Πριν από αρκετά χρόνια, είχα μετακομίσει σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, για να αναλάβω μέσω οχτάμηνης σύμβασης τις ξεναγήσεις στο κέντρο υποδοχής ενός Παραποτάμιου δάσους. Οι συνθήκες ήταν κάκιστες. Το μεγαλύτερο διάστημα, ήμουν μόνη μου μέσα σε ένα δάσος στη μέση του πουθενά, χωρίς τηλέφωνο ή μεταφορικό μέσο. ‘Επαιρνα δανεικά για να μπορώ να πληρώνω το ταξί που θα με πήγαινε στη δουλειά μου. Ως συμβασιούχος πληρωνόμουν κάθε 3-4 μήνες. Φυσικά έπρεπε να πληρώνω εκτός από το ταξί (που ήταν κάτι παραπάνω από το μισό μισθό μου) το σπίτι που νοίκιαζα, όλους τους λογαριασμούς και φυσικά τη διατροφή και διαβίωση μου.

Αντιθέτως, όταν οι μόνιμοι υπάλληλοι του Δασαρχείου ήθελαν να έρθουν βολτίτσα για να πάρουν τον αέρα τους, ερχόταν με τζιπάκι του Δασαρχείου. Πληρωνόταν εκτός έδρας για τη βολτίτσα τους αυτή.

Αν συνέβαινε οτιδήποτε, είτε σε μένα, είτε σε τουρίστες θα μου ήταν αδύνατον να κάνω οτιδήποτε. Ακόμα και σε μια γελοία περίπτωση που κάτι γερμανοί ποδηλάτες έπαθαν φούιτ, έψαχνα σα χαζή να βρώ κάποιον αγρότη να μας βοηθήσει και να τους μεταφέρει σε κατοικημένη περιοχή.

Φυσικά επειδή είχα τόσο καταπληκτική θέση εργασίας με τόσα πολλά πλεονεκτήματα και χρήματα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών με κοιτούσαν με μισό μάτι και μου πετούσαν σπόντες για τα “δικά τους τα παιδιά”, μια και εγώ ήμουν ξενη. Το ότι τα δικά τους τα παιδιά δεν είχαν τις κατάλληλες σπουδές, μάλλον δεν είχε καμία σημασία για αυτούς.

Πάμε παρακάτω…

Εκτός από τις κύριες σπουδές μου, παρακολούθησα και 2 σχετικά σεμινάρια της ΕΕ μέσω ΟΑΕΔ για οικοξεναγούς. Στα σεμινάρια αυτά λοιπόν, ζήτημα να ήταν 2 στα 20 άτομα σχετικά με το χώρο του φυσικού περιβάλλοντος. Είχαμε και αρκετές ρωσοπόντιες κυρίες άνω των 50. Φυσικά δεν είχε καμία σημασία που δε μιλούσαν ελληνικά και έφερναν τα πλεκτά τους μαζί για περάσουν οι ώρες που έπρεπε να είναι στο σεμινάριο. Παρ’ όλα αυτά έπαιρναν τα διπλά χρήματα από εμένα (ως ρωσοπόντιες) και στο τέλος του σεμιναρίου είχαν και ένα πιστοποιητικό οικοξεναγού.

Τέτοια τρίμηνα σεμινάρια έγιναν αρκετά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Φυσικά δεν έχει σημασία που η Ελληνική Πολιτεία έκανε 3-4 χρόνια να αναγνωρίσει το κρατικό πτυχίο μου, ούτε που μετά από τόσα χρόνια εξακολουθεί να παρέχει τις ίδιες άθλιες συνθήκες εργασίας στους ξεναγούς εθνικών δρυμών, χωρίς να έχει μονιμοποιήσει κανένα άτομο.

Θεώρησαν όμως, ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από περισσότερους οικοξεναγούς τρίμηνης κατάρτισης (εδώ γελάμε) και έβγαζαν το ένα επιδοτούμενο σεμινάριο μετά το άλλο. Με το πιστοποιητικό αυτό λοιπόν (της τρίμηνης άσχετης καταρτισης) μπορούσε όποιος ήθελε, να ασχοληθεί με τον οικοτουρισμό και μάλιστα να πάρει και επιδότηση για να μπορεί να ασκεί επαγγελματικά τις δραστηριότητες του.

Τα άτομα αυτά λοιπόν, της τρίμηνης κατάρτισης μέσω επιδοτούμενου σεμιναρίου, ας πάρουμε για παράδειγμα μια από τις ρωσοπόντιες κυρίες με το τσιγκελάκι που προανάφερα, μπορούν άνετα και να ανοίξουν γραφείο οικοτουρισμού μέσω επιδότησης και να αναλάβουν ομάδες ατόμων για εκδρομές σε βουνά, ποτάμια, φαράγγια κλπ.

Όταν λοιπόν ψάχνουμε για ευθύνες, καλό είναι γενικότερα να κοιτάμε και τα ψιλά γράμματα. Τα κονδύλια της ΕΕ χρησιμοποιήθηκαν με λανθασμένους τρόπους και βγάλανε άτομα που στο μέλλον μπορούν να σκοτώσουν περισσότερο κόσμο. Κανένα άτομο με μια τέτοια κατάρτιση δεν έχει γνώσεις ούτε για το περιβάλλον ούτε για τις ξεναγήσεις. Κανένα άτομο με μια τέτοια κατάρτιση, δεν έχει ειδίκευση σχετική με extreme sports. Και υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα σε εναν οικοξεναγό, σε έναν έμπειρο ορειβάτη και σε έναν εκπαιδευτή rafting.

Έχω καταχωνιασμένο κάπου σε ένα συρτάρι το πτυχίο μου. Αν δω κάποτε, πως αλλάξαν τα πράγματα στην Ελλάδα, ίσως και να το ξαναχρησιμοποιήσω. Μέχρι τότε προτιμώ να ασχολούμαι με το photoshop και το web και να αφήνω τους “έμπειρους” της τρίμηνης κατάρτισης να κάνουν ξεναγήσεις στη φύση με την άδεια της Ελληνικής Πολιτείας. Όταν όμως ψάχνουν να καταδικάσουν υπεύθυνους για παρόμοια ατυχήματα και παραλήψεις, καλό είναι να ρίξουν μια ματιά και στον καθρέφτη τους.