Με το που βγει ο ήλιος θα διακτινιστώ εκτός πολιτισμού. Το πρόγραμμα περιέχει σκάψιμο, κόψιμο χόρτων, τσάπισμα, φύτεμα και όλα τα σχετικά. Ελπίζω να έβρεξε αυτές τις ημέρες και να γέμισε περισσότερο νεράκι η μεγάλη βαρέλα. Επίσης ελπίζω να μη μου κλέψανε όλα τα καΐσια. Σκέφτομαι να βάλω μια ταμπέλα που να γράφει “Κλέβεις που κλέβεις, δεν αφήνεις και μερικά φρούτα για μας;” Μάλλον θα είναι αρκετα χρήσιμη όταν ωριμάσουν και τα σύκα.

Αν ο καιρός μου κάνει τη χάρη, θα κατεβώ και μερικές βόλτες μέχρι τη θάλασσα για να τρομάξω τα ψάρια.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Πευκοχώρι, εικόνες εκ του προχείρου…
• Η λύση για την ακρίβεια μπορεί να έρθει από τους μικρούς

…δε σε χόρτασα ποτέ μου, όλα ήταν μια στιγμή…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Πευκοχώρι, εικόνες εκ του προχείρου…
• Η λύση για την ακρίβεια μπορεί να έρθει από τους μικρούς

Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.

Ο γάτος μου έπαθε ένα μικρό σοκ με το ταξίδι γιατί δε χωνεύει καθόλου τα αυτοκίνητα, αλλά βρήκε τη χαρά του μέσα στο κτήμα κυνηγώντας σαύρες και πουλιά. Κάποιες φορές τον χάναμε για ώρες αλλά ευτυχώς πάντοτε επέστρεφε. Δε ξέρω πόσο γερή μνήμη έχουν τα ζώα, αλλά είμαι σίγουρη πως όταν είδε να περνάει το αγροτικό μηχάνημα από το δρόμο, θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια γιατί αντέδρασε με τον ίδιο (όπου φύγει φύγει με την ουρά στα σκέλια) τρόπο. Ο Χάρης (έτσι τον λένε) μεγάλωσε μέσα σε ένα παραποτάμιο δάσος που συνόρευε με χωράφια, λόγω της τότε εργασίας μου.

Εκτός από το ξεχορτάριασμα για το οποίο πήγαμε ουσιαστικά, φτιάξαμε κι ένα μικρό μπαξεδάκι με βιολογικές ντοματιές και πιπεριές και φυτέψαμε σπόρους για πεπόνια και κολοκύθες. Αμέσως μετά η βροχή ανέλαβε να φροντίσει τα φυτά μας και να μας ξαναπροσφέρει το βρόχινο νερό που είχαμε ξοδέψει. Σκεφτόμουν πως ίσως θα ήταν καλό να αγοράσουμε κι έναν δεύτερο μεγάλο συλλέκτη βρόχινου νερού. Οι ελιές είχαν ήδη ανθίσει και αρκετά από τα δέντρα μας είχαν βγάλει μικρούς καρπούς.

Πριν το απαραίτητο (προληπτικό για τις καλοκαιρινές φωτιές) ξεχορτάριασμα (που ακόμα δεν τέλειωσε βασικά) προσπάθησα να σώσω μερικά πανέμορφα αυτοφυή αγριολούλουδα και να τα μεταφυτεύσω σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ελπίζω να πιάσουν. Τη λογική αυτή είχε ακολουθήσει και η μητέρα μου για την υπέροχη ρίγανη της και τα τελευταία χρόνια μαζεύει ρίγανη μόνο μέσα από το κτήμα.

Μπορώ να γράψω πολλά, όμως τα περισσότερα είναι εικόνες που δεν περιγράφονται εύκολα, μένουν μόνο στο μυαλό να μου χαϊδεύουν τη σκέψη.

Νομίζω πως αυτό το κτήμα φταίει που ακόμα και η Σαντορίνη μου είχε φανεί τόσο φτωχή. Μοιάζει αστεία για αρκετό κόσμο η εμμονή των κατοίκων της Θεσσαλονίκης με την Χαλκιδική. Ορκίζομαι πως δε φταίμε εμείς γι’ αυτό, ο τόπος είναι πανέμορφος.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Πευκοχώρι, εικόνες εκ του προχείρου…
• Η λύση για την ακρίβεια μπορεί να έρθει από τους μικρούς

Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.

Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Πευκοχώρι, εικόνες εκ του προχείρου…
• Φωτιά στο Άγιο όρος
• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση

χρόνια μου πολλά

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Παπαρούνες

Βασικά αν θυμάμαι κάτι πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν οι πολλές μετακομίσεις. Πολύ κούτα. Και ήρθαμε εδώ στο τέλος. Η μάνα μου έλεγε στον πατέρα μου πως θα μας φάνε οι λύκοι (δεν είχε λύκους ρε μάνα, είχαν ήδη φύγει) γιατί η περιοχή μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται.

Κι έτσι πρόλαβα να μεγαλώσω ανάμεσα σε χωράφια και χωματόδρομους και αλάνες και από όλα. Δε τα αλλάζω εκείνα τα χρόνια με τίποτα. Κάποια στιγμή δοκίμασαν να με μεταφέρουν ξανά στο κέντρο της πόλης για έναν χρόνο και κέρδισαν μια γερή κατάθλιψη μου. Οπότε επιστρέψαμε δυτικά ξανά (οεο).

Πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια, είχα τρέξει σε όλα τα χωράφια της περιοχής. Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και πηγαίναμε για πικ νικ αρκετά μακριά. Ειδικά την άνοιξη που έβγαιναν οι παπαρούνες ήταν η καλύτερη μας, κυλιόμασταν, τρέχαμε, παίζαμε ανάμεσα τους.

Στα χωράφια βρίσκαμε καμιά φορά και περίεργα πράγματα. Όπως ένα παρατημένο από χρόνια τζιπάκι του Ερυθρού Σταυρού (μας είχε προστατέψει 1-2 φορές που έπιασε γερή βροχή) ή τα ερείπια ενός οικήματος που ήταν γεμάτο με πολύχρωμα εσώρουχα. Τώρα πια δεν έχει χωράφια. Ούτε παπαρούνες. Μόνο άσχημες οικοδομές βλέπεις.

Χθες πήγα να δω τις ανιψιές μου, που μένουν σε μια περιοχή που τώρα αναπτύσσεται. Στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης αυτή τη φορά. Χαμογέλασα όταν είδα τις ανθισμένες παπαρούνες στα άδεια οικόπεδα, ανάμεσα στις νέες πολυκατοικίες. Χάρηκα όταν μου είπαν πως η μεγάλη που είναι σχεδόν τεσσάρων κατεβαίνει κάθε μέρα και μαζεύει παπαρούνες.

Σε λίγα χρόνια δε θα έχει παπαρούνες ούτε εκεί, μόνο άσχημες οικοδομές θα έχει…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Συνοικίες της παλιάς Θεσσαλονίκης
• O μπαρμπα Στέργιος της παλιάς Θεσσαλονίκης
• Οι εμπρηστές της παλιάς Θεσσαλονίκης
• Χάρτης Θεσσαλονίκης 17ος αιώνας – Piri Reis
• Το μετάξι της Θεσσαλονίκης

photo by Sarey

Δε ξέρω πως συνέβη, παρόλο που όλα μα όλα προσπαθούσαν να με οδηγήσουν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα χθες. Το θέμα είναι πως όλα όσα δεν έπρεπε, πέρασαν από μπροστά μου και δεν κατάφεραν να ακουμπήσουν την σκέψη μου.

Ok! κατανοώ πως δεν βγαίνει νόημα από όσα γράφω, αλλά δε πειράζει. This is a personal post.

Μόλις μπήκε μια άνοιξη. Μάλλον…

Smile…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Τελευταία, αρχίζω να σκέφτομαι πόσο πολύ έχω στραβώσει τα τελευταία χρόνια.

Τυχαίνει κάποιες φορές όμως, διάφορα γεγονότα να έχουν σφραγίσει συγκεκριμένες ημέρες στη ζωή μας, με τις χειρότερες των αναμνήσεων.

Και είναι οι ημέρες, που προτιμάμε να αφαιρούμε από το ημερολόγιο του μυαλού μας. Όχι με ιδιαίτερη επιτυχία πάντα.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι πως ενώ γενικότερα έχω επιλεκτική μνήμη, αυτές τις αναμνήσεις δεν τις απορρίπτει ο οργανισμός μου. Μάλλον κάτι έχει χαλάσει στο όλο σύστημα και πρέπει να αναζητήσω ανταλλακτικά για να το διορθώσω.

Μέχρι τότε, θα έχω αναρτημένο το ταμπελάκι της άρνησης και θα σας εύχομαι να περνάτε όμορφα τις τσικνοπέμπτες σας. Λέω να φτιάξω μια σούπα για σήμερα…

photo by olivander

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Σιγά το δύσκολο, τηλεφωνείς στα νοσοκομεία μέχρι να τον βρεις. Αμ δε!

Στην καλύτερη των περιπτώσεων χρειάζεσαι τη Νικολούλη για να ψάχνει το φως στο τούνελ μέχρι να τον βρεις.

Σε μια εποχή, που δόξα το θεό υπολογιστές υπάρχουν σε όλα τα νοσοκομεία, έχασα τον πατέρα μου για μια ολόκληρη ημέρα.

Σε κάθε νοσοκομείο που τηλεφωνήσαμε, το όνομα του δεν υπήρχε. Δεν τον έβρισκαν σε καμία λίστα. Θέλησαν να μας δώσουν ένα αβάφτιστο νεογέννητο με το ίδιο όνομα, όμως είχαμε ήδη ένα και δε το πήραμε. Συνεχίσαμε να ψάχνουμε τον πατέρα μου.

Σε μία εποχή, που θα έπρεπε μέσα σε 1 λεπτό ο τηλεφωνητής του κάθε νοσοκομείου να μπορεί να σε ενημερώσει για το αν έχει εισαχθεί ένας άνθρωπος ή όχι, εμείς παίζουμε πεντόβολα και κρυφτό.

Λίγο ακόμα και θα ψάχναμε ένα ένα τα δωμάτια των νοσοκομείων, μήπως και τον βρούμε.

Στο τέλος, αναγκαστήκαμε να βάλουμε έναν γνωστό που δουλεύει σε νοσοκομείο να ψάχνει κι εκείνος, μέχρι που τον βρήκε αργά το βράδυ.

Κι ύστερα μιλάμε για Ψηφιακή Ελλάδα, Κοινωνία της Πληροφορίας και κουραφέξαλα

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Ανακύκλωση φαρμάκων
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε

Θα επανέλθω συντόμως

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

photo copyright by magica

Τελικά είναι θέμα γονιδίων, αλλά εκείνη είναι πιο όμορφη.

Νομίζω πως πρέπει να της πάρω μια κανονική ψηφιακή μηχανή στα επόμενα γενέθλια της.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

photo by

Τώρα κοιτάει τον κόσμο με περιέργεια, μέσα από την ασφαλή γυάλα μιας θερμοκοιτίδας. Η μεγάλη δε το έμαθε ακόμα πως έχει αδερφούλα.

Χθες γεννήθηκε πρόωρα η δεύτερη ανιψιά μου.

Κάποιος φρόντισε φυσικά να μου διαλύσει μια ευτυχισμένη ημέρα, αλλά δε πειράζει. Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Τρεις το πρωί κι έχω ξυπνήσει περίεργα διότι ο Χάρης αποφάσισε να πάει στο W.C. του. Έκανε τόσο θόρυβο με τα νύχια του που έξυναν την πλαστική λεκάνη, που νόμιζες πως ήθελε να την τρυπήσει. Ο Χάρης είναι γάτος κι εγώ αύριο πρέπει να του αλλάξω την άμμο.

Τρεις το πρωί κι έχω ξυπνήσει χωρίς να θέλω, μα δε με πιάνει ύπνος ξανά. Στο ραδιόφωνο ακούω το ρεφρέν του Πασχαλίδη.

Ανοίγω το blog μου κι αρχίζω να πληκτρολογώ αυτόματα. Χωρίς να σκέφτομαι ιδιαίτερα τις λέξεις.

Κάπου μακριά κάποιος άλλος κοιμάται.

Κι εγώ για πρώτη φορά συνεχίζω ακόμα να κρατάω τα ξύλινα σπαθιά μου χωρίς να το βάζω στα πόδια.

Τρεις το πρωί, τρεις ώρες, τρία χρόνια σχεδόν

κι εγώ συνεχίζω να γράφω με καφέ και τσιγάρο.

Κακές συνήθειες…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

“Έφυγαν” άρχισε να φωνάζει ο χωριανός του. “Έφυγαν!”.

Πόσο καιρό λαχταρούσε να ακούσει αυτή τη λέξη. Πόσο καιρό ήθελε να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος και να ζει μαζί με τη γυναίκα και τα εννιά παιδιά του. Μα σκέφτηκε πως ο χωριανός του ποτέ δε πείνασε, πάντα έβρισκε τον “τρόπο” να μένει χορτασμένη η οικογένεια του.

Έκανε νόημα στα παιδιά να μη κουνηθούν, να μη βγουν από τους θάμνους. Θα έβγαινε πρώτα εκείνος να δει αν πράγματι έφυγαν. Τα παιδιά κούρνιασαν ξανά στην αγκαθωτή φωλιά τους, έγιναν ένα με το χώμα να μη φαίνονται. Κι εκείνος βγήκε να μυρίσει την ελευθερία.

Το βλέμμα του πάγωσε όταν συναντήθηκε με το βλέμμα της γυναίκας του. Η φρίκη ήταν σχηματισμένη στο πρόσωπο της.

“Σύντροφε ήρθε η ώρα, φεύγουμε”, τους άκουσε να λένε. Και οι κάνες των όπλων τον σημάδευαν από δέκα μεριές.

Άρχισαν να ουρλιάζουν τα μικρότερα παιδιά, να πιάνονται από τα πόδια του και να σέρνονται πίσω του με κάθε βήμα.

Λίγο ακόμα σκεφτόταν, λίγο ακόμα και θα είχαν πράγματι φύγει. Λίγη ακόμα υπομονή αν έκανα θα είχα γλυτώσει. Λίγο ακόμα αν έμενα κρυμμένος…

Μα αυτό το λίγο, αρκούσε για να τον χωρίσει από την οικογένεια του. Αυτό το λίγο αρκούσε για να τον οδηγήσει στο άγνωστο. Σε ένα άγνωστο που ποτέ δε θέλησε να δει. Έριξε ένα βλέμμα όλο φαρμάκι στον χωριανό του κι εκείνος έστρεψε το κεφάλι του αλλού.

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

Έλα μαζί μας της έλεγαν και προσπαθούσαν να την ξεγελάσουν. Ο Γιωρίκας περνάει καλά στην Πολώνια, έχει και του πουλιού το γάλα εκεί. Μη κάθεσαι εδώ μόνη σου να μεγαλώνεις τόσα παιδιά. “Αν περνάει καλά, να έρθει μόνος του να με πάρει”, τους έλεγε και τους γυρνούσε την πλάτη.

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

“Που πας Γιώρικα από εκεί;” του σφύριξε μέσα από τα δόντια ένας από τους αντάρτες που τον ήξερε από το χωριό. Είχε πάει με τη θέληση του στην Πολωνία ο αντάρτης και είχε προνόμια.

Το σακί με τις πέτρες βάραινε τους ώμους του. Τους είχαν πει να μεταφέρουν τις πέτρες κάπου, δεν ήξερε που. Κοίταξε τον αντάρτη χωρίς να καταλαβαίνει. “Βρες τρόπο και φύγε” του είπε εκείνος χαμηλόφωνα στα ποντιακά.

Έκανε πως σκόνταψε και χτύπησε. Γέμισε αίματα το πόδι του και έμεινε πίσω. Οι άλλοι προχωρούσαν ακόμα. Δεν τους είδε ξανά.

Οι αντάρτες εκτέλεσαν όσους αντιδρούσαν…

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

Έλα μαζί μας της έλεγαν και προσπαθούσαν να την ξεγελάσουν. Ο Γιωρίκας περνάει καλά στην Πολώνια, έχει και του πουλιού το γάλα εκεί. Μη κάθεσαι εδώ μόνη σου να μεγαλώνεις τόσα παιδιά. “Αν περνάει καλά, να έρθει μόνος του να με πάρει”, τους έλεγε και τους γυρνούσε την πλάτη.

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

Κι έφτιαχνε κεμεντζέδες εκείνος, μεταμόρφωνε το ξύλο με το μικρό σουγιά του. Όσο ο βήχας του τρυπούσε τα σωθικά, εκείνος έφτυνε το αίμα και συνέχιζε να σκαλίζει το ξύλο. Η αρρώστια και η κακοπέραση είχαν εξαντλήσει το σώμα του. Δεν τον βάζαν να δουλέψει πια. Έμενε στους δρόμους. Τον λυπήθηκε μια οικογένεια και τον μάζεψε από τους δρόμους, να φροντίζει τα παιδιά όσο έλειπαν στη δουλειά. Σκεφτόταν τα δικά του παιδιά, το δικό του σπίτι και τα χωράφια του. Όλα αυτά που έχασε. Το δρόμο του γυρισμού που ήταν κλειστός. Και συνέχιζε να σκαλίζει τα ξύλα για να φτιάχνει κεμεντζέδες, να ακούει τον γλυκό τους ήχο και να ταξιδεύει το μυαλό του πίσω.

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

Και ήρθαν άλλα χρόνια στην Ελλάδα. Και τα παιδιά έπαψαν να κρύβονται στους θάμνους. Κι εκείνη μπορούσε πια να ζει με όλα της τα παιδιά μαζί. Να μη τα φυγαδεύει το σούρουπο.

Κι άρχισε να προσπαθεί να φέρει τον άντρα της πίσω. Μα οι δρόμοι ήταν κλειστοί και οι ρουφιάνοι έλεγαν στο νοματάρχη, πως εκείνος είχε πάει στην Πολωνία με τη θέληση του.

Κι εκείνη δε μπορούσε να τον φέρει πίσω…

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και τα χρόνια έτρεχαν…

………………………………………………………..

Κι ήρθε μια μέρα η βασίλισσα στο χωριό. Στήθηκε γιορτή μεγάλη στην πλατεία για τον ερχομό της.

Κι έβαλε εκείνη ένα γράμμα, στα χέρια του παιδιού που κρατούσε τα λουλούδια για τη βασίλισσα.

Και το γράμμα μπήκε στην τσέπη ενός ακόλουθου.

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και οι μήνες έτρεχαν…

………………………………………………………..

Γούρλωσε τα μάτια του ο ταχυδρόμος με τη βασιλική σφραγίδα στο φάκελο και της πήγε το γράμμα χωρίς να μπορεί να κρύψει την ταραχή του.

Τα χέρια της έτρεμαν όταν τον άνοιγε. Κι άρχισαν να κυλάνε δάκρυα από τα μάτια της καθώς διάβαζε την επιστολή της βασίλισσας.

“Η επιθυμία σου θα γίνει δεκτή” έγραφε…

………………………………………………………..

και οι μέρες περνούσαν, και οι μήνες έτρεχαν…

………………………………………………………..

Και οι δρόμοι άνοιξαν. Κι εκείνος κατάφερε να φύγει από την Πολωνία, να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα. Έφερε μαζί του ένα κι μπαούλο.

Όλοι οι περίεργοι τριγυρνούσαν έξω από το σπίτι. “Ο Γιώρικας έκανε λεφτά στην Πολωνία” μετέδιδε το ράδιο αρβύλα, “Έφερε μαζί του ένα μπαούλο λίρες” έλεγαν οι περισσότερο ενημερωμένοι για το θέμα και κουνούσαν τα κεφάλια τους συνομωτικά.

Εκείνος γελούσε όπως το σκεφτόταν, την ώρα που δούλευε στα χωράφια του. Δεν ήταν και ψέμα άλλωστε.

Το μπαούλο του, ήταν γεμάτο με τις λύρες που σκάλιζε με το σουγιά του στην Πολωνία.

………………………………………………………
………………………………………………………
………………………………………………………

Δεν έχω λύρα, μα ένας σουγιάς του παππού είναι περασμένος στα κλειδιά μου από τη μέρα που έκανε το πιο μεγάλο του ταξίδι…

Τον ήξεραν σαν του “νταουλτσή το Γιώρικα” και η μουσική κυλούσε στο αίμα του πολλές γενιές πίσω. Λυράρηδες και νταουλτζήδες που έστηναν γλέντια τριγυρίζοντας στον Πόντο ήταν οι πρόγονοι μου από την πλευρά της μητέρας μου. Κάποιοι συνεχίζουν την παράδοση αυτή ακόμα.

Σε μένα χάλασε το γλυκό. Η κιθάρα μου ποτέ δεν έμαθε να παίζει…

Παίζε Γιάννη, με κάθε ευκαιρία…

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=AVBhxiErjeE[/youtube]

μόνο η μουσική δεν έχει σύνορα κλειστά…

(Παρόλο που το blog είναι με άδεια Creative Commons, το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι. Παρακαλώ θερμά να μην αναδημοσιευτεί.)

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Εγώ την πέφτω στα πλησιέστερα σοκολατοειδή και εκτονώνομαι σκαλίζοντας κώδικες για να φτιάξω διάφορα blog Themes και templates που δε χρησιμοποιώ.

Προτιμώ βρε παιδί μου να βρίζω εκείνο το καταραμένο το div που δε μου κάθεται σε internet explorer και μαμιέται το σύμπαν όλο, να βγάζω την ενέργεια μου εκεί, να γεμίζω το μυαλό μου με css για να διώχνω από εκεί μέσα τους ουσιαστικούς λόγους που με κάνουν να θέλω να ουρλιάξω.

Εσείς τι κάνετε; Πως εκτονώνεστε;

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Από την πρώτη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου.

Όλα μοιάζουν να κινούνται απίστευτα αργά και αδιάφορα.

Ακόμα κι αυτή η σόμπα που αρνείται να ανάψει και απαιτεί να ασχοληθείς μαζί της, σου σπάει τα νεύρα.

Είναι κάτι Κυριακές, που βρίσκεις κατά τύχη ένα ξεχασμένο πενηντάευρω μέσα σ’ ένα τσίγκινο γλαστράκι στο γραφείο σου. Κι ενώ το πορτοφόλι σου ήταν άδειο και βαριόσουν να πας στην τράπεζα για ανάληψη, απλώς ψιθυρίζεις αδιάφορα ότι δε θα χρειαστεί να πας μέχρι την τράπεζα.

Είναι κάτι Κυριακές που δεν τις αντέχεις.

Που αυτή η απόλυτη ησυχία τους, κάνει θόρυβο πολλών ντεσιμπέλ. Κι όταν σπάει η ησυχία από τον πλανώδιο πωλητή που φωνάζει από το μεγάφωνο με μια εκνευριστική φωνή “άντε πατάτες, πατάτες, πατάτες με το τσουβάλι φασόλια” σε πιάνει σπαστικό γέλιο από τα νεύρα σου.

Είναι κάτι Κυριακές που τις μισείς…

Γιατί η συννεφιά τους, φέρνει στο μυαλό σου άλλες Κυριακές που αγαπούσες.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Εγώ πάλι, περιμένω ανυπόμονα να έρθει και μετράω τις ημέρες. Ίσως να είμαι από μόνη μου στραβή, δε ξέρω. Τα δίσεκτα χρόνια όμως, μου έχουν χαρίσει τις πιο όμορφες, δυνατές και ευτυχισμένες στιγμές. Σίγουρα δεν ήταν αδιάφορα και βαρετά χρόνια.

Κι έχει πλάκα αν σκεφτώ, πως και η δεύτερη ανιψιά μου, πάλι σε δίσεκτο θα γεννηθεί.

Καλώς να έρθει λοιπόν ο δίσεκτος, θα του στρώσω τα κόκκινα χαλιά μου.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Σκάλιζα τα αρχεία μου και ανακάλυψα μερικές παλιές φωτογραφίες. Όπως αυτή. Τραβηγμένη πριν την εποχή της ψηφιακής. Λογικά πρέπει να ήμουν 20 όταν τραβήχτηκε.

Είχα δώσει το φιλμ για εμφάνιση και ο φωτογράφος μου είπε ότι είχαν καεί όλες οι φωτογραφίες. Πήρα τα αρνητικά και πήγα για μάθημα. Κατάφερα να την εμφανίσω μόνη μου σε σκοτεινό θάλαμο της σχολής.

[photo © by magica]

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Αναδημοσιεύω λοιπόν το πλήρες κείμενο όπως ακριβώς έφυγε από το e-mail μου…

Γιατί αρχίσατε να ασχολείστε με το blogging;

Γενικότερα έχω ασχοληθεί με τα περισσότερα φαινόμενα του internet τα τελευταία χρόνια, οπότε κάποια στιγμή ανακάλυψα και τα blogs. Αρχικά ξεκίνησα να γράφω πράγματα που δε μπορούσα να γράψω κάπου αλλού. Ήταν ο δικός μου χώρος, οι σκέψεις μου. Στη συνέχεια νομίζω πως με κέρδισε αυτή η άμεση επικοινωνία και το “μοίρασμα” που όμως είχε κάτι διαφορετικό από τα άλλα μέσα που είχα δοκιμάσει στο παρελθόν. Μπορούσα επιτέλους να επικοινωνώ και με γυναίκες διαφόρων ηλικιών. Αυτό μου είχε λείψει τα προηγούμενα χρόνια στο internet.

Πόσο χρόνο αφιερώνεται καθημερινά στο blog σας;

Όχι πολύ. Μόνο αν θέλω να πειράξω κάτι στην εμφάνιση του ή να προσθέσω κάποια λειτουργία θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο. Ασχολούμαι όμως αρκετά με τα blogs γενικότερα εξαιτίας του BlogSpace. Από αυτή την πλευρά λοιπόν, ξοδεύω αρκετό χρόνο αναζητώντας πρόσθετους κώδικες και νέες υπηρεσίες.

Πού έχει φτάσει το blogging στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό και μέχρι που μπορεί να φτάσει;

Αν σκεφτούμε πως έχουμε περίπου 3.000-4.000 blogs στην Ελλάδα νομίζω πως είμαστε στην αρχή ακόμα. Τα MME και το πολιτικό παρασκήνιο άρχισαν να ασχολούνται σιγά σιγά με τους bloggers και αυτό είναι θετικό. Ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο να το δω, αυτή τη στιγμή έχω την δυνατότητα να επικοινωνώ με άτομα που συμμετείχαν στις δημοτικές εκλογές της περιοχής που κατοικώ. Αυτό συνέβη εξαιτίας ενός “σκληρού” κειμένου που έγραψα προεκλογικά στο blog μου.

Στο εξωτερικό σύμφωνα με το technorati υπάρχουν περίπου 55.000.000 blogs. Πολλά από αυτά θεωρούνται αρκετά σημαντικά και έχουν τη δύναμη να επηρεάζουν ακόμα και τα εκλογικά αποτελέσματα.
Δε γνωρίζω που μπορεί να φτάσει το blogging στην Ελλάδα, νομίζω πως γενικότερα είναι πολύ πίσω ακόμα και βασικό ρόλο σε αυτό παίζει ο παράγοντας “γλώσσα” καθώς και η τεχνολογική άγνοια. Μου φαίνεται πολύ αστείο που οι Έλληνες έχουν συσχετίσει την έννοια του blogging με την δωρεάν πλατφόρμα που παρέχει το blogger.com

Πιστεύετε ότι τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης κινδυνεύουν από το blogging;

Δε πιστεύω πως υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Πιθανόν στο μέλλον να γίνουν λίγο ανταγωνιστικά, ειδικά αν σκεφτεί κάποιος πως αρκετοί δημοσιογράφοι διατηρούν blogs. Όμως αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει, θα ανεβάσει το επίπεδο. Τα blogs διαθέτουν μια άλλου είδους δύναμη όμως. Είναι αυτόνομα. Έτσι μπορούν να αναμεταδίδουν τις πληροφορίες πολύ εύκολα και γρήγορα. Όσοι ασχολούνται, θα γνωρίζουν την έκταση που πήρε η υπόθεση με τη σύλληψη του ιδιοκτήτη του blogme.gr, τα παραδοσιακά μέσα ασχολήθηκαν με αυτή την υπόθεση πολύ αργότερα. Επειδή συμμετείχα στην κίνηση αυτή μέσω των banner που σχεδίασα, έβλεπα δεκάδες bloggers από όλο τον κόσμο να ενώνονται μαζί μας σε ελάχιστο χρόνο.
Μη ξεχνάς όμως, πως στην Ελλάδα ζούμε σε έναν τεχνολογικό Μεσαίωνα ακόμα. Ο περισσότερος κόσμος αντιμετωπίζει το Internet με φόβο. Αυτό φαντάζομαι (και ελπίζω) πως θα αλλάξει στις επόμενες γενιές Ελλήνων.

Είναι το blogging μια 5η εξουσία? Μπορεί να γίνει;

Το blogging όχι, το internet ναι. Ζούμε σε μια εποχή που έχουμε την τύχη να διαθέτουμε μια τεράστια βάση δεδομένων μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Το θέμα είναι πως θα την εκμεταλλευτούμε.

Τι θα θέλατε να προσθέσετε στο blog σας (εργαλείο, υπηρεσία κλπ) και δεν το έχετε καταφέρει;

Καλή ερώτηση, αλλά τι πρέπει να απαντήσω τώρα; Προσωπικά δεν αντιμετωπίζω τέτοια προβλήματα. Ασχολούμαι αρκετά χρόνια με κώδικες. Για όσους αντιμετωπίζουν έφτιαξα το blogspace.gr

Διαβάζετε άλλους bloggers? Βρίσκεται ενδιαφέρον; Ποιος «διάσημος» θα θέλατε να ξεκινήσει το δικό του blog;

Φυσικά. Αν δε διάβαζα άλλους blogger μάλλον δε θα ήμουν ούτε εγώ blogger. Τώρα μου βάζεις δύσκολα. Νομίζω πως θα ήθελα να συμμετέχουν στην μπλογκόσφαιρά μας ο υπέροχος Νιόνιος και ο Χρήστος Θηβαίος.

Θα θέλατε να βγάζετε λεφτά από το blog σας; Μπορεί να αναπτυχθεί business model στα blogs?

Πονεμένη ερώτηση την οποία έχουμε αναλύσει πολλάκις. Έχουν μια ψωροπερηφάνια oι Έλληνες και το θεωρούν ανήθικο να βγάζει κάποιος χρήματα από το blog του. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει πως τα περισσότερα blog στο εξωτερικό είναι κατα κάποιο τρόπο κερδοσκοπικά. Προσωπικά είμαι άνεργη και πληρώνω για να είναι online το magicasland και το blogspace. Δε βρίσκω για ποιο λόγο θα ήταν κακό να μπορώ να καλύπτω αυτά τα έξοδα ή να βγάζω λίγα χρήματα.
Ήδη κάποιοι bloggers χρησιμοποιούν διαφημιστικά του google στα blog τους. Η αγορά αυτή θα ανοίξει περισσότερο μέσα στο 2007 όταν η συγκεκριμένη υπηρεσία θα είναι διαθέσιμη για όλους στην ελληνική γλώσσα. Αν το καλοσκεφτείς, ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν είναι ήδη κερδοσκοπικά τα ελληνικά blogs, έχει να κάνει με την ελληνική γλώσσα που δεν είναι αποδεκτή στις περισσότερες υπηρεσίες διαφήμισης.

Πείτε μας το αγαπημένo σας gadget (οτιδήποτε, τηλεόραση, κινητό, αξεσουάρ κλπ κλπ)!

Ο υπολογιστής μου…

Και επειδή είστε δημιουργός του blogspace θα θέλαμε επίσης να μας πείτε τί σας ώθησε στη δημιουργία αυτού του forum, αν έχει απήχηση, τί σχέδια έχετε γι’αυτό στο μέλλον ή ότι άλλο θέλετε να μας πείτε γι’αυτό το forum.

Όταν δημιούργησα το blog μου, έβλεπα κάθε μέρα τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι bloggers με τα blog τους. Μπορούσα να τους βοηθήσω, όμως θα ήταν αδύνατον να το κάνω σε προσωπικό επίπεδο για τον καθένα. Έτσι, τον Αύγουστο του 2006 δημιούργησα το blogspace.gr, μια ανοιχτή κοινότητα στην οποία μπορεί ο καθένας να γίνει μέλος δωρεάν και να τον βοηθήσουμε.
Αυτή τη στιγμή έχει περίπου 200 μέλη και η πορεία του είναι ανοδική σύμφωνα με τα στατιστικά του. Οπότε μπορώ να πω ότι ο κόσμος το έχει αποδεχτεί και έχει αναγνωρίσει την αξία του.
Δημιουργήθηκε ουσιαστικά για να ενώσει και να βοηθήσει τα άτομα που διαθέτουν Blog και το καταφέρνει με ιδιαίτερη επιτυχία. Έχω δει άτομα να γίνονται μέλη χωρίς να γνωρίζουν τι είναι blog και λίγο καιρό αργότερα να δημιουργούν πανέμορφα και πολύ ενεργά blogs. Φυσικά εκτός την βοήθεια που παρέχουμε σε τεχνικά θέματα, είμαστε και μια πολύ καλή παρέα που συζητάμε για διάφορα θέματα στις αντίστοιχες περιοχές που έχουν δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό.
Δε γνωρίζω την πορεία του στο μέλλον, κατά καιρούς πειραματίζομαι με διάφορα πράγματα που σκέφτομαι να ενσωματώσω. Ήδη έγινε μια μεγάλη ανανέωση τον προηγούμενο μήνα και όλα είναι υπό εξέλιξη.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Ήταν η διέξοδος του μυαλού μου σε δύσκολες στιγμές
Μόνο που…
τα ρόδα… έπεσαν στις λάσπες μια νύχτα
και η βροχή δε μπόρεσε να ξεπλύνει τα πέταλα τους

Κι όσο νιώθω την ανάγκη να γράψω τούτες τις μέρες
τόσο δε μπορώ…
έπαψε να είναι ελεύθερη η γραφή και οι σκέψεις μου
ο τόπος αυτός…

Κι αν δεν μπορείς
να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Καβάφης

μα έχει πολλά έρημα ξερονήσια…
κάπου αλλού, ίσως νιώσει και πάλι ελεύθερη η γραφή μου
ίσως νιώξω ξανά ελεύθερη κι εγώ

τελικά…
ίσως κάπως έτσι να γεννιούνται οι πολλαπλές περσόνες…
κάποιος σκοτώνει το ένα…

για να νικήσει ο εγωισμός του…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Φτάσε όπου δε μπορείς
• Κι ύστερα ανακάλυψαν πως είσαι άνθρωπος
• Το ανέκδοτο της ζωής μου
• Περί προβατοποίησης
• Τη στρουμφίσαμε

Σε εκείνον πιστεύω, και τον αγαπάω. Γι’ αυτό δε μπορώ να κάνω πίσω και επιλέγω την αντρανάπαυση. Αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτή τη στιγμή.

Του έλεγα συχνά πως μου αρέσει να κινούμαι στα όρια των στροφών. Ίσως ποτέ να μη κατάλαβε τι ακριβώς σημαίνει αυτό για μένα.

Ουσιαστικά νιώθω τα όρια σαν κάγκελα που προσπαθούν να με φυλακίσουν.

Όμως… πάντοτε υπάρχει κι άλλος δρόμος να κάνεις, πάντοτε υπάρχουν πράγματα που μπορείς να καταφέρεις. Ίσως δε συνομωτήσει όλο το σύμπαν, όμως με θέληση και προσπάθεια μπορεί να συμβεί.

Διαβάζω αρκετά αυτό το διάστημα. Μάλλον… διαβάζω συνέχεια. Νομίζω πως δε θα μου έφταναν 10 ζωές για να μάθαινα όλα όσα θα ήθελα.

Κάθε φορά όμως, που καταφέρνω τελικά να κάνω κάτι, να ξεπεράσω ένα μικρό όριο, η ευχαρίστηση πηγάζει μέσα μου και αυθορμήτως θέλω να φωνάξω πως είμαι μια θεά. Φυσικά αμέσως μετά μαλώνω τον εαυτό μου και του λέω να κατέβει από το καλάμι γιατί δεν έχει ωραία θέα.

Στη ζωή, αξία έχουν τα πιο ασήμαντα πράγματα. Οι πιο μικροσκοπικές λεπτομέρειες. Ίσως να το βλέπω μόνο εγώ έτσι, δε ξέρω.

Πριν λίγο κατάφερα να γράψω ένα μικρό hack που ήθελα για το wordpress. Δεν είναι κάτι σημαντικό όμως ειλικρινά ένιωσα υπέροχα που κατάφερα να βρω τρόπο να φτιάξω αυτό που ήθελα.

Φυσικά όλα αυτά είναι υποκατάστατα. Μικρές στιγμές ευχαρίστησης που προσπαθούν να γεμίσουν ένα τεράστιο κενό…

Το δικό του…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• (e)αυτοδιαγραφή
• Κι ύστερα ανακάλυψαν πως είσαι άνθρωπος
• Το ανέκδοτο της ζωής μου
• Τη στρουμφίσαμε
• Δε ξέρω για εσάς

Λίγο πριν, είχαν ανακαλύψει καταλόγους με νούμερα. Κάθε άνθρωπος και ένα νούμερο. Άλλοτε μεγάλο και άλλοτε μικρό. Και προσπαθούσαν να αξιολογήσουν τους ανθρώπους σαν νούμερα. Ψυχρά κι αδιάφορα όπως θα το περίμενε κανείς στα πλαίσια της στατιστικής. Κάπου εκεί νομίζω, ξέχασαν πως πίσω από τα νούμερα υπάρχουν ανθρώπινες ανάσες.

Και είναι ύστερα εκείνες οι στιγμές που οι ανάσες πνίγονται στο λαιμό. Και θέλεις να τις απελευθερώσεις. Μα σκέφτεσαι εκείνους που με μάτι αυστηρό βλέπουν μοναχά τα νούμερα ξεχνώντας τις ανθρώπινες ανάσες.

Θαρρείς κι αυτός ο κόσμος μοιάζει με γυαλιστερό, όμορφα αμπαλαρισμένο δώρο σε βιτρίνα ακριβού καταστήματος. Εξετάζουν τη συσκευασία του κάθε τόσο. Ψάχνουν να βρούνε γρατσουνιές οι οποίες μέσα από μαθηματικές πολύπλοκες εξισώσεις θα μπορούσαν να επιδράσουν θετικά ή αρνητικά τα στατιστικά νούμερα.

Θα μπορούσες ίσως, να μετουσιώσεις αυτές τις ανάσες που σε πνίγουν σε λογοτεχνική γραφή. Να γράφεις αδιάφορα σε τρίτο πρόσωπο διαχωρίζοντας τη γραφή από την ανάσα σου. Θα μπορούσες ακόμα να γράφεις μόνο ότι θέλουν να διαβάσουν κατά τον έλεγχο.

Μα ξέρεις, τότε θα είχες χάσει την ουσία… θα είχες γίνει αριθμός… χωρίς ανάσες…

Αφιερωμένο ανταποδοτικά.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Κάπου ανάμεσα στις φωτιές την Αμαλία και το press-gr
• Να γράψω ή να σκάσω;
• Update – Ποιός “έδωσε” το press-gr; Google ή Microsoft;
• (e)αυτοδιαγραφή
• Φτάσε όπου δε μπορείς

Βαθμοί παράλογοι. Χτυπούσα 20αρια στα μαθήματα ειδικότητας και τα μαθηματικα, πάτωνα στα υπόλοιπα στο όριο της βάσης. Κοίταζα για ώρα τον κέρσορα να αναβοσβήνει σε μια κατάμαυρη οθόνη. Και τότε ψιθύρισα την θεϊκή ατάκα…

“Δε θέλω να περάσω τη ζωή μου μπροστά σε μια μαύρη οθόνη, θέλω χρώματα να βλέπω…”

Παράτησα τον Προγραμματισμό και με μαμουνιά ξαναγύρισα στο Γενικό χωρίς να επαναλάβω τη Β’Λυκείου. Παράνομο μεν αλλά βοήθησαν λίγο και οι παλιοί μου καθηγητές και το κουκουλώσαμε.

Κ ι έτσι, μετά το μεγαλύτερο ανέκδοτο της ζωής μου ακολούθησε ένα μεγαλύτερο λάθος.

Κάποια στιγμή αργότερα…

Είδα για πρώτη φορά Windows και χρώματα…

Πολλά χρόνια αργότερα… συνεχίζω να περνάω τη ζωή μου μπροστά σε μια οθόνη. Έγχρωμη…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• (e)αυτοδιαγραφή
• Φτάσε όπου δε μπορείς
• Κι ύστερα ανακάλυψαν πως είσαι άνθρωπος
• Τη στρουμφίσαμε
• Δε ξέρω για εσάς

Σαββάτο 3 Μαρτίου 2007

Το φεγγάρι θα πάρει φωτιά και θα στείλει τα πύρινα χρώματα του στη Γη.

Σημειώστε την ημέρα στα ημερολόγια σας. Προσωπικά δε θα το σημειώσω, αλλά είπαμε, είναι μέρα που δε θα ξεχνούσα ούτως ή αλλως. Η τελευταία μιας άλλης ζωής.

Θα το ακούω να μου τραγουδάει από ψηλά, στην όμορφη αυτή στιγμή του. Θα του πλέξω στιχάκια για έναν ποιητή, που θα ακούει μοναχά αυτό.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη NASA. Σε μετάφραση υπάρχει κι εδώ.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

1. Έχω αφιερώσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στην προστασία της καφέ αρκούδας. Προσφάτως ανακάλυψα ότι η Γερμανική πόλη όπου γεννήθηκα έχει ως έμβλημα της την καφέ αρκούδα. Στην πόλη αυτή δεν έχω πάει ποτέ μια και οι γονείς μου επέστρεψαν στην Ελλάδα όταν ήμουν δύο μηνών. Παρ’ όλα αυτά γνωρίζω πως βρίσκεται δίπλα σε δάσος.

2. Γεννήθηκα μια ευλογημένη ημέρα που δε θα δείτε να αναφέρουν ποτέ σε χριστιανικά ημερολόγια. Όμως κάθε χρόνο στα γενέθλια μου στήνουν χορό οι μάγισσες σε όλο τον κόσμο.

3. Η σχέση μου με τα άγρια ζώα είναι ιδιαίτερη. Στο πέρασμα του χρόνου έχω βάλει το χέρι μου σε στόμα αρκούδας, έχω πάρει αγκαλιά λυκάκια και αλεπουδάκια, έχω μεγαλώσει σα μωρά μου ορφανά σκατζοχοιράκια που έμαθα πως να τα χαϊδεύω χωρίς να με τσιμπάνε, έχω φροντίσει τραυματισμένους αετούς και γερακίνες και έχω φιλοξενήσει για έναν ολόκληρο χειμώνα 2 νυχτερίδες σε χειμέρια νάρκη. Η μία κοιμόταν στην εσοχή του γραφείου που εργαζόμουν. Η πιο αστεία στιγμή που έχω ζήσει παρέα με τα ζώα ήταν όταν παρακολούθησα μια θηλυκή αρκούδα σε κατάσταση εχμ…. αυνανισμού…

4. Όταν θέλω να μάθω να φτιάχνω κάτι, συνήθως το καταφέρνω. Διαθέτω γαϊδουρινή υπομονή και αρκετό πείσμα. Έτσι μπορεί κάποιος να με δει να φτιάχνω μπρίζες και καλώδια, να βάφω και να στοκάρω τοίχους, να δημιουργώ τεράστια πλεχτά εργόχειρα με τσιγκελάκι και λεπτεπίλεπτα κοσμήματα από μικροσκοπικές χάντρες. Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ ταυτόχρονα να στήσω έναν aggregator για το blogspace.gr και να μάθω να περνάω πλακάκια δαπέδου.

5. Θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε και να ξεπεράσω κάθε όριο για τον άντρα που αγαπάω, εκτός από το να πάψω να τον αγαπάω. Δυστυχώς είναι το μόνο που επιθυμεί.

Αυτά από εμένα. Την σκυτάλη στην πυραμίδα τη δίνω στους εξής πέντε:

Isis unveiled

mrpc

Άβατον

Οίστρος

nosy parker

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Προς το παρόν θεωρώ πολύ δύσκολο να μπορέσω να αγοράσω νέο υπολογιστή. Το κενό θέλησαν να καλύψουν δύο bloggers που προσφέρθηκαν να μου δανείσουν παλιά συστήματα που δεν χρησιμοποιούσαν πλέον. Η Ίσιδα θέλησε να μου δώσει ένα παλιό laptop και ο shades ένα παλιό celeron που είχε. Τελικά προτίμησα το tower του shades γιατί θα μπορούσα να το “εγχειρήσω” και να του προσθέσω hardware και από τον δικό μου υπολογιστή που κάηκε.

Τους ευχαριστώ πολύ και τους δύο.

Επίσης ευχαριστώ τον prince of dakar και τον mrpc που με ενημέρωναν για τεχνικά προβλήματα του blogspace όσο διάστημα δεν είχα πρόσβάση σε υπολογιστή.

Προς το παρόν νιώθω αρκετά αποσυντονισμένη

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Δυστυχώς το καβουρντιστήρι που είχα για υπολογιστή κάηκε και προς το παρόν δεν μπορώ να πάρω άλλο.

Μισώ τα Internet cafe αλλά ακόμα κι αν δε τα μισούσα δε θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα από ένα ξένο υπολογιστή.

Αυτά προς το παρόν…

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Σήμερα ξεκινάνε οι δικές μου γιορτές. Ετεροχρονισμένα. Σε λίγη ώρα θα αντικρύσω μετά από πολλούς μήνες έναν άνθρωπο που αγαπάω πάρα πολύ και μου λείπει. Για δεκαπέντε ολόκληρες ημέρες θα έχω κοντά μου ξανά την καλύτερη μου φίλη. Το αεροπλάνο από Σαντορίνη προσγειώθηκε στην πόλη μου και η παρουσία της είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να λάβω.
Γι’ αυτό λοιπόν, παρατάω τον υπολογιστή μου σας φιλώ τρυφερά και πάω για μπύρες στα τοπικά ροκάδικα

It’a a happy day!

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Η αλήθεια είναι πως τους τελευταίους μήνες δε το χρησιμοποιούσα ιδιαίτερα, αλλά τώρα το χρειάζομαι για να δώσω μια παλιά μακέτα σε πελάτη μου, την οποία έχω γραμμένη σε dvd δισκάκι.

Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου……. άνοιξε το dvd και θα σου πάρω δώρο καινούργιο ανεμιστηράκι με την πρώτη ευκαιρία να του λέω εγώ, ανένδοτο εκείνο. Παίζω μόνο cd να μου λέει και να μου γυρνάει την πλάτη.

Βρε άνοιξε και περιμένει ο χριστιανός να πάρει τη μακέτα του. Τίποτα εκείνο, καμμία αντίδραση, βλέπει τα dvd και τα φτύνει κατάμουτρα.

Ψάχνω από εδώ, ψάχνω από εκεί, δε βρίσκω κανένα τρόπο να συνενοηθώ μαζί του για να κάνουμε ανακωχή.

Κι ο πελάτης περιμένει το αρχείο της μακέτας του… και η ώρα περνάει….
Στο μυαλό μου στριφογυρνάει με τρελούς ρυθμούς μια μικρή λεξούλα τόση δα

f…….o………r……..m……..a………t………

που αυτό σημαίνει 5 ωρίτσες δουλειά ώστε να μαζέψω τα χρήσιμα σε άλλο partition να κάνω το format και να ξαναπεράσω όλα τα προγράμματα που χρειάζομαι….

και φύσικα πάλι κάτι θα ξεχάσω πίσω και θα το χάσω δια παντώς

format or not format?

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε
• Χρόνε σε κλέβω

Προσπαθώ να δω ψύχραιμα διάφορες καταστάσεις. Προσωπικά ούτε πληρώνομαι από κάποιον, ούτε έχω συμφέροντα, ούτε γλύφω, ούτε νοιάζομαι για τη μαλακία που μπορεί να δέρνει ορισμένους. Εντός και εκτός μπλογκόσφαιρας.

Δε με ενδιαφέρει ο αθέμιτος ανταγωνισμός των πολιτικών κομμάτων και των μεγάλων εκδοτικών οίκων, και ούτε θέλω να γίνω πρόβατο στο μαντρί οποιουδήποτε. Δόξα το θεό, διαθέτω προσωπική κρίση και άποψη.

Στο blog αυτό λοιπόν, εκφράζω αποκλειστικά και μόνο τις δικές μου απόψεις για θέματα που μπορεί να με αφορούν έμμεσα ή άμεσα.

Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή κειμένων)

• (e)αυτοδιαγραφή
• Δε ξέρω για εσάς
• Να γλιστρούσες στο σκοτάδι
• Επιστροφή από τη φύση
• Στο δάσος που γλύτωσε