Αν και ξεκίνησε λίγο νωρίς η γιορτή της Τσικνοπέμπτης στην πλατεία της Άνω Ηλιούπολεως,  ίσως τελικά να ήταν θετικό γιατί πρώτη φορά είδα τόσο πολλές γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας να συμμετέχουν σε εκδήλωση του δήμου. Και σύρανε και το χορό μια και οι νεότεροι αλλά και οι άντρες που ήταν μαζεμένοι δε το αποφάσιζαν να χορέψουν μάλλον.

Το συγκρότημα που έπαιζε ήταν αρκετά καλό και η επιλογή της παραδοσιακής μουσικής αντί για την ξενόφερτη λάτιν που συνηθίζεται αυτές τις ημέρες ήταν σοφή επιλογή.

Η τσίκνα δε θα μπορούσε να λείπει φυσικά μια και οι υπάλληλοι του δήμου Σταυρούπολης έψηναν ικανοποιητικές ποσότητες και οι σχάρες ήταν γεμάτες σουβλάκια.

Μη βλέπετε που γράφει 2008 το περτικαλί μπουφανάκι του κυρίου που μας γυρίζει την πλάτη, φετινές είναι οι φωτό και τα σουβλάκια ολόφρεσκα και καλοψημένα.

Από ότι καταλάβατε προτίμησα τις τοπικές εκδηλώσεις από τις εκδηλώσεις του Δήμου Θεσσαλονίκης. Οι γειτονιές μας πρέπει να παραμείνουν ζωντανές.

Άντε και του χρόνου!

Αντιγράφω από εδώ

Αναζητείται από την Αστυνομία Θεσσαλονίκης ασυνείδητος οδηγός, που το απόγευμα της Παρασκευής, 6 Νοεμβρίου, παρέσυρε με το αυτοκίνητό του και τραυμάτισε θανάσιμα 75χρονο πεζό στη Σταυρούπολη, τον οποίο στη συνέχεια εγκατέλειψε στον τόπο του ατυχήματος.

Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, το τροχαίο σημειώθηκε στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως 20 στη Σταυρούπολη, στις 18.45.

Το IX όχημα, αγνώστου αριθμού κυκλοφορίας, ήταν χρώματος ασημί, πιθανότατα μάρκας Nissan, τύπου Almera. Φέρει δε, υλικές ζημίες στο δεξί μπροστινό μέρος.

Όποιος γνωρίζει οτιδήποτε σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, ή στοιχεία του οχήματος και του οδηγού του, καλείται να επικοινωνήσει με το Α’ Τμήμα Τροχαίας Θεσσαλονίκης, το οποίο διενεργεί προανάκριση (τηλ. 2310- 566200 και 2310-566210, όλο το 24ωρο).

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ονειρεύονται και να οραματίζονται ανάμεσα στο γκρίζο της τσιμεντούπολης μας. Και ονειρεύονται ένα μητροπολιτικό πάρκο στο τελευταίο μη δομημένο τμήμα της περιοχής.

Αν το χάσουμε θα είναι αργά. Κανείς δε θα γκρεμίσει πολυκατοικίες για να μας προσφέρει λίγο πράσινο. Γι’ αυτό επιμένουμε και παλεύουμε ο καθένας με όποιον τρόπο μπορεί σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται.

Στη συνάντηση που είχα τις προάλλες με τη Ντόρα Μπακογιάννη αναφέρθηκα στο θέμα του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά. Τη ρώτησα τι θα κάνει αν βγει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ αποφασίσει να μας παραχωρήσει το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά, αν θα συμφωνήσει.

Η απάντηση της ήταν πως πρέπει αρχικά να δούμε πως μπορούν να καλυφθούν διάφορες κοινωνικές ανάγκες της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια να υπάρξει ένα σχέδιο μέσω του οποίου θα είναι βιώσιμο ένα πάρκο μια και εκτός από το κόστος δημιουργίας του θα υπάρχουν και έξοδα για τη συντήρηση του.

Όσον αφορά τις άλλες κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή σχολεία, νοσοκομεία κλπ θεωρώ πως μπορούν να βρεθούν λύσεις έξω από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, κάτι που είδαμε να γίνεται με τις ανάγκες του ΙΚΑ προσφάτως. Για όλα υπάρχουν λύσεις αρκεί να το θέλουμε.

Όσο αφορά το βιώσιμο της υπόθεσης, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη αυτή τη στιγμή η οποία αξιοποιεί τα κτήρια που ήδη υπάρχουν μέσα στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά.

Το πιο αληθινό μας όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Αρκεί κάποιος να ρίξει το βλέμμα του σε αυτό και να χαμογελάσει μαζί μας.

Κάποτε, ένα τσούρμο παιδιών γέμιζαν με ήχους και χρώματα ένα μισογκρεμισμένο παρατημένο κτήριο λίγα μέτρα μακριά από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Ήταν τα παιδιά των πνευματικών κέντρων του Δήμου Σταυρούπολης. Μέσα σε αυτά τα παιδιά ήμουν κι εγώ. Το κτήριο αυτό μεταμορφώθηκε και έγινε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Μονή Λαζαριστών.

Μεγαλώσαμε, μα συνεχίζουμε να έχουμε όνειρα για τις γειτονιές μας. Στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά το χώμα συνεχίζει να μυρίζει όταν βρέχει, κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων δε μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα άλλο…

Επειδή πάνω από όλα πρέπει να ξέρουμε τι συμβαίνει στο σπίτι μας θα μου επιτρέψετε να καταγράψω τα τελικά αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το Δήμο Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης

Εγγεγραμμένοι 23,878
Ψήφισαν 18,696 / 78.30 %
Έγκυρα 17,883
Άκυρα 684 / 3.66 %
Λευκά 129 / 0.69 %

ΠΑΣΟΚ 44,72% – 7997 ψήφοι
ΝΔ 24,73% – 4422 ψήφοι
ΚΚΕ 10,65% – 1904 ψήφοι
ΛΑΟΣ 8,44% – 1509 ψήφοι
ΣΥΡΙΖΑ 5,21% – 931 ψήφοι
Οικ.Πράσινοι 2,69% – 481 ψήφοι
Δημ. Αν/ση 1,20% -214 ψήφοι
Ένωση Κεντρώων – 0,49% – 88 ψήφοι
Χρυσή Αυγή – 0,41% – 74 ψήφοι
ΚΚΕ (μ-λ) – 0,33% – 59 ψήφοι
Βεργής 0,30% – 54 ψήφοι
ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,25% – 44 ψήφοι

και κάτι ψιλά μερικά άλλα κόμματα…

Το άρωμα του καπνού γέμισε τις σκέψεις μου την ώρα που διάβαζα ένα άρθρο του ΑΠΕ για τα καπνομάγαζα της Θεσσαλονίκης. Ένα άρωμα που είναι συνδεδεμένο με τα πρώτα χρόνια της ζωής μου κυρίως και που για να είμαι ειλικρινής θα το χαρακτήριζα περισσότερο ως βρώμα παρά ως άρωμα παρόλο που είμαι καπνίστρια γενικότερα.

Θυμάμαι τη μυρωδιά του καπνού πάνω στους ανθρώπους της Σταυρούπολης τη δεκαετία του 1980 κυρίως. Είχαμε αρκετά καπνομάγαζα στην περιοχή και εργαζόταν αρκετός κόσμος στα καπνά. Με μέσον. Όσο γλαφυρό κι αν ακούγεται, κατά βάση έπρεπε να έχεις πολιτικό μέσον για να δουλέψεις στα καπνά. Και αντοχές, μεγάλες αντοχές στη βρώμα.

Ήταν καλή δουλειά για όσους άντεχαν, εποχιακή εργασία με ένσημα και σταθερό ταμείο ανεργίας το χειμώνα σε μια εποχή που ελάχιστοι εργοδότες κολλούσαν ένσημα στους εργάτες τους.

Δεν είχα μπει ποτέ σε εν ενεργεία καπνομάγαζο, άλλωστε δεν είχα δουλειά εκεί, ήμουν παιδάκι. Μα δε θα ξεχάσω ποτέ πως βρωμούσαν οι εργάτες των καπνομάγαζων. Όταν η κακή μου τύχη ήθελε να επιβιβαστούν στο ίδιο λεωφορείο με εμένα κατά 99% κατέβαινα στην επόμενη στάση γιατί δεν άντεχα την έντονη μυρωδιά του καπνού που έβγαινε από τα σώματα και τα ρούχα τους.

Θυμάμαι κάποτε είχε δοκιμάσει και η μάνα μου να δουλέψει σε καπνομάγαζο. Ούτε μήνα δεν άντεξε λόγω της μυρωδιάς και τα παράτησε. Προτιμούσε να σκάβει χωράφια παρά να πρέπει να ανεχτεί τη βρώμα του καπνού.

Τα χρόνια πέρασαν και τα καπνομάγαζα άρχισαν να κλείνουν ένα ένα. Πολύς κόσμος έχασε τη δουλειά του. Κάποιοι για να συμπληρώσουν τα ένσημα πηγαινοερχόντουσαν καθημερινά σε καπνομάγαζα εκτός Θεσσαλονίκης.

Εγώ τα καπνομάγαζα και τις καπναποθήκες τις γνώρισα από μέσα όταν έπαψαν να λειτουργούν και άλλαξαν χρήση στη δεκαετία του 1990. Μαθήτευσα αλλά και εργάστηκα σε καπνομάγαζα και καπναποθήκες της Θεσσαλονίκης, κυρίως στον τομέα της τέχνης.

Κτήρια μεγάλα, άσχημα κατά βάση, στέκουν σαν θεριά ακόμα στη Σταυρούπολη. Κάποια από αυτά γεμίζουν με παιδικές φωνές και πλημμυρίζουν από το ταλέντο της νέας γενιάς. Άλλα στεγάζουν ξενοδοχεία και διοικητικές υπηρεσίες.

Τα καπνομάγαζα και οι καπναποθήκες δικαίως απαιτούν μια θέση στην ιστορία της Θεσσαλόνικης και κατ’ επέκταση στην ιστορία της Σταυρούπολης. Μέσα από αυτά, μια – κατά βάση -  αγράμματη γενιά μεγάλωσε και μόρφωσε τα παιδιά της με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο.

Χθες όπως επέστρεφα στο σπίτι μου, είδα κολλημένη σε μια στάση την αφίσα που βλέπετε στη φωτογραφία

Δυστυχώς θα λείπω από Θεσσαλονίκη, όμως όσοι μείνετε στην πόλη μπορείτε να πάτε μια βόλτα.

Φυσικά δε γνωρίζω αν έχει ζηηθεί άδεια από το στρατό για το συγκεκριμένο διήμερο μια και από ότι κατάλαβα οργανώνεται από μια “κίνηση” (δε ξέρω πως να την ονομάσω προς το παρόν) που ονομάζεται Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών και διαθέτει και το δικό της blog όπως βλέπουμε στην αφίσα. Αυτό το αναφέρω γιατί προσφάτως κατατέθηκε μήνυση εναντίον του Δημάρχου Σταυρούπολης για μια εκδήλωση που πραγματοποίησε στον ίδιο χώρο.

Από κει και πέρα, μια κίνηση πολιτών για τις Δυτικές Συνοικίες με το Indymedia και τις καταλήψεις των πανεπιστημιακών χώρων στο blogroll της για να πω την αλήθεια δε μου πολυγεμίζει το μάτι. Άποψη μου. Ο καθένας έχει δικαίωμα της δικής του άποψης άλλωστε.