Πάω σπίτι

Αυτό σκέφτηκα μόλις ξύπνησα. Και όχι δε ξενοκοιμήθηκα, ούτε κοιμάμαι σε ξένο σπίτι γενικότερα. Κάποιες φορές όμως η ψυχή μας ορίζει μόνη της την έννοια “σπίτι” και όσα μπορεί να σημαίνει αυτό.

Σπίτι μπορεί να θεωρεί μια συγκεκριμένη αγκαλιά, όπου και να βρίσκεται αυτή. Δεν έχει σημασία ο τόπος εδώ αλλά ο άνθρωπος. Αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας.

Στην αμέσως κατώτερη στρώση της πυραμίδας υπάρχουν οι τόποι που αγαπάμε, αυτοί που κάνουν την ψυχή μας να ανθίζει γιατί είναι δεμένοι με χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις.  Όταν βρισκόμαστε εκεί δε νοιώθουμε ξένοι ή επισκέπτες, γνωρίζουμε τη μυρωδιά τους, τις συνήθειες τους, τα στενά κρυφά δρομάκια τους, τις ανάσες των κατοίκων. Έχουμε αφήσει εκεί ένα κομμάτι του εαυτού μας και πηγαίνουμε να το συναντήσουμε ξανά.

Σήμερα θα πάω σπίτι μετά από πολλά χρόνια. Όχι στο σπίτι της πρώτης στρώσης της πυραμίδας μου, εκεί έχει καταρρεύσει μια γέφυρα και είναι απροσπέλαστο. Θα πάω όμως στο σπίτι της δεύτερης στρώσης, σε έναν τόπο που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά και στη συνέχεια αγάπησα πολύ.

Ο τόπος αποτελεί το δικό μου παραμυθένιο χωριό με τα χίλια χρώματα. Μα από μόνα τους τα άψυχα δε θα ήταν δυνατόν να τον κατατάξουν τόσο ψηλά στην πυραμίδα μου. Έχω αφήσει φίλους εκεί, οι περισσότεροι από αυτούς είναι γεροντάκια που πραγματικά λατρεύω. Μου στάθηκαν σαν οικογένεια κάποτε. Και η καρδιά μου λαχταρά να ξαναδεί τα ροδαλά τους μάγουλα.

Θα έχει αλλάξει μετά από τόσα χρόνια, το ξέρω. Μα ταυτόχρονα δε θα έχει αλλάξει κιόλας και τα δικά μου ίχνη θα οδηγήσουν τα βήματα μου.

Καλημέρα!

Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 20.11.2009 | Κατηγορία: Εκ του προχείρου 6 Comments »

6 σχόλια στο “Πάω σπίτι”

  • Δεν κατάλαβα, πού θα πας;


  • πήγα βόλτα και γύρισα
    δε με χάνετε τόσο εύκολα μη φοβάσαι :P


  • Τυχερή αν έχεις σπίτι(α)… Τα δικά μου γκρεμίζονται ένα ένα..
    α, τα καλιτεχνήματά σου είναι ωραία, μπράβο :)


  • magica

    @Sadmanivo της ψυχής μας τα σπίτια είναι φτιαγμένα από γερά υλικά και στερεωμένα με ονειρόσκονη. Αν γκρεμίζονται με το πρώτο φύσημα δεν ήταν ποτέ σπίτια της ψυχής μας

    (thanks)


  • Είπα κι εγώ… Δε φτάνει που δε σε βλέπουμε, να σε χάσουμε κιόλας;


  • Σωστά, αλλά … Δε φταίνε τα σπίτια. Τα υλικά τους ήταν οκ, απ’ όσο καταλαβαίνω. Εγώ είμαι.. Τέσπα, καλό βράδυ.


Trackbacks

Link for trackback:

Αφήστε ένα σχόλιο