Στο 27 θαρρώ πως είχα μείνει
Σήμερα συνάντησα φίλους που μου έφεραν νέα από το Νυμφαίο.
Ο χρόνος πήρε το μπακάλη που ποτέ δεν έμαθα το όνομα του. Δε χρειαζόταν άλλωστε, ήταν απλά ο μπακάλης, ο ένας. Εκείνος που προσάρμοζε το ωράριο του μπακάλικου του, ανάλογα με τις αγαπημένες του σαπουνόπερες στην τηλεόραση. Δεν είχαμε ποτέ πολλές απαιτήσεις από εκείνον, μας αρκούσε το βασικό λιγοστό εμπόρευμα του τόσα χρόνια.
Μαζί του έφυγε και ο κυρ- Αντώνης που δυσκολευόταν να περπατήσει για πολλά χρόνια. Τους χειμώνες που το χιόνι ήταν πολύ, δεν έβγαινε από το σπίτι του.
Κάθε χρόνο τους μετρούσαμε. Έναν έναν. Πολύτιμοι όλοι τους. Οι παλιοί, οι μόνιμοι, οι πραγματικοί. Κάθε χρόνο τους βρίσκαμε λιγότερους.
Στους 27 θαρρώ πως είχα μείνει…
