Αυτό το διάστημα σκαλίζω λίγο περισσότερο τα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, πιθανόν να το έχετε καταλάβει ήδη μέσα από τις πρόσφατες δημοσιεύσεις μου.

Τα ξημερώματα λοιπόν τελειωσα για άλλη μια φορά τα “Μυστικά του Βάλτου” της Πηνελόπης Δέλτα, το οποίο άρχισα να ξαναδιαβάζω με σκοπό να συλλέξω διάφορα τοπωνύμια και περιγραφές περιοχών.

Αν δε το έχετε διαβάσει, η ιστορία αφορά στις συγκρούσεις των Ελλήνων και Βούλγαρων ανταρτών στην λίμνη των Γιαννιτσών ενώ υπήρχε ακόμα Τουρκοκρατία στη Μακεδονία. (Η λίμνη των Γιαννιτσών αποξηράνθηκε λίγα χρόνια αργότερα.)

Επηρεασμένη ακόμα από την πρόσφατη ανάγνωση του βιβλίου, ανοίγω πριν λίγο το Google Reader μου να διαβάσω τις πρόσφατες ειδήσεις για να επιστρέψω στην εποχή μου και πέφτει το μάτι μου σε μια δημοσίευση της εφημερίδας Καθημερινής με τίτλο: Η Βουλγαρία αποφασίζει για πολεμικές αποζημιώσεις στην Ελλάδα.

Γίνεται να μη το διαβάσεις; δε γίνεται… Τόσος κόσμος υπέφερε στο παρελθόν από τους Βούλγαρους, μαζί και οι γονείς μου.

Έλα όμως που το δημοσίευμα δεν έχει καμιά σχέση με τον τίτλο του και μιλάει για τις αποζημιώσεις που σκέφτεται να ζητήσει η Βουλγαρία από την Ελλάδα για τα πρόσφατα μπλόκα των αγροτών.

Έμεινα να το κοιτάω με το στόμα ανοιχτό γελώντας. Τέτοια λάθη δε τα κάνει ο δαίμων του Τυπογραφείου, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να τα κάνει.