώ.
Προτιμώ βρε παιδί μου να βρίζω εκείνο το καταραμένο το div που δε μου κάθεται σε internet explorer και μαμιέται το σύμπαν όλο, να βγάζω την ενέργεια μου εκεί, να γεμίζω το μυαλό μου με css για να διώχνω από εκεί μέσα τους ουσιαστικούς λόγους που με κάνουν να θέλω να ουρλιάξω.
Εσείς τι κάνετε; Πως εκτονώνεστε;
που δεν τις αντέχεις.
Από την πρώτη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου.
Όλα μοιάζουν να κινούνται απίστευτα αργά και αδιάφορα.
Ακόμα κι αυτή η σόμπα που αρνείται να ανάψει και απαιτεί να ασχοληθείς μαζί της, σου σπάει τα νεύρα.
Είναι κάτι Κυριακές, που βρίσκεις κατά τύχη ένα ξεχασμένο πενηντάευρω μέσα σ’ ένα τσίγκινο γλαστράκι στο γραφείο σου. Κι ενώ το πορτοφόλι σου ήταν άδειο και βαριόσουν να πας στην τράπεζα για ανάληψη, απλώς ψιθυρίζεις αδιάφορα ότι δε θα χρειαστεί να πας μέχρι την τράπεζα.
Είναι κάτι Κυριακές που δεν τις αντέχεις.
Που αυτή η απόλυτη ησυχία τους, κάνει θόρυβο πολλών ντεσιμπέλ. Κι όταν σπάει η ησυχία από τον πλανώδιο πωλητή που φωνάζει από το μεγάφωνο με μια εκνευριστική φωνή “άντε πατάτες, πατάτες, πατάτες με το τσουβάλι φασόλια” σε πιάνει σπαστικό γέλιο από τα νεύρα σου.
Είναι κάτι Κυριακές που τις μισείς…
Γιατί η συννεφιά τους, φέρνει στο μυαλό σου άλλες Κυριακές που αγαπούσες.
Λίγες ημέρες έμειναν ακόμη για τον ερχομό του επόμενου δίσεκτου έτους. Οι περισσότεροι ίσως να νιώθετε περίεργα με αυτή τη σκέψη και να αναρωτιέστε πόσο στραβός θα είναι ο επόμενος χρόνος.
Εγώ πάλι, περιμένω ανυπόμονα να έρθει και μετράω τις ημέρες. Ίσως να είμαι από μόνη μου στραβή, δε ξέρω. Τα δίσεκτα χρόνια όμως, μου έχουν χαρίσει τις πιο όμορφες, δυνατές και ευτυχισμένες στιγμές. Σίγουρα δεν ήταν αδιάφορα και βαρετά χρόνια.
Κι έχει πλάκα αν σκεφτώ, πως και η δεύτερη ανιψιά μου, πάλι σε δίσεκτο θα γεννηθεί.
Καλώς να έρθει λοιπόν ο δίσεκτος, θα του στρώσω τα κόκκινα χαλιά μου.
Σκάλιζα τα αρχεία μου και ανακάλυψα μερικές παλιές φωτογραφίες. Όπως αυτή. Τραβηγμένη πριν την εποχή της ψηφιακής. Λογικά πρέπει να ήμουν 20 όταν τραβήχτηκε.
Είχα δώσει το φιλμ για εμφάνιση και ο φωτογράφος μου είπε ότι είχαν καεί όλες οι φωτογραφίες. Πήρα τα αρνητικά και πήγα για μάθημα. Κατάφερα να την εμφανίσω μόνη μου σε σκοτεινό θάλαμο της σχολής.
[photo © by magica]
Είχα πει κάποια στιγμή ότι θα δημοσιεύσω κι εδώ τη συνέντευξη από το περιοδικό Stuff και το Σίμο Κοσμετάτο για το τεύχος Ιανουαρίου. Δε το έκανα νωρίτερα γιατί ήθελα να αποσυρθεί πρώτα το τεύχος του περιοδικού και να περάσει ένα λογικό χρονικό διάστημα από τη δημοσίευση. Κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορες δημοσιεύσεις για αυτό εδώ το blog. Κάποιες από αυτές μου τις έστελναν φίλοι μετά από αποδελτίωση. Δε θεωρούσα πως υπήρχε λόγος να τις δημοσιεύσω κι εδώ, τις διατηρούσα απλά στον υπολογιστή μου. Κάποια στιγμή όμως… ο υπολογιστής μου κάηκε και τις πήρε μαζί του…
Αναδημοσιεύω λοιπόν το πλήρες κείμενο όπως ακριβώς έφυγε από το e-mail μου…
Για λόγους που δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανέναν
το blog αυτό πιθανότατα θα πάψει να υπάρχει στην παρούσα μορφή
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίο
θα διαγράψω χαρές, λύπες, αγάπες, όνειρα και ευχές
κομμάτια δικά μου
κι ούτε έχω τη διάθεση και την αντοχή να το κάνω αυτή τη στιγμή
Το blog αυτό δε θέλησα ποτέ να γίνει γνωστό
ήταν το δικό μου προσωπικό νησί
Διαβάστε τη συνέχεια »
