Είναι φορές που ψάχνεις να βρεις την άγρια ζωή ανάμεσα στα τσιμέντα. Κι όταν καταφέρνεις να τη βρεις δε μπορείς να μη χαμογελάσεις. Χαίρεσαι μαζί τους που καταφέρνουν να επιβιώσουν, που μοιράζονται μαζί σου αυτά τα λίγα τετραγωνικά του μπαλκονιού σου.
Χθες αναρωτιόμουν τι μύριζε, μέχρι που πρόσεξα πως άνθισαν οι φλαμουριές μας. Φυσικά δε το πρόσεξα μόνο εγώ αλλά και οι μέλισσες. Μιλάμε για πολλές μέλισσες, όποιο ανθισμένο κλαδί κι αν κοιτάζα έβλεπα μέλισσες.
Δε πίστευα ποτέ πως θα χαιρόμουν τόσο πολύ με τις μέλισσες, συνήθως με ενοχλούσαν. Μόνο που κάτι έχει αλλάξει από τότε μέχρι τώρα. Οι μέλισσες άρχισαν να εξαφανίζονται τα τελευταία χρόνια.
Δε μπορώ να πω ότι γνωρίζω τις συνήθειες άλλων χωρών, όμως τράβηξε την προσοχή μου μια αναφορά που άκουσα σε τοπικό ραδιόφωνο την περίοδο του Πάσχα. Είχε τηλεφωνήσει κάποιος Έλληνας, μετανάστης σε πόλη της Γερμανίας (το ραδιόφωνο ακούγεται και δορυφορικά και μέσω internet) για να ευχηθεί στην οικογένεια του για το Πάσχα.
Τον ρώτησε θυμάμαι ο παρουσιαστής πως θα περάσουν το Πάσχα στη Γερμανία και που θα ψήσουν. Εκείνος τότε ανέφερε για ένα μικρό κομμάτι γης που τους νοικιάζει η πόλη περιγράφοντας ουσιαστικά μια κατάσταση που έμοιαζε με μικρό οικόπεδο-μπαξέ.
Δε ξέρω με τι ρυθμούς αναπτύσσονται τα πράσινα μπαλκόνια στις πόλεις, προσωπικά δεν αντέχω τα μπαλκόνια χωρίς φυτά.
Γνωρίζω όμως πως υπάρχουν άτομα που δε συμπαθούν καθόλου τα φυτά στα μπαλκόνια και τα προτιμούν ολόαδεια. Ένας γείτονας μου για παράδειγμα τα θεωρεί γρουσούζικα (!) και η καλύτερη μου φίλη τα απεχθάνεται στο σπίτι της, παρόλο που της αρέσει να τα βλέπει στη φύση.
Εκτός από τα μπαλκόνια όμως, υπάρχουν και εκείνες οι μουντές, άσχημες και γκρίζες ταράτσες μας. Κι ίσως είναι αυτές που μπορούν να καταρρίψουν επιτέλους το μύθο τη γνωστή σχέση ανάμεσα στη μοναξιά και τις κεραίες των τηλεοράσεων.
Κατοικώ σε ημιυπόγειο συνοικίας της Θεσσαλονίκης και έχω ήδη ένα γάτο ως κατοικίδιο. Αλλά επειδή μου αρέσουν τα άγρια ζώα και πουλιά λέω να αγοράσω - και μάλιστα νόμιμα με σφραγίδα Δασαρχείου - μερικά αρπακτικά για να τα χαζεύω το πρωί που ξυπνάω. Φυσικά θα φροντίσω να περάσουν πρώτα από εκπαιδευση ώστε να μπορούν άνετα να τραβάνε τα φτερά τους και να παίζουν μαζί τους οι δυο ανιψιές μου όταν μεγαλώσουν λιγάκι ακόμα. Θα τα προσέχω πολύ και θα τους φτιάξω και ένα κλουβί σε μια γωνία του σπιτιού για να ζήσουν άνετα το υπόλοιπο της ζωής τους, αν δε τα ξεκάνω πρώτα από την κακομεταχείριση.
ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΡΕ;
Το φοίνικα του Θεόφραστου τον βρίσκουμε στο Βάι. Μέχρι τώρα. Εκεί που διάλεξε να φυτρώνει το σπάνιο αυτό είδος φοίνικα, βρίσκεται και το γνωστό (για τα φιλέτα του) σε όλους μας παπαδαριό. Μεγάλοι έμποροι.
Το φοινικόδασος του Βάι θεωρείται αισθητικό δάσος της Ελλάδας. Μέχρι τώρα. Σε λίγο καιρό η περιοχή θα γίνει ένα τεράστιο γήπεδο γκολφ για τους ματσωμένους. Με την βοήθεια του παπαδαριού.
Το ότι είναι και χαρακτηρισμένη περιοχή Natura (GR4320006) δεν βλέπω να έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Τα φράγκα έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους παπάδες.
Κι αν υπάρχει Θεός, του γυρνάω για άλλη μια φορά την πλάτη αν δεν ακούσει τις κατάρες μου για τον εμπορο-ηγούμενο της μονής Τοπλού και το υπόλοιπο παπαδαριό που καπηλεύεται τη φύση για το χρήμα.
Θα φτύσω στους τάφους τους και θα προτιμήσω να στραφώ στον παγανισμό για να μη συμμετέχω στα εγκλήματα τους. Δεν την δέχομαι αυτήν την εκκλησία των εμπόρων, δεν τη θέλω.
Και μη τολμήσει κανείς σας να μου μιλήσει για αμαρτία και άλλες παπαριές.
Επειδή κάποιοι άρχισαν να αναρωτιούνται σχετικά με τις τελευταίες μου δημοσιεύσεις που αφορούν στο φυσικό περιβάλλον της Βουλγαρίας και την προστασία του, δε ξέρω να δώσω καλύτερη εξήγηση…
Η φωτογραφία αυτή είναι από τις αγαπημένες μου. Τραβήχτηκε το 2000 στα βόρεια της Δράμας και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Τα νέα κουκουνάρια της άνοιξης, μου θύμιζαν αγριοφράουλες πάνω στα δέντρα της Ερυθρελάτης και κάπου παραπέρα έβλεπες μυρμηγκοφωλιές που έμοιαζαν με μικρά λοφάκια και το ύψος τους ξεπερνούσε το 1,5 μέτρο. Δεν υπάρχει ερυθρελάτη σε άλλο σημείο της Ελλάδας. Εκεί είναι το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης της.
Η φύση δεν έχει σύνορα και εθνικότητες, δεν καταλαβαίνει από αυτά, μιλάει άλλη γλώσσα.
Έχω μείνει άναυδη από τα οικολογικά εγκλήματα που γίνονται στη διπλανή μας Βουλγαρία και αναρωτιέμαι πραγματικά, αν αυτή η τάση της αποψίλωσης δασών και οικοπεδοποίησης συμβαίνει γενικότερα στις νεοεισερχόμενες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σίγουρα είναι κάτι που αξίζει να το ψάξουμε γιατί έχω την αίσθηση πως η Ευρωπαϊκή Ένωση σκοτώνει το περιβάλλον με αυτό τον τρόπο. Και φυσικά αργότερα θα πληρώνουμε όλοι μαζί για να διαφυλάξουμε και να προστατέψουμε τα ψίχουλα που θα έχουν γλυτώσει από τον αφανισμό.
Ήδη σκέφτομαι διάφορες περιοχές που θα μπορούσαν να στηρίξουν ένα τέτοιο event
Περίεργο πράγμα οι συνειρμοί. Εμφανίζονται ξαφνικά, στο άσχετο και σε παρασέρνουν με τη γοητεία τους.
Ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο άκουσα
Και ξεκίνησε το ταξίδι… έτσι χωρίς λόγο…
