Παπαρούνες
Όταν ρώτησα τους γονείς μου γιατί μετακομίσαμε δυτικά αφού το πρώτο μας σπίτι ήταν σε αρκετά κεντρική περιοχή της Θεσσαλονίκης, μου είπαν ότι έφταιγα εγώ. Είχα αρρωστήσει όταν ήμουν μωρό και κανείς δεν καταλάβαινε τι είχα, αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως μου έπεφταν τα μαλλιά. Στο τέλος με πήγαν σε έναν στρατιωτικό γιατρό που τους συμβούλεψε να με πάρουν μακριά από το κέντρο.
Βασικά αν θυμάμαι κάτι πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν οι πολλές μετακομίσεις. Πολύ κούτα. Και ήρθαμε εδώ στο τέλος. Η μάνα μου έλεγε στον πατέρα μου πως θα μας φάνε οι λύκοι (δεν είχε λύκους ρε μάνα, είχαν ήδη φύγει) γιατί η περιοχή μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται.
Κι έτσι πρόλαβα να μεγαλώσω ανάμεσα σε χωράφια και χωματόδρομους και αλάνες και από όλα. Δε τα αλλάζω εκείνα τα χρόνια με τίποτα. Κάποια στιγμή δοκίμασαν να με μεταφέρουν ξανά στο κέντρο της πόλης για έναν χρόνο και κέρδισαν μια γερή κατάθλιψη μου. Οπότε επιστρέψαμε δυτικά ξανά (οεο).
Πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια, είχα τρέξει σε όλα τα χωράφια της περιοχής. Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και πηγαίναμε για πικ νικ αρκετά μακριά. Ειδικά την άνοιξη που έβγαιναν οι παπαρούνες ήταν η καλύτερη μας, κυλιόμασταν, τρέχαμε, παίζαμε ανάμεσα τους.
Στα χωράφια βρίσκαμε καμιά φορά και περίεργα πράγματα. Όπως ένα παρατημένο από χρόνια τζιπάκι του Ερυθρού Σταυρού (μας είχε προστατέψει 1-2 φορές που έπιασε γερή βροχή) ή τα ερείπια ενός οικήματος που ήταν γεμάτο με πολύχρωμα εσώρουχα. Τώρα πια δεν έχει χωράφια. Ούτε παπαρούνες. Μόνο άσχημες οικοδομές βλέπεις.
Χθες πήγα να δω τις ανιψιές μου, που μένουν σε μια περιοχή που τώρα αναπτύσσεται. Στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης αυτή τη φορά. Χαμογέλασα όταν είδα τις ανθισμένες παπαρούνες στα άδεια οικόπεδα, ανάμεσα στις νέες πολυκατοικίες. Χάρηκα όταν μου είπαν πως η μεγάλη που είναι σχεδόν τεσσάρων κατεβαίνει κάθε μέρα και μαζεύει παπαρούνες.
Σε λίγα χρόνια δε θα έχει παπαρούνες ούτε εκεί, μόνο άσχημες οικοδομές θα έχει…
Tags: Θεσσαλονίκη, αγριολούλουδα, personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά
"
7 σχόλια στο “Παπαρούνες”
criss
Τί να κάνουμε, μαζί με τις εποχές αλλάζουν και οι περιοχές…
Το αποδεχόμαστε και πάμε παρακάτω! Ελπίζω να ήταν καλά οι ανηψιές σου…
ttallou
Τελικά, έχουμε όλοι καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια στα δυτικά. Χωράφια με παπαρούνες (αλήθεια, το γήπεδο το θυμάσαι ανθισμένο; ), παιχνίδια στους δρόμους, “ανακαλύψεις”. Τώρα ούτε χωράφια έχει, ούτε άδειους δρόμους.
Είναι θλιβερό, αλλά και πάλι, χαίρομαι που ήμασταν από τους τελευταίους τυχερούς.
ttallou
Τελικά, είχαμε όλοι καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια στα δυτικά (αλήθεια, θυμάσαι κι εσύ το γήπεδο ανθισμένο με παπαρούνες; ). Δέντρα, γειτονιές, παιχνίδια στους δρόμους και “ανακαλύψεις”.
Είναι πράγματι θλιβερό που τώρα δεν υπάρχουν, αλλά ήταν και ευτύχημα που τα ζήσαμε, έστω ως οι τελευταίοι.
deninho
τουλάχιστον, οι όμορφες αναμνήσεις σου, δεν υπάρχει πρίπτωση να γίνουν οικοδομές ποτέ
magica
@criss καλό είναι και να θυμόμαστε, μια χαρά είναι οι ανιψιές μου
@ttallou δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, είχαμε απόλυτη ελευθερία.
Όσο για το γήπεδο που μου έδειξες χαμογέλασα λιγάκι. Θυμάμαι όλη αυτή την περιοχή γεμάτη παπαρούνες και στάχια, στο μικρό λοφάκι που είναι τα σχολεία τώρα, έκανα παλιότερα τσουλήθρα. Ανήκω στη γενιά που εγκαινίασε τα πρώτα κανονικά σχολικά κτήρια της περιοχής. Τότε το μόνο που είχε όλη εκείνη η περιοχή, ήταν το ζαχαροπλαστείο του Τζήκα, χαμένο μέσα στα μεγάλα χωράφια.
@deninho δεν υπάρχει καμία περίπτωση, η λήθη είναι εχθρός
ttallou
Εμ, δεν κατάλαβα σε ποια γενιά ανήκεις, πάντως έπαιζα κι εγώ στα λοφάκια της “χωράφας” (περιπέτεια!) και θυμάμαι τα αδέρφια μου να μετακομίζουν από το “κάτω” σχολείο στο “πάνω”, το 1994. Και, ω, ναι, η μονοκρατορία του Τζήκα
magica
βασικά το 94 είχα ήδη τελειώσει με τα σχολεία
είμαι εδώ από το 78-79 ttallou
Trackbacks
Link for trackback: