Η επίσκεψη μας στις Βρυξέλλες, ήταν μια ευκαιρία που ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανότατα δε θα είχα στη ζωή μου, μια και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με το χώρο της πολιτικής.
Έγινε πραγματικότητα, χάρη στην πρόσκληση του κύριου Λαμπρινίδη και της κυρίας Ματσούκα, μια ευκαιρία που θα επιθυμούσα να έχουν κι άλλα άτομα στο μέλλον. Πλέον γνωρίζουμε πως αυτή είναι μια δυνατότητα που υπάρχει, ασχέτως με το πως την εκμεταλλεύονται οι διάφοροι Ευρωβουλευτές μας. Και θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να μαθαίναμε ποιοί άλλοι έχουν λάβει πρόσκληση επίσκεψης τα τελευταία χρόνια.
Παρόλο που αρκετές κακές γλώσσες θα το επιθυμούσαν να ήταν διαφορετικά, δυστυχώς για αυτούς πρέπει να αποδεχτούν πως η συγκεκριμένη επίσκεψη δεν είχε συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα, μια και οι καλεσμένοι ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Κι αυτό είναι προς τιμήν των δύο Ευρωβουλευτών μας.
Φυσικά όσοι επιμένουν για το αντίθετο και συνεχίζουν να έχουν όρεξη για γκρίνια λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εγκεφαλικού κολλήματος μπορούν να ζητήσουν από τους ευρωβουλευτές του κόμματος τους να οργανώσουν ένα ανάλογο ταξίδι. Κάθε ευρωβουλευτής έχει το δικαίωμα να επιλέξει τους καλεσμένους του (yeap! σπόντα είναι – για ψάξτε λιγάκι…).
Σε πρώτη φάση είχα στο μυαλό μου να σας μεταφέρω όσα ειπώθηκαν στις συναντήσεις που είχαμε στις Βρυξέλλες, όμως δε ξέρω πόσο χρήσιμο θα ήταν αυτό, μια και γνωρίζω πως προσεχώς θα δημοσιευτούν video από τις συνομιλίες, οπότε και θα μπορούμε να συζητήσουμε καλύτερα επί του θέματος.
Η αλήθεια είναι πως όλοι περιμέναμε να κυλήσει διαφορετικά αυτό το τριήμερο και να σας προσφέρουμε πλήρη ενημέρωση καθημερινά, όμως κάτι τέτοιο στάθηκε αδύνατο μια και δεν είχαμε πρόσβαση στο διαδίκτυο. Φαντάζομαι πως αυτό, είναι κάτι που πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα στο μέλλον όσοι αποφασίζουν να διοργανώσουν οτιδήποτε αφορά bloggers.
Προσπαθούμε όλοι να οργανώσουμε το υλικό και τις σκέψεις μας για να σας μεταφέρουμε το κλίμα της διημερίδας όσο το δυνατόν καλύτερα. Και γνωρίζω πως για αρκετούς, αυτό δεν είναι τόσο εύκολο μια και ένα μεγάλο ποσοστό των συνταξιδιωτών μου προσπαθεί να συνέλθει από την ίωση που φέραμε μαζί μας ως αναμνηστικό.
Η πολιτική στις Βρυξέλλες κινείται με διαφορετικούς ρυθμούς. Και ίσως θα ήταν καλό να ξεφεύγαμε κάποιες στιγμές από την άθλια πολιτική των τηλεπαραθύρων των ελληνικών καναλιών, για να δώσουμε περισσότερη σημασία στα δρώμενα των Βρυξελλών. Είτε το θέλουμε είτε όχι τα πιο σημαντικά θέματα που επηρεάζουν τις ζωές μας εξετάζονται και αποφασίζονται εκεί.
Δεν έχω καμία διάθεση να το παίξω γνώστης, δεν είμαι άλλωστε, οπότε δεν έχω κανένα πρόβλημα να αναφέρω πως από όλους τους Έλληνες που συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στο Ευρωκοινοβούλιο γνώριζα μόνο τον κύριο Δήμα κι αυτό εξαιτίας του τομέα που έχει αναλάβει.
Έγραψε ο Νίκος Δρανδάκης, πως το μεγάλο του κέρδος ήταν ο ίδιος ο Σ. Λαμπρινίδης και θα συμφωνήσω μαζί του. Προσπάθησε, και θεωρώ πως τα κατάφερε, να μας εξηγήσει με πολύ απλή γλώσσα τον τρόπο που κινούνται οι ευρωβουλευτές στις Βρυξέλλες ώστε να πετύχουν όλα όσα θέλουν για τις χώρες τους. Και ίσως να ανεβήκαμε στις Βρυξέλλες για συγκεκριμένο λόγο, όμως πραγματικά αυτό που τριγύριζε στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια των συναντήσεων, είναι το πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα στην Ελληνική Βουλή, αν απουσιαζε αυτή η ξύλινη γλώσσα και ο δηθενισμός του τίποτα.
Δε το γράφω αυτό με σκοπό να προωθήσω τον κύριο Λαμπρινίδη, το γράφω περισσότερο από μια εσωτερική επιθυμία αλλαγής προσώπων, στάσεων, τάσεων, στυλ και τελικά πολιτικής. Όταν ένας ευρωβουλευτής την ώρα που μιλάει σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζω πολύ καλά, είναι περισσότερο κατανοητός από έναν βουλευτή που μιλάει τη μητρική μου γλώσσα τότε πραγματικά κάτι πάει στραβά στη χώρα μου. Ένας καλογραμμένος – καλοπληρωμενος λόγος δε θα μπορέσει ποτέ να καλύψει την απουσία άποψης και στη χώρα μου δεν έχουμε έλλειψη από πληρωμένους γραφιάδες, έχουμε έλλειψη από αυθεντικές απόψεις.
Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν όλα αυτά με το θέμα της διημερίδας για την οποία ανεβήκαμε. Ίσως να μην έχουν καμία σχέση, όμως είναι οι σκέψεις που τρέχουν στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή και τις οποίες επιθυμώ να καταγράψω.
Ο κ. Λαμπρινίδης μας μίλησε για το χτίσιμο των συμμαχιών και το πόσο δύσκολο είναι να αποκτηθεί η πλειοψηφία εκεί. Με τον Νίκο Δρανδάκη συχνά διαφωνούμε και οι απόψεις μας είναι διαμετρικά αντίθετες κάποιες φορές, όμως η επιστροφή από τις Βρυξέλλες μας άφησε την ίδια γεύση και τους ίδιους προβληματισμούς όπως βλέπω στο κείμενο που δημοσίευσε.
Γράφουν πολλές φορές για το κίνημα των bloggers και διάφορα άλλα γλαφυρά με τα οποία διαφωνούμε συνήθως και δε τα αποδεχόμαστε. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, ουσιαστικά αυτό που κάνουμε κι εμείς, είναι να χτίζουμε συμμαχίες στις δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε όλοι μαζί να επέμβουμε ή να προσπαθήσουμε τουλάχιστον. Ίσως τελικά, αυτό που έχουν καταφέρει οι Bloggers σε αντίθεση με τους πολιτικούς είναι το ότι μαθαίνουμε να ακούμε ο ένας τον άλλο μέσα στα πλαίσια του διαλόγου και συζητάμε προσπαθώντας να βρούμε τα κοινά στοιχεία για να προχωρήσουμε λίγο πιο κάτω.
Οι σκέψεις είναι πολλές και σκόρπιες λόγω της ίωσης, οπότε θα επανέλθω με επόμενο Post. Μέχρι τότε μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις των συνταξιδιωτών μου.
vrypan, nmpardakis, diva, Αθήναιος, g700
(Φαντάζομαι θα υπάρχουν κι άλλα link οπότε θα γίνει κάποιο update αύριο)
