Στιγμές, ανθρώπους κι αναμνήσεις;

Στα δυο πως να χωρίσω αυτό που κάποτε ήταν ένα;

Ποιούς να στηρίξω με ποιούς να θυμώσω;

Ποτέ δε μπόρεσα, ποτέ δε θα μπορέσω…

Εκεί έζησα τις ομορφότερες στιγμές μου

Εκεί άφησα τους φίλους μου

την πόρτα ξεκλείδωσα πολλές φορές

περπάτησα το μονοπάτι χιλιάδες

κι όλο έλεγα στον εαυτό μου

κάθε φορά που άκουγα

το φίδι να σέρνεται στις φτέρες

σαλαμάνδρα πως ήτανε, να μη φοβάμαι

εκεί έμαθα να αγαπώ

κάθετι μικρό κι απλό

Σήμερα λέω να μη κοιμηθώ

να φέξει περιμένω

είδα πως βάλανε κάμερες στα ζώα

αχνοφαίνονται οι οξυές

και η άκρη της περίφραξης

κι ίσως μπορέσω να δω την Ειρήνη μου

την αγαπημένη από μωρό

να τρέχει στο δάσος μαζί με το Γιωργάκη

μεγάλωσαν πια

μα για ‘μένα θα είναι πάντοτε μωρά

πως γίνεται αλήθεια

ένα banner

να είναι κομμάτι της ζωής σου;

κάποιες φορές, για κάποιους ανθρώπους, γίνεται…

http://www.arcturos.gr

http://www.callisto.gr