Περί Ευρωπαίου… Obama
Διάβασα ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο μόλις, σχετικά με τη δυνατότητα να υπάρξει κάποτε ένας Ευρωπαίος Πρόεδρος με την αποδοχή του Obama.
Για να πω την αλήθεια με έχει κουράσει ή όλη ενασχόληση με τον Obama αλλά το άρθρο ουσιαστικά αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και περιέχει και απόψεις της Ολλανδής Sophie in ‘t Veld την οποία εκτιμώ όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός.
Θα συμφωνήσω λοιπόν με την άποψη της. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ένας Ευρωπαίος Πρόεδρος με την αποδοχή του Ομπάμα όσο η εκλογή του δεν γίνεται με άμεση ψηφοφορία από τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, πρώτα θα πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τα στενά πλαίσια της χώρας μας και να “γνωρίσουμε” τους πολιτικούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως γνωρίζουμε τους πολιτικούς της χώρας μας.
Κι όπως λέει ο Δανός Dan Jørgensen στο τέλος του άρθρου… “αν οι νέοι θέλουν να κάνουν τη διαφορά, θα πρέπει να δράσουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο”.
Άλλωστε ας μη ξεχνάμε ότι πολλές φορές που βρήκαμε τα σκούρα με αποφάσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης, στρέψαμε το βλέμμα μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για να βρούμε συμμάχους.
2 σχόλια στο “Περί Ευρωπαίου… Obama”
Red Garland
Νομίζω ότι κάπου έπιασε το νόημα ο Jørgensen αλλά δεν το συνέχισε. Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν ποτέ υπάρξει Πρόεδρος της ΕΕ, αλλά αν ποτέ η ΕΕ οδηγηθεί σε μια πραγματική/ουσιαστική πολιτική ένωση, αλλιώς θα είναι σαν να συγκρίνουμε πατάτες με ντομάτες. Καθώς άλλο το ομοσποδιακό σύστημα των Η.Π.Α και άλλο το Ευρωπαικό σύστημα που δεν ξέρει ούτε το ίδιο που βαδίζει τόσο στη διεύρυνση όσο και στην εμβάθυνση του.
Ας μην ξεχνάμε ότι η Ε.Ε ξεκίνησε από τον Ζαν Μονέ ως ένα νοητικό οικοδόμημα που μίλαγε για μια Ευρωπαική ένωση λαών στην πράξη όμως εφαρμόστηκε εντελώς διαφορετικά. Οσο παράξενο κι αν φανεί σε πολλούς, η κινητήριος δύναμη της Ε.Ε δεν ήταν ποτέ οι λαοί, αλλά μια ελίτ πολιτικών με συγκεκριμένους στόχους και ιδεολογία. Η ΕΚΑΧ(Ευρωπαική Ενωση Ανθρακα και Χάλυβα) δε θα γινόταν ποτέ το 1951 μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας αν δεν το ήθελαν οι πολιτικοί, μιας και οι δύο λαοί έτρεφαν απίστευτο μίσος μεταξύ τους λόγω του Β’Παγκοσμίου Πολέμου.
Άραγε μας ρώτησε κανείς πριν διαμορφώσει το σχέδιο Ευρωπαικού Σύνταγματος? Γιατί λοιπόν να μας ρωτήσει τώρα? Και γιατί να τους πιστέψουμε ότι ΑΥΤΗ η Ευρώπη είμαστε εμείς και όχι ΑΥΤΗ που θέλουν εκείνοι να είναι.
Για αυτό και είναι αφέλεια κατ’εμέ να πιστεύουν οι Βρυξελιώτες ότι εγώ και ο Ολλανδός θα νιώσουμε Ευρωπαίοι αν βρεθεί ένας χαρισματικός και glamorous ηγέτης.
Με άλλα λόγια θα έχει νόημα να μιλάμε για Ευρωπαίο Πρόεδρο, όταν και μόνο όταν θα νιώσουμε δέος καθώς κρατάμε ένα μπλε ύφασμα με κίτρινα αστεράκια.
magica
@Red Garland Πολύ εύστοχα όσα γράφεις και νομίζω πως είναι προβληματισμοί του καθένα μας.
Νομίζω πως θα χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμα μέχρι να αρχίσουμε να νοιώθουμε αυτό το δέος που περιγράφεις. Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμα
Trackbacks
Link for trackback: