“Ά! δε σου είπα. Στις τάδε του μήνα είπαν ότι θα βάλουν adsl στο χωριό.”

Κοίταξα τις πληκτρολογημένες λέξεις στο παράθυρο του messenger μου και το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια άλλη εικόνα.

“Ξέρεις τι μου θυμίζεις;” τον ρώτησα μέσω του πληκτρολογίου μου, σε μια προσπάθεια να του μεταδώσω την εικόνα των σκέψεων μου.

“Μου θυμίζεις ένα φθαρμένο τετράδιο της θείας μου. Το βρήκαμε με την ξαδέρφη μου σε ένα παλιό μπαούλο από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Παλιοκαιρισμένο και κιτρινισμένο με διάφορες σημειώσεις μέσα. Κάπου εκεί λοιπόν, θυμάμαι πως διάβασα ανάμεσα στα άλλα το εξής:

Σήμερα, τόσο του μήνα, φέρανε το ρεύμα στην πλατεία του χωριού.

Τα ίδια λόγια, με διάστημα πάρα πολλών χρόνων ανάμεσα.

Τότε για το ρεύμα τώρα για το adsl.
Ένιωσα το δικτυακό χαμόγελο του φίλου μου στην άλλη άκρη του Messenger.

“Ίσως μια μέρα να γράψω για αυτό”, του είπα.

Η ιδέα στριφογύριζε αρκετές ημέρες στο μυαλό μου, σκεφτόμουν το σπίτι του παππού και της γιαγιάς στο χωριό, τη μεγάλη λεμονιά στην αυλή και το πλατύ πεζούλι ακριβώς δίπλα της.

Σε εκείνο το πεζούλι, συντροφιά με το άρωμα της λεμονιάς, θυμάμαι τον παππού να προσπαθεί να μου μάθει να ζωγραφίζω μεγάλα στρόγγυλα γράμματα. Δε πήγαινα συχνά στο χωριό, δε μου άρεσε, μα εκείνες τις νύχτες που μύριζαν λεμόνι και τσίπουρο από την ανάσα του παππού δε μπορώ να τις ξεχάσω.

Εχει χρόνια που πέθαναν και οι δύο. Δεν είχα πάει στην κηδεία του. Δεν ήθελα.Προτιμούσα να τον θυμάμαι αλλιώς, δεν ήθελα να δω να τον βάζουν στο χώμα. Έτσι νιώθω πως απλά έφυγε ένα ταξίδι. Ήτανε δύσκολος άνθρωπος ο παππούς. Για τους άλλους.

Εννιά παιδιά είχε κάνει μαζί με τη γιαγιά, και αυτά του χάρισαν καμμιά τριανταριά εγγόνια, ούτε ξέρω πόσα είναι ακριβώς, δε τα μέτρησα ποτέ. Ήταν αυστηρός παππούς. Για τους άλλους.

Για μένα είναι η πιο τρυφερή ανάμνηση ανακατεμένη με αρώματα λεμονιού, τσίπουρου και άφιλτρων τσιγάρων. Όταν μετά από χρόνια άδειασαν το σπίτι και άρχισαν να μοιράζουν(μαλώνουν για) κληρονομιές, εγώ ζήτησα ένα πράγμα. Το πιο ακριβό, για εμένα. Το απαίτησα σχεδόν για να πω την αλήθεια. Από τότε το κουβαλάω πάντοτε μαζί μου, περασμένο στα κλειδιά μου. Ήταν το μικρό σουγιαδάκι που κουβαλούσε πάντοτε μαζί του εκείνος. Σκουριασμένο πια, μα γεμάτο αναμνήσεις. Δικές του και δικές μου.

Τελικά πάλι τα κατάφερα. Από αλλού ξεκίνησα και αλλού έφτασα. Ποτέ δε θα τα καταλάβω αυτά τα περίεργα παιχνίδια του μυαλού.

Tags: ιστορίες, personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου