Και για όσους δε το κατάλαβαν, επέστρεψα. Ο πειρασμός να παραμείνω μόνιμα στη Σαντορίνη ήταν μεγάλος. Πολύ μεγάλος. Τόσο μεγάλος που παραλίγο θα με κρατούσε εκεί. Είναι όμορφο νησί, αν και δε ξέρω πως θα ήταν αν θα έμενα μόνιμα.

Για αρκετό καιρό ήμουν με το ένα πόδι Σαντορίνη και με το άλλο Θεσσαλονίκη. Η πλανεύτρα πόλη όμως, νίκησε και αυτή τη φορά. Άλλωστε αυτή την πόλη την αγαπάς περισσότερο όσο απουσιάζεις.

Επέστρεψα λοιπόν. Λίγο περισσότερο μαυρισμένη από ότι είμαι συνήθως τέτοιο καιρό. Αν σκεφτεί κανείς πως έκανα την τελευταία μου βουτιά Οκτώβρη, είναι φυσιολογικό.

Κάτι ακόμη που μου έλειψε είναι η βροχή. Τη θεωρώ φιλαράκι εδώ και χρόνια. Εκεί δε βρέχει. Δεν έριξε ούτε σταγόνα. Με το που γύρισα, είδα δυο “καλές” βροχές και βρήκα τη χαρά μου. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δε μπορώ να ζήσω χωρίς βροχή.

Φυσικά όταν έπιασα δουλειά στη Σαντορίνη, είχα διακόψει την dsl μου. Οπότε ακόμη περιμένω να συνδεθεί η καινούργια. Κανονικά μέχρι τώρα έπρεπε να είχε συνδεθεί. Αν προσθέσουμε όμως και ένα λάθος του υπαλλήλου που μου έκανε τη σύνδεση (σιγά μην τη γλύτωνα), προσθέτουμε αρκετές ημέρες ακόμη. Στο περίμενε λοιπόν…

Κάπως πρέπει να ζήσουν και οι ιδιοκτήτες των internet cafe όμως. Οι συγκεκριμένοι είναι και φίλοι, οπότε δε πειράζει.

Εκμεταλλεύτηκα αυτό το διάστημα λοιπόν, εξασκώντας το επάγγελμα του μπογιατζή. Χμμ… και οι μπογιατζήδες κάπως πρέπει να ζήσουν τώρα που το ξανασκέφτομαι, αλλά δεν έχω βάλει ποτέ μπογιατζή στο σπίτι μου.

Ήμουν λίγο για τα ανάθεμα αυτές τις μέρες, όμως τελικά τα κατάφερα και τελείωσα.

Το ηθικό δίδαγμα της υπόθεσης είναι το εξής: “Ποτέ μην αγοράζετε τα χρώματα Σαββάτο μεσημέρι με σκοπό να βάψετε το Σαββατοκύριακο”.

Το μισό μου σπίτι έχει χρώματα που επέλεξα. Το άλλο μισό χμμμμ… έχει χρώματα που μπόρεσα να ανεχτώ μετά από κάποιες μίξεις που έκανα για να αποφύγω το κουτί με το λάθος και απαίσιο χρώμα.

Δε πειράζει, θα το συνηθίσω με τον καιρό. Ή θα το ξαναβάψω συντόμως αν με πιάσει κρίση.

Τι άλλο;

Α ναι. Πολύ γέλασα με ένα άρθρο του Αγγελιοφόρου την Κυριακή. Τελικά ο κίνδυνος της παραπληροφόρησης κατοικοεδρεύει μόνιμα στις εφημερίδες. Με κοιτούσε και η μάνα μου περίεργα που γελούσα μόνη μου και δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί. Το συγκεκριμένο άρθρο λοιπόν παρουσίαζε την κίνηση Free Hugs που έγινε λέει προσφάτως στην Αθήνα. Συνέχιζε το άρθρο της εφημερίδας, (που έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη ε;) και ευχόταν ολόψυχα λέει να δούμε κάτι αντίστοιχο και στη Θεσσαλονίκη.

Για να πληροφορήσουμε λοιπόν και το δημοσιογραφικό τμήμα της εφημερίδας του Αγγελιοφόρου, η κίνηση αυτή έχει ήδη γίνει στη Θεσσαλονίκη και την είχα παρουσιάσει και εδώ τον Ιούνιο. Η κίνηση έγινε λοιπόν στους δρόμους της πόλεις μας εδώ και αρκετό καιρό. Αν είναι όλα τα άρθρα της εφημερίδας τόσο “φρέσκα” και “έγκυρα” την κάτσαμε άγρια.

Ας το ξαναθυμηθούμε όμως παρεούλα με τη βοήθεια του video που φιλοξενείται στο YouTube

Tags: Θεσσαλονίκη
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά