Πλέξιμο: Back to basics
Έχει πλάκα το blogging, τυχαίνει φορές να διαβάσω ένα Post σε κάποιο Blog και μου έρχονται στο μυαλό χιλιάδες εικόνες και λέξεις.
Έτσι λοιπόν, έτυχε να διαβάσω το blog της smallyellowfish η οποία εκτός των άλλων προσπαθεί αυτή την εποχή να μάθει πλέξιμο.
Ομολογώ πως άρχισα να γελάω όταν διάβασα το Post αυτό. Ειλικρινά πάντοτε αναρωτιόμουν αν υπάρχουν άτομα σήμερα, που θέλουν να μάθουν να πλέκουν. Στο εξωτερικό αποτελεί χόμπυ πολύ κόσμου, στην Ελλάδα όμως μόνο κάποια ξεχασμένη γιαγιά θα δεις να πλέκει.
Προσωπικά έμαθα να πλέκω με τσιγκελάκι κάπου στα οχτώ μου. Ναι 8 έγραψα, καλά το διαβάσατε. Απωθημένο της μάνας μου ήτανε. Στα νιάτα της, τα πλεχτά είχαν μεγάλη αξία. Ήταν η “προίκα” της κάθε κοπέλας. Μόνο που η αγρότισσα μάνα της δε γνώριζε να πλέκει, εκτός του ότι είχε εννιά παιδιά να θρέψει μοναχή της, τότε ακόμα και το κόστος της κλωστής ήταν πολύ ακριβό. Έτσι η μάνα μου δεν είχε “προίκα” και έμαθε να πλέκει σε πολύ μεγάλη ηλικία επειδή της είχε μείνει απωθημένο.
Φυσικά όλα τα απωθημένα των μαμάδων ταλαιπωρούν τα παιδιά. Κι έτσι υποσχέθηκε στον εαυτό της, να με εκπαιδεύσει σε μικρή ηλικία προτού της ξεφύγω.
Έχω πλέξει πολλά τετραγωνικά δαντέλες στη ζωή μου. Άπειρα μικρά τετραγωνάκια το ένα δίπλα στο άλλο με λευκή κλωστή. Η πλάκα είναι πως πάντοτε ντρεπόμουν γι’ αυτό, σε αντίθεση με τη μάνα μου που το χαιρόταν. Δε γνώρισα ποτέ άτομο της ηλικίας μου που να πλέκει με τσιγκελάκι. Μόνο γιαγιάδες.
Τα είχα παρατήσει για καιρό, μετά κάποια στιγμή έφτασε ο γάμος του αδερφού μου θυμάμαι. Άγχος και ζόρι η μάνα μου, να της ενώσω τις δαντέλες της με λινά υφάσματα. Άλλος παντρευόταν, άλλος παιδευόταν. Και πως να της πεις όχι όμως, ακόμα κι αν βαριόσουν;
Είχα γνωρίσει και τον έρωτα της ζωής μου εκείνη την εποχή. Όταν ερχόταν σπίτι να με δει, καταχώνιαζα όπου έβρισκα τις δαντέλες και τις κλωστές. Θυμάμαι πως είχα κοκκινίσει σαν παντζάρι όταν κάποια στιγμή αναγκάστικα να του πω οτι… φτιάχνω εργόχειρα. Είχε βάλει τα γέλια. Αργότερα φυσικά κατάλαβα πως αγαπούσε και ο ίδιος τις παραδοσιακές τέχνες, τις εκτιμούσε. Είχαμε περάσει αρκετές ώρες μετά, συζητώντας για τον αργαλειό της γιαγιάς του.
Όμως πραγματικά, είναι ηλίθιο το ότι έφτασα σε σημείο να ντρέπομαι, για κάτι που κανονικά θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω περήφανη. Ξεπερασμένες τέχνες και τεχνικές χωρίς αξία στις ημέρες της τεχνολογίας. Οι πλεχτομηχανές άλλωστε, μπορούν να κάνουν τα πάντα σε γρήγορους ρυθμούς.
Μα δεν έχει την ίδια αξία. Το αγοραστό είναι ένα ακόμα ύφασμα που πουλιέται με το μέτρο. Δε το έχουν αγγίξει δάχτυλα για δεκάδες, εκατοντάδες ώρες μέχρι να φτιάξουν τα λεπτεπίλεπτα σχέδια του, δεν κρύβει συναισθήματα και σκέψεις. Δε κρύβει αναμνήσεις προγόνων. Δε το σέβεσαι και δε το εκτιμάς, ακριβώς γιατί δεν έχει καμμία συναισθηματική αξία.
Δε θέλησα ποτέ να φτιάξω ρούχα, στο εξωτερικό παρ’ όλο που ως χόμπυ είναι ανεπτυγμένο, φτιάχνουν κυρίως ρούχα με τη χρήση δύο μεγάλων βελόνων. Θεωρώ τα ρούχα αρκετά φθαρτά, ώστε να αξίζει να αφιερώσεις το χρόνο σου. Φυσικά αυτή είναι η δική μου προσωπική άποψη. Πάντοτε αντιμετώπιζα και σεβόμουν τα εργόχειρα με τσιγκελάκι ως έργα παραδοσιακής τέχνης με μεγάλη αξία.
Έχω σε κάποιο συρτάρι, μισοτελειώμενα πλεχτά και κοφτά κεντήματα ακόμα. Περιμένουν να βρώ την όρεξη να τα συνεχίσω και να ενώσω τις δαντέλες με τα υφάσματα. Ίσως μετά από κάποια χρόνια, να έρθει η μέρα που θα το κάνω. Ίσως κι όχι. Προς το παρόν δεν έχω τη διάθεση ούτε να τα αγγίξω. Κάθε πράγμα, χρειάζεται τη συγκεκριμένη ψυχική διάθεση για να γίνει κι εγώ δεν την έχω εδώ και καιρό.
Ευχαριστώ smallyellowfish. Με ταξίδεψες σε όμορφες ημέρες στο παρελθόν χωρίς να το ξέρεις. Έυχομαι να μάθεις να πλέκεις και να μάθεις και σε άλλο κόσμο να πλέκει. Οι παραδοσιακές τέχνες δε πρέπει να χαθούν.
Tags: Πλέξιμο
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Handmade
16 σχόλια στο “Πλέξιμο: Back to basics”
passer by
Ξέρω και να κεντάω και να πλέκω δαντέλες, ένεκα μαμάς, αλλά δεν ασχολούμαι γιατί τα έχω συνδυάσει με μια πιεστικότατη απαίτηση να γίνουν τα εργόχειρα προίκα asap. Ενώ προτιμάω τις βελόνες (πουλόβερ κλπ, γιατί τις βρίσκω πολύ πιο χρήσιμες και οικονομικές, δεν έμαθα ποτέ.
Σαν παραδοσιακή τέχνη,οι δαντέλες και τα κεντήματα μου αρέσουν πολύ, αλλα δεν αντέχω να τα βλέπω πάνω σε τηλέοραση, καλοριφέρ, ψυγείο, πλυντήριο, στα ραφάκια με πινεζούλα κλπ κλπ.
Στο σπίτι της μαμάς υπάρχει ακήρυχτος πόλεμος
Η μαμά τα στρώνει, εγώ και η μικρή ξεστρώνουμε τα παραπανίσια, η μαμά τα ξαναστρώνει κλπ κλπ.
Πάντως, μια προσεχτική και φιλότιμη τεχνίτρα, που μετράει πόντους και βελονιές και ψάχνει σπάνια σχέδια, μπορεί να φτιάξει άπαιχτα πραγματα με αυτο το εργαλειακι.
magica
Έτσι να μαζευόμαστε μήπως πάψω να νιώθω άβολα κάποτε. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που το ανέφερα δημόσια
Τώρα όσο αφορά τον ακύρηχτο πόλεμο… δε φταίνε τα πλεχτά μωρέ… η διάθεση του κιτς φταίει (ξέστρωνε, ξέστρωνε)
Καλημέρα!
magica
ρε τι θυμήθηκα τώρα…
κατά τη διάρκεια ενός περιβαλλοντικού προγράμματος, μας ήρθε μια εθελόντρια με τις βελόνες της παρέα. Στο δάσος. Έπλεκε λέει κάλτσες για τα παιδάκια της Αφρικής…
Κι αναρωτιόταν κι η φίλη μου η Σ. που την έβλεπε “…μα γιατί δε πλέκει για τα παιδιά της Αλβανιάς που είναι πιο κοντά κι έχει και περισσότερο κρύο…”
(μια μέρα πρέπει να αρχίσω να αφηγούμαι παλαβές ιστορίες στα πλαίσια του εθελοντισμού. Άσχετο…)
Θεία Λένα
Φτιάχνεις πράγματα και ντρέπεσαι? Γιατί? Η δημιουργία είναι προτέρημα των λίγων.
nosyparker
magica, έχω 2 βαλίτσες γεμάτες εργόχειρα από τις γιαγιάδες μου. Δεν τα έχω στρώσει ποτέ, κυρίως γιατί τα θεωρώ ξεπερασμένα, αλλά κι επειδή δεν ταιριάζουν καθόλου στις διαστάσεις και με το στυλ των επίπλων μου. Έχω σκεφτεί μέχρι και να τα πουλήσω, σίγουρα έχουν μεγάλη αξία γιατί είναι χειροποίητα και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Έλα να τους ρίξεις μια ματιά και να τα εκτιμήσεις
nosyparker
By the way, κι εγώ ξέρω να πλέκω και με βελονες και με τσιγκελάκι, στην εφηβεία μου είχα πλέξει πάρα πολλά πουλόβερ. Πάντως το τσιγκελάκι δεν ήταν το φόρτε μου, έφτιαχνα μόνο κουβερτάκια για τις κούκλες μου.
magica
Θεία Λένα δε ντρεπόμουν γενικά για όσα φτιάχνω, για τα εργόχειρα ντρεπόμουν μόνο
Και κρόσια σε πετσέτες ξέρω να φτιάχνω, αλλά αυτό είναι η τεχνική του μακραμέ μέσω της οποίας φτιάχνουν βραχιολάκια, ο κόσμος το θεωρούσε “cool” (τρομάρα τους).
nosyparker τα εργόχειρα είναι από τα πράγματα που δε μπορώ να εκτιμήσω σε χρήματα. Με κανένα τρόπο. Πριν τα πουλήσεις όμως σφύρα μου να τα περάσουμε από ένα σκάνερ-φωτοτυπικό-φωτογραφία-ότι βολέψει. Το οφείλουμε στη διατήρηση της παράδοσης αυτό.
Αν τα πουλήσεις το πιθανότερο είναι στα πάρουν για ψίχουλα οι έμποροι, μια σκέψη είναι να τα δώσεις σε κάποιο μαγαζί με παραδοσιακά σουβενίρ (στα ορεινά μουράτα χωριά).
Προσωπικά δε θα τα πουλούσα
Με το τσιγγελάκι μπορείς να φτιάξεις οτιδήποτε. Μα οτιδήποτε. Μια εποχή έβγαζα χρήματα πλέκωντας χειροποίητες τσάντες με φάσες υφασμάτων από βιοτεχνίες.
Επίσης κάτι που θεωρώ απίστευτη τεχνική κι ας είναι ξεπερασμένη πια, είναι τα φορέματα για κούκλες διακόσμησης. Έχω ένα τέτοιο φόρεμα που το είχαν φέρει οι δικοί μου από Γερμανία πολύ πριν γεννηθώ. Δε ξέρω αν το είχαν ξεκινήσει οι Ισπανοί, αλλά συνήθως είχαν μια τέτοια τάση τα φορέματα αυτά.
smallyellowfish
γειά σου magica,
πολύ χαίρομαι που σε ταξίδεψα σε ευχάριστες μέρες. Είχε προσπαθήσει να μου μάθει πλέξιμο η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή, αλλά μετά άρχισαν αγγλικά, γαλλικά, φροντιστήρια, που καιρός για τέτοια.
Η γιαγιά μου έχει πεθάνει εδώ και 7 χρόνια και δεν ξέρεις πόσο κοντά της νιώθω όταν πιάνω τις βελόνες, λες και αν με έβλεπε θα χαμογελούσε (σίγουρα θα έκανε και τις διορθώσεις της!).
Πλέον, με έχει πιάσει μανία να δοκιμάσω όλα αυτά που μπορείς να κάνεις με τα χέρια, αγγειοπλαστική, ραπτική, ξυλογλυπτική, περνάω τόσες ώρες κολλημένη στο monitor που χρειάζομαι οπωσδήποτε να ασχολούμαι με κάτι αληθινό, όταν φεύγω από το γραφείο.
Πάντως, αν θέλεις να ξαναπιάσεις βελόνες αλλά και όποιος άλλος ενδιαφέρεται, γίνονται συναντήσεις στην Αθήνα με θέμα το πλέξιμο, στείλτε μου email και θα σας στείλω info.
knitting rocks!!
magica
τελικά όσοι ασχολούμαστε με παρόμοια πράγματα θέλουμε να μάθουμε ή ασχολούμαστε και με διάφορες άλλες τεχνικές
Vivi
Αγαπητή Magica
Η σχέση μου με το πλέξιμο είναι ακριβώς αντίθετη από τη δική σου. Έμαθα να πλέκω πριν πάω στο νηπιαγωγίο. Ζούσα τότε σε ένα όμορφο χωριό τον καιρό που η τηλεόραση μόλις έφτανε σε μας και όλοι γύρω μου έπλεκαν με βελονάκι ή βελόνες ή κένταγαν. Υπήρχε μια μανία για τα σχέδια. Κάποιες τα κρατούσαν κρυφά υπήρχε κατασκοπία και υποκλοπές και άλλα τέτοια με αντικείμενο πλεκτά πουλόβερ ή σεμέν. Υπήρχε και ένα κοριτσάκι στη γειτονιά που ήξερε να πλέκει από τα τρία και κάτι και γω ένιωθα ηλίθια που αν και μεγαλύτερη και πιο περπατημένη ( αυτό ήταν ένα παιδάκι που δεν μιλούσε καθαρά και δεν απομακρυνόταν από το οπτικό πεδίο της γιαγιάς του)δεν ήξερα. Η μαμά μου δεν ήθελε να με μάθει. Ότι έμαθα, το έμαθα από άλλους, ήθελε να μάθω γράμματα, αυτό ήταν το δικό της απωθημένο.
Έμαθα λοιπόν βελονάκι ούτε θυμάμαι από ποιόν και κόλησα με αυτό. Έπλεκα με ότι έβρισκα. Πήγαινα στην προγιαγιά μου και έπλεκα μαζί με την αδερφή της. Δεν είχα όμως καμμία ενθάρυνση από το σπίτι και έτσι δεν έχω σχεδόν τίποτα από εκείνη την εποχή γιατί ήταν απλά μικρά μοτίβα χωρίς συνέχεια. Μπορώ να πλέξω πολύ καλά και κάποτε είχα κάνει κάτι καταπληκτικές κουρτίνες που είχαν τύχη μεγάλου θαυμασμού είχα αυτοσχεδιαζοντας φτίαξει ένα τετράγωνο μοτίβο που είχα βάλει σαν παραθυράκι σε μια λευκή κουρτίνα.Το πλέξιμο πάντα με ηρεμούσε και ένιωθα πολύ περήφανη που ήξερα να πλέκω. Το πλέξιμο όπως είπα έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στο χωριό μου. Ότι συνδεόταν με το χωριό μου και όλα τα πράγματα που ήξερα από κεί απέκτησαν πολύ μεγαλύτερη αξία όταν έφυγα από κεί και ήταν για μένα θησαυροί που με ξεχώριζαν από τα παιδιά της πόλης που για μένα ήταν δυστυχή πλάσματα που δεν ήξεραν τίποτα χαμένα σε ένα κόσμο πλαστικό. Δυστυχώς την ίδια εικόνα έχω για τον κόσμο που μεγαλώνει η κόρη μου έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω το πλέξιμο και σας συνάντησα.
magica
Vivi καταρχήν καλοσώρισες στο magicasland.
Μου άρεσε πολύ το σχόλιο που άφησες, είναι κι αυτό μια πλευρά της πραγματικότητας εκείνης της εποχής.
Οι μητέρες σαν τη δική σου, είναι η περισσότερες νομίζω. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσο λίγα νέα άτομα γνωρίζουν πλέον τις παλιές τέχνες και έπαψαν να εκτιμούν τους πραγματικούς θησαυρούς μας.
Κι όμως νομίζω πως τελικά ο τίτλος ήταν αρκετά επιτυχημένος. Πιθανότατα διανύουμε μια εποχή “back to basics”, ή τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου αίσθηση.
Τον τελευταίο καιρό, άρχισα να φτιάχνω ψωμί στο σπίτι. Με κοίταξε περίεργα ο πατέρας μου, μουρμουρίζοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει ξανά η Κατοχή. Γέλασα πραγματικά. Κυρίως επειδή δε μπορούσε να καταλάβει τους λόγους που με γυρνάνε πίσω. Προχθές έφερε η μητέρα μου τη σοδειά από τις λίγες ελιές μας. Κάθησα μαζί της κι άρχισα να μαθαίνω την όλη διαδικασία. Σε μια εποχή εξέλιξης, έχουμε απομακρυνθεί από τις αρχές. Όλα για εμάς είναι συσκευασίες με τιμές. Έχουμε χάσει πια την αίσθηση της αυτονομίας, την ανταλλάξαμε με το πέρασμα του χρόνου. Κι ίσως να σου φαίνονται άσχετα όλα αυτά με το πλέξιμο, όμως δεν είναι τελικά.
Χαίρομαι πραγματικά που βλέπω το ενδιαφέρον του κόσμου. Υπάρχουν πολλές αναζητήσεις στο magicasland για τα κεριά και για το πλέξιμο. Αυξάνουν συνεχώς όσοι αναζητούν. Κι αυτό είναι μάλλον κάτι θετικό. Υπάρχουν ελπίδες.
Τώρα όσο αφορά το ίδιο το πλέξιμο, πράγματι υπήρχε ο πόλεμος των σχεδίων. Υπάρχουν πολλά σε ένα μπαούλο του σπιτιού που θα μπορούσα να φωτογραφήσω κάποια στιγμή, αλλά είναι πολύπλοκη διαδικασία και θα χαθώ ανάμεσα στις σακούλες και τα σακουλάκια. Προς το παρόν δε το τολμάω καν κι όχι φυσικά γιατί θέλω να κρατήσω κρυφά τα “σχέδια”.
Οι χειροποίητες δημιουργίες κάθε μορφής, είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Μάλλον κάποια στιγμή πρέπει να το δω σοβαρότερα το θέμα και να διαδώσω διάφορες τεχνικές που γνωρίζω.
Elena
Εμένα μου ήρθε στο άσχετο να αρχίσω το πλέξιμο για την ώρα έχω αγοράσει μαλλάκι και ετοιμάζομαι να πάω σε μία γνωστή μου να μου δείξει. Μετά από ένα google search (όπου βρήκα και το blog σου) διαπίστωσα ότι καλώς ή κακώς είναι αρκετά δημοφιλές. Από ΄κει και πέρα δεν βλέπω κανένα λόγο να λέμε ότι έχουμε Knitting meetings και να μη λέμε απλά ότι μαζευόμαστε και πλέκουμε..
magica
Elena αυτό το αγγλικό θα μας φάει μου φαίνεται!
μια χαρά λεξούλα είναι το πλέξιμο.
Βλέπω να αυξάνονται συνεχώς τα άτομα που αναζητούν πληροφορίες για πλέξιμο μέσω google και χαίρομαι.
Ελπίζω να μάθεις γρήγορα και να το αγαπήσεις.
πουαντερι
Εγω εχω παθος με τις βελονες και τα κουβαρια.
Οπου παω εχω μαζι μου και το τσαντακι με το πλεκτο μου γιατι βαριεμαι να περιμενω χωρις να κανω τιποτα, ασε που ετσι δεν καπνιζω και πολυ!! Αυτο που το πας;
Οσο για σενα ξεστρωνε δεν λεω αλλά οχι απο την πρωτη μερα αστην λιγο την μαμα να κανει χαρα που τα εβαλε και μετα.
Περνα μια βολτα απο μενα να δεις τι ωραια πραγματα φτιαχνω ντε..
πουαντερι
επειδη δεν ξερω και πολλα απο υπολογιστες και δεν ξερω αν βλεπεις την ηλ.διευθ. σου την γραφω οπως και για καθε επιδοξη πλεκτρια.
http://www.maritsa3.blogspot.com
και το blog μου λεγεται ΠΟΥΑΝΤΕΡΙ (περι νηματος και κορδελας)
magica
τελικά πλέκει πολύς κόσμος ακόμα
καλό αυτό
αν ξεβαρεθώ καμιά φορά θα ανοίξω το μπαούλο να φωτογραφίσω σχέδια για δαντέλες (αν και χλωμό το βλέπω να το κάνω σύντομα)
Trackbacks
Link for trackback: