Τα κρυμμένα Λαδάδικα βρίσκονται πίσω από βαριές κουρτίνες και πρόχειρες λαμαρίνες που κρύβουν το ενοχλητικό θέαμα από τους θαμώνες. Τραγουδήθηκαν μετά από χρόνια για χάρη της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και αφέθηκαν και πάλι να ξεχαστούν μέσα στο μαρασμό.

Τα φλυτζάνια που δε πρόλαβε να μαζέψει ο καφετζής στέκουν πλάι σε ένα χρυσό οδηγό του 2004 σαν να τα άφησε κάποιος βιαστικά. Κι ο χώρος ολόγυρα, γεμάτος με κλαδιά δέντρων που κάποιος κλάδεψε και θεώρησε σωστό να τα παραχώσει για να μη φαίνονται. Εικόνα αστεία.

Κι όμως το ίδιο μοτίβο συναντούσα σε όποια λαμαρίνα ακουμπούσα με τα δάχτυλα μου, σε κάθε κλειστό χώρο που κρυφοκοιτούσα.

Λαδάδικα, χώρος πανέμορφος, ανάσα του χθες ανάμεσα σε άσχημες πολυκατοικίες. Χώρος αγαπημένος. Χαμογέλασα ειρωνικά με μια παλιά πινακίδα, αποθήκη δασικών προϊόντων έγραφε…

Κι αν δεν έβγαζα μόνη μου τις φωτογραφίες, θα ζοριζόμουν να πιστέψω πως όλα αυτά κρύβονται στα εσωτερικά των κτηρίων στα Λαδάδικα.

Στην τελευταία κουρτίνα που τράβηξα, συνάντησα μια όμορφη λευκή φίλη. Με κοιτούσε με το ίδιο παράξενο βλέμμα που την κοιτούσα κι εγώ.

Κάνω μια γρήγορη αναζήτηση στο internet για τα Λαδάδικα και χαμογελάω πικρά. Ένα τραγούδι και μερικά bar ή φαγάδικα όλα κι όλα. Πόσο διαφορετικά και όμορφα θα μπορούσαν να ήταν όλα. Πόσα τραγικά λάθη έγιναν σε αυτή την αγαπημένη γωνιά της Θεσσαλονίκης.

Κι αναρωτιέμαι αν νιώθω μόνο εγώ τη θλίψη.