και έφερα και λίγο από το μπλε της θάλασσας μαζί μου…
…κι ένα ηλιοβασίλεμα για τις δύσκολες ώρες
Τα βράδια είναι διαφορετικά, ήσυχα, δροσερά και σκοτεινά. Ένα βράδυ κατέβηκα στο χωριό και το μετάνιωσα, καλύτερα είναι εκεί στην ησυχία της ερημιάς μου.
Οι μέρες πέρασαν και χθες το βραδάκι επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν επέστρεψα ίδια. Τουλάχιστον ως προς το χρώμα μια και δεν είμαι απλά κόκκινη αλλά τσουρουφλισμένη τελείως. Προς το παρόν κάνω παρέα με ένα σωληνάριο Bepanthol μήπως και ηρεμήσει το δέρμα λίγο από το κάψιμο.
Χθες κατάφερα να κάνω την πρώτη μου βουτιά σε μια υπέροχη θάλασσα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού ήδη καμμένη από τον ήλιο. Συνήθως πηγαίνω άσπρη και φεύγω στο πιο κόκκινο μου. Πλέον μπορώ να εγγυηθώ σίγουρα πως το ίδιο αποτέλεσμα δημιουργείται και με το σκάψιμο - τσάπισμα - ξεχορτάριασμα.
αλλά εγώ σκέφτομαι να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια εντός ολίγων ωρών
Με το που βγει ο ήλιος θα διακτινιστώ εκτός πολιτισμού. Το πρόγραμμα περιέχει σκάψιμο, κόψιμο χόρτων, τσάπισμα, φύτεμα και όλα τα σχετικά. Ελπίζω να έβρεξε αυτές τις ημέρες και να γέμισε περισσότερο νεράκι η μεγάλη βαρέλα. Επίσης ελπίζω να μη μου κλέψανε όλα τα καΐσια. Σκέφτομαι να βάλω μια ταμπέλα που να γράφει “Κλέβεις που κλέβεις, δεν αφήνεις και μερικά φρούτα για μας;” Μάλλον θα είναι αρκετα χρήσιμη όταν ωριμάσουν και τα σύκα.
Αν ο καιρός μου κάνει τη χάρη, θα κατεβώ και μερικές βόλτες μέχρι τη θάλασσα για να τρομάξω τα ψάρια.
Για να πω την αλήθεια δε μου έλειψε καθόλου ο πολιτισμός όσες ημέρες έλειπα. Στο κτήμα μέτρησα να περνάνε συνολικά 3 αυτοκίνητα στο δρόμο, το ένα ήταν αγροτικό μηχάνημα. Μπορούσα να μετρήσω ακόμα και τα μακρινά φώτα που ήταν λιγότερα από δέκα, όμως σίγουρα δε μπορούσα να μετρήσω τα αστέρια που έβλεπα κάθε νύχτα.
Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.
Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.
Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…
Έκλεινα τα μάτια μου χθες το βράδυ και προσπαθούσα να φέρω την εικόνα του δάσους στο μυαλό μου, σκεφτόμουν ότι δε θα το ξαναδώ, ότι πλέον είναι στάχτες, σκεφτόμουν επίσης πως δεν είχα ούτε μια φωτογραφία για να θυμάμαι το δάσος που αγάπησα.
Τις πρώτες πρωινές ώρες, μετά από πολλές ώρες αγωνίας έμαθα ότι ο μικρός μου θησαυρός την γλύτωσε. Όχι, δεν είναι το κτήμα ο θησαυρός μου αλλά το δάσος γύρω του, διότι αν καιγόταν το δάσος δε θα ήθελα να ξαναπατήσω το πόδι μου εκεί.
Πολλές φορές σκέφτηκα στη ζωή μου πως θα ήθελα να βρίσκεται σε κάποια άλλη περιοχή κι όχι στο πολυσύχναστο Πευκοχώρι. Με εκνεύρισε όταν εκείνο το beach bar πήγε κι άνοιξε στο σημείο που συνήθιζα να κάνω μπάνιο στο Γλαρόκαβο, με εκνευρίζει όταν κατ’ ανάγκη πρέπει να κατέβω στο χωριό και πρέπει να ψάχνουμε 2 ώρες να παρκάρουμε κάπου, με εκνευρίζουν πολλά στην περιοχή όπως καταλαβαίνετε αλλά σίγουρα δε με εκνευρίζει ο χωματόδρομος και η απουσία ρεύματος και νερού στο κτήμα.
