Οι ξεχασμένοι πολίτες της Ευρώπης
Όταν ήμουν πιτσιρίκι, συνήθιζαν να έρχονται να γεμίζουν νερό από τη βρύση μας. Συνήθιζα κι εγώ να παίζω ξυπόλητη εκείνα τα χρόνια στο δρόμο. Με εξαίρεση τα ηλιοκαμμένα τους σώματα και τα διαφορετικά ρούχα δεν έβλεπα καμία διαφορά. Τότε ακόμα οι εργολάβοι δεν είχαν μάθει τη λέξη αντιπαροχή και έβλεπες πέρα από τον περιφερειακό τα αντίσκοινα τους. Τώρα βλέπεις μόνο καταστήματα μεγάλων αντιπροσωπειών εκεί.
Ύστερα ήρθαν οι μετανάστες από την Αλβανία και τους έμαθαν το “Ρούχα μάνα” ως ηχητικό εφέ των δρόμων. Παλιότερα δεν είχε “Ρούχα μάνα”, μόνο πατάτες και άλλα λαχανικά φορτωμένα σε ντάτσουν είχε. Αλλά τότε δε ξέραμε καλά και από σούπερ μάρκετ. Μόνο μπακάλικα είχαμε στις γειτονιές. Τώρα τα μπακάλικα ανοιγοκλείνουν στη γειτονιά μου με τρελλές ταχύτητες. Ίσα για να πάρουν την επιδότηση οι δικοί μας.
Άφησαν λοιπόν τις πατάτες και έπιασαν την πρέζα. Πληρώνει καλά βλέπεις. Τις πατάτες ο κόσμος τις αγοράζει πλέον από το σούπερ μάρκετ, την πρέζα όχι.









