Οι κυνηγοί της Ελλάδας εδώ και χρόνια έχουν βάλει στο μάτι το ζαρκάδι, η λαθροθηρία καλά κρατεί ενώ κάποιοι συμμετέχουν ακόμα και σε σαφάρι ζαρκαδιών σε άλλες χώρες της Ευρώπης προκειμένου να εκτονωθούν.

Photographer: Edwin Nollen

Το κυνήγι του ζαρκαδιού (Capreolus capreolus) απαγορεύεται στην Ελλάδα αρκετές δεκαετίες. Αυτό είναι κάτι που δεν αρέσει στους κυνηγούς κι έτσι η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας κατέθεσε πριν λίγες ημέρες στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων πρόταση για την άρση της απαγόρευσης του κυνηγιού ζαρκαδιών.

Η πρόταση της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας βασίζεται στην αύξηση του αριθμού των ζαρκαδιών στην Ελλάδα, παρόλο που δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα κάποια αξιόπιστη και συνολική καταγραφή του πληθυσμού των ζαρκαδιών στη χώρα μας.

Αν προσθέσουμε στην εικόνα την καταστροφή των δασών, τον κατακερματισμό των βιοτόπων και την ανάπτυξη του οδικού δικτύου γίνεται κατανοητό πως η επιβίωση των μεγάλων θηλαστικών της χώρας μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις δικές μας πράξεις.

Στην περίπτωση που επιτραπεί το κυνήγι του ζαρκαδιού, η λαθροθηρία είναι σχεδόν σίγουρο πως θα αυξηθεί κι άλλο κι αυτό θα οδηγήσει στη δραματική μείωση των ζαρκαδιών της χώρας μας. Τα ζαρκάδια πέρα από την όποια αισθητική τους αξία για τα δάση μας, αποτελούν και τροφή για διάφορα σαρκοφάγα ζώα τα οποία απειλούνται ήδη με εξαφάνιση.

Οι πληθυσμοί φυτοφάγων και σαρκοφάγων ζώων θα πρέπει να διατηρηθούν σε αρμονικά επίπεδα αν δε θέλουμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με δυσάρεστες καταστάσεις που θα οδηγούν τα σαρκοφάγα ζώα όλο και πιο συχνά στα χωριά και τις κτηνοτροφικές μονάδες.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Αρκτούρος και Καλλιστώ έχουν ήδη εκφράσει τη δυσαρέσκεια τους στο Υπουργείο σχετικά με την πρόταση της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας που αφορά στην άρση της απαγόρευσης κυνηγιού του Ζαρκαδιού, ενώ αναμενεται να ακολουθήσουν ανάλογες διαμαρτυρίες και από άλλες οργανώσεις.

Θέλω να πιστεύω πως στο πλευρό των ζαρκαδιών θα σταθούμε και εμείς, δηλώνοντας με τον δικό μας τρόπο την αντίθεση μας στην πρόταση της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας.

Όσο η Ελληνική Κυβέρνηση δεν αποφασίζει να τους αφοπλίσει, ο αριθμός των τραυματισμένων και των νεκρών από ξώφαλτσες σφαίρες θα αυξάνει συνεχώς.

Τα κρούσματα είναι τόσο πολλά που πλέον έχω χάσει το λογαριασμό για τη φετινή χρονιά, ενώ τις περισσότερες φορές τα θύματα είναι νέοι άνθρωποι.

Τι περιμένει η πολιτεία για να αφοπλίσει τους Έλληνες κυνηγούς που πυροβολούν ότι κινείται;

Χθες πυροβολήθηκε στα πόδια ένας άνθρωπος 28 ετών. Σε λίγες μέρες θα ακούσουμε για τον τραυματισμό ή το θάνατο του επόμενου αλλά κανείς δε μιλάει, κανείς δε διαμαρτύρεται, κανείς δε διαδηλώνει για όλο αυτό το θανατικό.

Βλέπεις οι Έλληνες κυνηγοί ψηφίζουν και μπλε και πράσινα και κόκκινα… και μπορούν ελεύθερα να σκοτώνουν και μπεκάτσες και γερακίνες και ανθρωπους…

Με τρία φανταστικά πόστερ στους δρόμους της Κίνας, η WildAid προσπαθεί να πείσει τον κόσμο πως το να αγοράζεις προϊόντα προερχόμενα από άγρια ζώα είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με το να τα σκοτώνεις, γι’ αυτό και στη θέση της σφαίρας υπάρχει ένα νόμισμα. Το δημιουργικό ανήκει στην εταιρία JWT.

[via]

Σήμερα έμαθα πως σκότωσαν άλλη μια αρκούδα στην Πίνδο, μέσα στον Εθνικό Δρυμό. Χάσαμε 19 από πέρσι το καλοκαίρι πλησιάζοντας ουσιαστικά το 10% του πληθυσμού.

Μην ακούσω αηδίες για οικολόγους κυνηγούς γιατί στο τέλος θα πάρω την καραμπίνα και θα αρχίσω να κυνηγάω κυνηγούς μέχρι να γίνουν είδος προς εξαφάνιση.

Συμμετέχω στην πρωτοβουλία κατά του αντι-οικολογικού λόμπι των κυνηγών. Εσυ;

Το ταξίδι μιας αηδιαστικής φωτογραφίας που ξεκίνησε ουσιαστικά μέσα από κάποιο blog έχει πάρει πλέον το δρόμο του προς το αρμόδιο Υπουργείο και τη Διεύθυνση Αισθητικών Δασών, Δρυμών και Θήρας.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία (σύμφωνα με τα ψηφιακά στοιχεία της τα οποία διακρίνονται εύκολα) έχει τραβηχτεί το πρωινό της 31ης Αυγούστου 2008 στην περιοχή της Κορώνης (σύμφωνα με τον άνθρωπο που τη δημοσίευσε αρχικά).

Σύμφωνα πάλι με τις ρυθμίσεις θηράς για την κυνηγετική περίοδο 2008 -2009 επιτρέπεται το κυνήγι της αλεπούς από 15.09.2008 μέχρι 20.01.2009 με την χρησιμοποίηση κυνηγετικού όπλου και σκύλου δίωξης και από 21.01.2009 μέχρι 28.02.2009 χωρίς σκύλο δίωξης, μόνο στους νομούς που δεν έχουν χαρακτηρισθεί ως αρουραιόπληκτοι.

Αν ανατρέξουμε στη σχετική νομοθεσία και το δασικό κώδικα, μπορούμε να δούμε πως “απαγορεύεται η μεταφορα, η εκθεσις εις κοινήν θέαν και ο καθ’ οιονδήποτε τρόπον βασανισμός συλληφθέντων θηραμάτων”.

Αφού ετοίμασα το πακετάκι, ζήτησα τη βοήθεια ενός ατόμου που εκτιμώ ιδιαίτερα, του Γιώργου Μερτζάνη (Δρ. Βιολογίας, εταίρος και επιστημονικός υπεύθυνος της «ΚΑΛΛΙΣΤΩ») ώστε να κινηθούμε εναντίον των ανθρώπων (λέμε τώρα) αυτών.

Το ταξίδι μιας φωτογραφίας λοιπόν, έχει ξεκινήσει. Αναμένουμε τη συνέχεια από την πλευρά της πολιτείας, μια και τα στοιχεία των ανθρώπων (λέμε τώρα) που σκότωσαν και βασάνισαν αυτά τα ζώα μπορούν να βρεθούν πάρα πολύ εύκολα, λόγω της ευδιάκριτης πινακίδας του οχήματος. Απαιτούμε τη συνέχεια από την πλευρά της πολιτείας με πράξεις.

Δε ζήτησα περαιτέρω βοήθεια από τον άνθρωπο που τράβηξε τη φωτογραφία, μια και δε θέλησε να απαντήσει σε email που του έστειλαν φίλοι bloggers. Το θεωρώ και άσκοπο για να πω την αλήθεια, μια και γνωρίζω από πρώτο χέρι πως κατά 90% δε θα ήθελε να μπλέξει αν είναι κάτοικος της περιοχής αυτής. Πιθανότατα να μη τη δημοσίευε κιόλας αν ήξερε τη διαδρομή που θα ακολουθούσε. Φυσικά θα είναι χαρά μου να διεψεύσει την άποψη μου, μια και είναι αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος αυτού, αν και θεωρώ πως τα ψηφιακά στοιχεία της φωτογραφίας είναι αρκετά. Το κείμενο που συνόδευε τη φωτογραφία στην πρώτη της δημοσίευση με ημερομηνία 1 Σεπτεμβρίου 2008 ήταν το εξής:

Πρωί πρωί στην Κορώνη την Κυριακή που πέρασε.

Ενα παπί με δυο μαλάκες, σέρνουν επι χιλιόμετρα τρεις νεκρές αλεπούδες.
Οι τουρίστες έχουν φρικάρει εντελώς.

Ελεος δηλαδή, τι μαγκιά είναι αυτή;

Δεν είμαι κάνας ψυχασθενής – οικολόγος με παρωπίδες, αλλά ότι και να ‘καναν οι αλεπούδες το να περιφέρονται νεκρές ως έπαθλα, πολιτισμό δεν δείχνει.

Όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε πράξεις, λίγο εσύ, λίγο εγώ…

Είναι μερικές φορές που λατρεύω μερικά κείμενα που διαβάζω, ζηλεύω αφάνταστα (με την καλή έννοια) και θα ήθελα να τα έχω γράψει εγώ. Επειδή όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο νιώθω την ανάγκη να τα φιλοξενήσω στο blog μου για να τα βλέπω όποτε θέλω.

Ένα τέτοιο κείμενο διάβασα μόλις τώρα και αποφάσισα να του κάνω ένα post εδώ μέσα

Ο μπεκατσοκυνηγός λοιπόν , απο το blog του Αραχτός και light .

Διαβάστε τη συνέχεια »