αλλά εγώ σκέφτομαι να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια εντός ολίγων ωρών

Με το που βγει ο ήλιος θα διακτινιστώ εκτός πολιτισμού. Το πρόγραμμα περιέχει σκάψιμο, κόψιμο χόρτων, τσάπισμα, φύτεμα και όλα τα σχετικά. Ελπίζω να έβρεξε αυτές τις ημέρες και να γέμισε περισσότερο νεράκι η μεγάλη βαρέλα. Επίσης ελπίζω να μη μου κλέψανε όλα τα καΐσια. Σκέφτομαι να βάλω μια ταμπέλα που να γράφει “Κλέβεις που κλέβεις, δεν αφήνεις και μερικά φρούτα για μας;” Μάλλον θα είναι αρκετα χρήσιμη όταν ωριμάσουν και τα σύκα.

Αν ο καιρός μου κάνει τη χάρη, θα κατεβώ και μερικές βόλτες μέχρι τη θάλασσα για να τρομάξω τα ψάρια.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Για να πω την αλήθεια δε μου έλειψε καθόλου ο πολιτισμός όσες ημέρες έλειπα. Στο κτήμα μέτρησα να περνάνε συνολικά 3 αυτοκίνητα στο δρόμο, το ένα ήταν αγροτικό μηχάνημα. Μπορούσα να μετρήσω ακόμα και τα μακρινά φώτα που ήταν λιγότερα από δέκα, όμως σίγουρα δε μπορούσα να μετρήσω τα αστέρια που έβλεπα κάθε νύχτα.

Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.

Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.

Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…

μαζί σου δεν τρέχω…

χρόνια μου πολλά

Όταν ρώτησα τους γονείς μου γιατί μετακομίσαμε δυτικά αφού το πρώτο μας σπίτι ήταν σε αρκετά κεντρική περιοχή της Θεσσαλονίκης, μου είπαν ότι έφταιγα εγώ. Είχα αρρωστήσει όταν ήμουν μωρό και κανείς δεν καταλάβαινε τι είχα, αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως μου έπεφταν τα μαλλιά. Στο τέλος με πήγαν σε έναν στρατιωτικό γιατρό που τους συμβούλεψε να με πάρουν μακριά από το κέντρο.

Βασικά αν θυμάμαι κάτι πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν οι πολλές μετακομίσεις. Πολύ κούτα. Και ήρθαμε εδώ στο τέλος. Η μάνα μου έλεγε στον πατέρα μου πως θα μας φάνε οι λύκοι (δεν είχε λύκους ρε μάνα, είχαν ήδη φύγει) γιατί η περιοχή μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται.

Διαβάστε τη συνέχεια »