Κάποτε σου είχα γράψει ένα γράμμα, ήταν τη μέρα που ντύθηκες λευκά και απαρνήθηκες όσα χάριζε η ελευθερία της εφηβείας σου. Ποτέ δε κατάλαβα αν χαιρόμουν ή λυπόμουν εκείνη τη μέρα. Ίσως και τα δυο μαζί. Κι ας χόρεψα για χατήρι σου. Μόνο για σένα ήταν και το ήξερες.

Δρόμοι παράλληλοι, μα απομακρυσμένοι και διαφορετικοί στάθηκαν κάτω από τα πόδια μας. Έζησα όσα στερήθηκες. Διπλά. Μια για σένα και μια για μένα. Έζησες όσα αρνήθηκα. Διπλά. Μια για μένα και μια για σένα.

Μου λείπεις. Χρόνια τώρα. Και δε μου λείπεις ταυτόχρονα, γιατί έχω ένα κομμάτι σου μέσα μου. Το είχα πάντα μέσα μου, σα φωτεινό αστέρι όταν όλα σκοτείνιαζαν γύρω μου.

Ήρθαν στιγμές με θύελλα κάποτε. Άλλες δικές μου κι άλλες δικές σου. Μάστορες με πολύχρονη πείρα και γρήγορες κινήσεις, άπλωναν τις γέφυρες, να ενώσουν τους δυο παράλληλους δρόμους, να τους κρατήσουν κοντά. Ποτέ δε κατάλαβαν πόσο άσκοπο ήταν. Είχαμε τις δικές μας γέφυρες, με θεμέλια τόσο βαθιά που αν το καταλάβαιναν ποτέ θα κοκκίνιζαν από ζήλια.

Μου λείπεις. Χρόνια τώρα. Και δε μου λείπεις ταυτόχρονα, γιατί έχω μια τούφα από τα παιδικά χρυσά μαλλιά σου. Τα είχα πάντα κοντά μου, να μου θυμίζουν τον ήλιο και το χρώμα από τα στάχυα.

Σκοτείνιασε γύρω μου. Δε σε κάλεσα μα ήρθες. Έπεφτα στο κενό με ταχύτητα μα με κράτησες χωρίς να στο ζητήσω. Ξανά…

Δε σου μιλάω μα οι σκέψεις μου ήταν πάντα διάφανες για σενα.

Πονάω…

να γελάς έπρεπε, μου είπες…

Προσπάθησα…

μα δεν στάθηκε άξιος να δει, μου είπες…

είναι σκοτεινά…

βρες το φως για μένα, μου είπες…

φοβάμαι…

πιστεύω σε σένα, μου είπες…

κι έφυγες

μα είσαι εδώ

μια για σένα και μια για μένα

Διπλά

σαν τα ν της ζωής μου

Διπλά

σαν τους δρόμους που αγαπώ

Κι εγώ στη μέση

να σκίζω ένα χαρτί σε κομμάτια

για να φτιάξω βελάκια χωρίς καρφίτσες

για παιδικά φυσοκάλαμα άλλων χρόνων

πάλι έβαψες τα μαλλιά σου

μα ξέρεις…

πως έχω τον ήλιο φυλαγμένο…

πάμε να παίξουμε…