Με το άρωμα της αλμύρας μέσα στη νύχτα βούτηξα στην αγκαλιά της θάλασσας που δεν ήταν κρύα μα ζεστή, σα να περίμενε για να μου χαρίσει το χάδι της μέσα στον Σεπτέμβρη.

Το φωτισμένο κάστρο από ψηλά συναγωνιζόταν το φεγγάρι σε ομορφιά και οι κιθάρες στην παραλία γέμιζαν με αγαπημένες μελωδίες και γνώριμες φωνές την ατμόσφαιρα. Στέγνωσα τα μακριά μαλλιά μου δίπλα στη μικρή φωτιά μας με ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι έμεινα εκεί με την αλμύρα στο σώμα μου και κάθε άλλη σκέψη μακρυά μου.

Ένωσα τη φωνή μου μαζί με τις υπόλοιπες, καντάδα στο φεγγάρι με τα σύννεφα να σχηματίζουν περίεργα τοπία στον ουρανό. Δεν είχε αστέρια μα δε μας πείραζε άλλωστε το φθινόπωρο άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα και ένα από τα δώρα που φέρνει είναι η βροχή. Παραδίπλα στη μικρή πρόχειρη καρβουνιά που είχαμε ετοιμάσει, τα εδέσματα σιγοψηνόταν και γέμιζαν τα πιάτα της παρέας με κάθε λογής φαγητό.
Όλα όμως έπρεπε να συμβούν στη σωστή στιγμή κι έτσι η βροχή ήρθε πολλές ώρες αργότερα για να κλείσει την αυλαία. Δημιούργησε είναι η αλήθεια μια μικρή αναστάτωση μια και η παρέα ήταν αρκετά μεγάλη και τα πράγματα πολλά, όμως καταφέραμε να μαζέψουμε τα πάντα σε πολύ λίγη ώρα. Μαζί και όλα μας τα σκουπίδια φυσικά. Καλύψαμε τη φωτιά προσεκτικά για να μην γυρίσει ο αέρας και βρήκαμε πρόχειρο κατάλημα παραδίπλα κάτω από κάποιες τουριστικές ομπρέλες.

Η ψιχάλα ερχόταν κι έφευγε κι έτσι κάποια στιγμή η παρέα χωρίστηκε στη μέση και κάποιοι πήραν το δρόμο της επιστροφής. Δε με πείραζε, είχα επιστρέψει στην εστία μας και την ζωντάνεψα με ένα ακόμα κομμάτι ξύλο. Ξάπλωσα δίπλα της στο ψιλόβροχο κι έβλεπα τα κύμματα να ερωτοτροπούν με την ακτή. Πιο δυνατά και άγρια πια, κάποιος είπε κάποτε πως η θάλασσα μοιάζει με γυναίκα. Γλυκιά και ήρεμη μα και μανιασμένη ώρες ώρες μά πάντοτε γοητευτική.

Κι ήρθε το ξημέρωμα μετά, κρύο και γαλανό για να το νιώθεις μέχρι το μεδούλι. Να νιώθεις. Πόσο σημαντικό είναι θεέ μου να νιώθεις. Πόσο απίστευτα σημαντικό.

Και τα κύμματα καθάρισαν από μέσα μου τα πάντα καθώς η φωτιά αργόσβηνε στην παραλία.