Τα παιδιά του Οντίν: Μια φορά κι έναν καιρό
Κάποτε υπήρχε ένας άλλος Ήλιος και μια άλλη Σελήνη, ένας διαφορετικός Ήλιος και μια διαφορετική Σελήνη από αυτά που γνωρίζουμε τώρα. Sol ήταν το όνομα εκείνου του Ήλιου και Mani το όνομα εκείνης της Σελήνης. Όμως πάντα πίσω από τη Sol και το Mani προχωρούσαν λύκοι, ένας λύκος πίσω απο τον καθένα. Τελικά οι λύκοι ορμήσαν πάνω τους και καταβρόχθησαν τη Sol και το Mani. Και από τότε ο κόσμος έγινε σκοτεινός και ψυχρός.
Σε εκείνες τις μέρες έζησαν οι Θεοί, Οντίν και Θωρ, Hodur και Baldur, Tyr και Heimdall, Vidar και Vali, όπως και ο Λόκι, ο πράττων του καλού και ο πράττων του κακού. Και οι όμορφες Θεές έζησαν τότε, η Frigga, η Freya, η Nanna, η Iduna, και η Sif. Όμως τις ημέρες που εξοντώθηκαν ο Ήλιος και η Σελήνη, εξοντώθηκαν και οι Θεοί επίσης - όλοι οι Θεοί εκτός από τον Baldur που είχε πεθάνει πριν από εκείνη την εποχή, τον Vidar και τον Vali, τους γιούς του Οντίν, και τον Modi και Magni, τους γιούς του Θωρ.
Έκείνες τις ημέρες, επίσης, υπήρχαν άντρες και γυναίκες στον κόσμο. Όμως πριν καταβροχθιστούν ο Ήλιος και η Σελήνη και πριν καταστραφούν οι Θεοί, συνέβαιναν τρομερά πράγματα στον κόσμο. Το χιόνι έπεφτε στις τέσσερις γωνίες της γης και συνέχιζε να πέφτει για τρεις εποχές. Οι άνεμοι λυσομανούσαν και οι ανθρώποι του κόσμου που ζούσαν στη μοχθηρία του χιονιού, του κρύου και των ανέμων μάχονταν μεταξύ τους, ο αδερφός σκότωνε τον αδερφό, μέχρι που όλοι οι ανθρώποι καταστράφηκαν.
Επίσης υπήρχε μια άλλη γη εκείνη την εποχή, μια γη πράσινη και όμορφη. Όμως οι καταστρεπτικοί άνεμοι λυσομανούσαν ισοπεδώνοντας δάση, λόφους και κατοικίες. Στη συνέχεα ήρθε η φωτιά και έκαψε τη γη. Και η εποχή που συνέβαιναν όλα αυτά ονομάστηκε Ράγκναρόκ, το Λυκόφως των Θεών.
Τότε ένας νέος Ήλιος και μια νέα Σελήνη εμφανίστηκαν και ταξίδευαν ανάμεσα στους ουρανούς, ήταν περισσότερο αγαπητοί από τη Sol και το Mani, και δεν τους καταδίωκαν λύκοι. Η γη έγινε πράσινη και όμορφη ξανά, και στα βαθιά δάση που δεν έκαψε η φωτιά, μια γυναίκα και ένας άντρας συνήλθαν. Είχαν κρυφτεί εκεί από τον Οντίν και παρέμειναν σε λήθαργο κατα τη διάρκεια του Ράγκναροκ, του Λυκόφωτος των Θεών.
Το όνομα της γυναίκας ήταν Lif και το όνομα του άντρα Lifthrasir. Διέσχιζαν τον κόσμο και τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους δημιούργησαν ανθρώπους για τη νέα γη. Από τους θεούς που είχαν απομείνει ήταν ο Vidar και ο Vali γιοί του Οντίν, ο Modi και ο Magni γιοί του Θωρ. Στη νέα γη ο Vidar και ο Vali βρήκαν πλάκες, με επιγραφές που είχαν γράψει παλιότεροι Θεοί και τις άφησαν για αυτούς, επιγραφές που εξιστορούσαν όσα είχαν γίνει πριν το Ράγκναροκ, το Λυκόφως των Θεών.
Και οι ανθρώποι που έζησαν μετά το Ράγκναροκ, το Λυκόφως των Θεών, δεν ταλαιπωρήθηκαν, όπως είχαν ταλαιπωρηθεί τις παλιότερες ημέρες, από τα τρομερά πράγματα που φέραν την καταστροφή στον κόσμο και στους ανθρώπους, και που η αρχή ξεκίνησε από τους Θεούς.
Το κείμενο αποτελεί μια προσωπική προσπάθεια ελεύθερης μετάφρασης του βιβλίου που κυκλοφόρησε το 1920 με τίτλο “The Children of Odin” από τον συγγραφέα Padraic Colum.
Τα παιδιά του Οντίν
Μέρος Πρώτο: Οι κάτοικοι της Άσγκαρντ
- Μια φορά κι ένα καιρό
- Η κατασκευή του τείχους
- Η Ιντούνα και τα μήλα της, Πως ο Λόκι έβαλε σε κίνδυνο τους Θεούς
Photo by Skyburst
5 σχόλια στο “Τα παιδιά του Οντίν: Μια φορά κι έναν καιρό”
Sadmanivo
Ααα, σκανδιναυική μυθολογία! Μ’ αρέσει! Πόσα θες να μου ψιθυρίζεις κάθε βράδυ στο κρεββάτι μου κι από ένα κεφάλαιο για να κοιμηθώ; Λάβε υπόψην ότι κοιμάμαι κατά τις αργάμιση, κι ότι δεν τα φυσάω…
Magica
οι ψίθυροι μου είναι πανάκριβοι Sadmanivo, συλλεκτικά κομμάτια σαν το solferino
δε τους πουλάω ποτέ, τους χαρίζω μόνο
Sadmanivo
Τσ τσ τσ… γέμισε ο τόπος καπιτάλες..
Μ’ άρεσε η απάντησή σου. Χαρά να ξανάρχομαι.
ανώνυμος
Εύχομαι το παραμύθι μου να σου κρατάει συντροφιά απόψε…
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα ελάφι , που ζουσε σε ένα μεγάλο δάσος που είχε αναπτυχθεί γύρω απο μια κρυστάλινη λίμνη. Η λίμνη εκείνη είχε το καθαρότερο νερό σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα δέντρα και οι βράχοι, τα αστέρια και τα σύννεφα απεικονίζονταν στην λίμνη λες και ήταν ένας μεγάλος γυαλισμένος καθρέφτης . Η λίμνη απεικόνιζε επίσης τις όμορφες ελαφόκερες του ελαφιού. Ήταν τόσο όμορφα και μαγικά που τα πουλιά συχνά μπέρδευαν τους κλάδους των αγαπημένων δέντρων τους με τις όμορφες ελαφόκερες του ελαφιού.Ολόκληρα κοπάδια απο πουλιά προσγειώνονταν εκεί στο δάσος . Και όποτε ένα πουλί έβρισκε έναν όμορφο και άνετο κλάδο του ελαφόκερου για να καθίσει επάνω, τότε αρχίζε να τραγουδά . Εάν μάλιστα αισθανόταν και ιδιαίτερα άνετα, τότε ξεχνούσε τα πάντα και μπορύσε για πάντα συνέχεια να τραγουδάει και να τραγουδάει.‘Ετσι το ελάφι περνούσε τις ημέρες του με το κοπάδι απο τα πουλιά που τραγουδούσαν συνέχεια στις ελαφόκερές του.
Και ήταν τόσο ευτυχισμένο… και πως θα μπορούσε να μην είναι, γιατί ποιός δεν αγαπάει ένα όμορφο τραγούδι; Οπουδήποτε και να πήγαινε μπορούσε και ακούγε το τραγούδι των πουλιών , και έτσι όλοι οι κάτοικοι του χωριού ανέμεναν με ακριβό ενδιαφέρον τις επισκέψεις του. Οποιός και να συναντούσε το ελάφι ξεχνούσε όλα τα προβλήματά του και η θλίψη του εξαφανιζόταν, και έτσι αποφασίστηκε να ονομαστεί η ” ευτυχία των ελαφιών ” . Μια ημέρα, εντούτοις, κάτι φοβερό συνέβη. Το ελάφι πυροβολήθηκε από έναν κυνηγό, ο οποίος θέλησε πάρα πολύ να έχει τις ελαφόκερες του. Την ίδια στιγμή που το κτυπημένο ελάφι έπεσε, χιλιάδες πουλιά σκούραιναν τον ουρανό, και μεγάλα κοπάδια εγκαταστάθηκαν γύρω του. Ποτέ δεν είδε κανείς στο δάσος τόσα μα τόσα πολλά πουλιά! Σύντομα άρχισαν να τραγουδούν, αλλά ήταν το πιό λυπημένο τραγούδι που οποιοσδήποτε μπορούσε να φανταστεί. Τόσο λυπητερό που ράγιζε και τις καρδιές των αγγέλων. Το λυπητερό τραγούδι των πουλιών αντήχησε επάνω από το δάσος και τη λίμνη, στα κοντικά χωράφια και τα λιβάδια, και ακούστηκε τόσο μακρυά σε όλα τα χωριά και τις πόλεις. Μακριά και ευρέως, σε ολόκληρο τον κόσμο, οι άνθρωποι άκουσαν εκείνο το δακρυσμένο τραγούδι. Τα δασικά πουλιά τραγούδησαν και τραγούδησαν, και σύντομα όλα τα πουλιά σε όλο τον κόσμο ενώθηκε μέσα στο τραγούδι αυτό. Ήταν σαν ολόκληρη η γη είχε γίνει ένα μεγάλο τραγούδι της θλίψης. Και το ελάφι ήρθε ξανά στη ζωή! Τίναξε τις ογκώδη ελαφόκερές του και, σαν είχε τα φτερά το ίδιο, πέταξε στα ύψη υψηλά επάνω από τη γη, μαζί με τα χιλιάδες πουλιά. Το τραγούδι τους γύρισε σε ένα τραγούδι της χαράς! Οπουδήποτε πέταξε, το έδαφος απο κάτω του γέμιζε με ευτυχία, και οι άνθρωποι άρχισαν να τραγουδούν. Στα δάση και τα λιβάδια, στις κοιλάδες και τις πεδιάδες, στους ποταμούς, στις λίμνες και στους ωκεανούς, οι άνθρωποι τραγουδούσαν τον έπαινο και το θαύμα της μητέρας γής , της δημιουργίας, των ανεξίτηλων θησαυρών του κόσμου, των αμέτρητων πλασμάτων που βρίσκονται σε όλη την απέραντη γη. Τραγούδησαν καθώς περπάτησαν τους δρόμους και τις πορείες και μακριά-από τα ίχνη, και το τραγούδι τους ένωσε μαζί με το τραγούδι των πουλιών. Και οπουδήποτε και να πήγαν, θα άκουγαν πάντα το τραγούδι της ευτυχίας.
magica
θα μου κρατήσει συντροφιά σήμερα ανώνυμε φίλε, κρύβει πολλά μέσα του, και άλλα τόσα που με οδήγησε να σκεφτώ
Καλή σου μέρα, όποιος και να είσαι…
Trackbacks
Link for trackback: