Έσπαγα το κεφάλι μου τον τελευταίο καιρό να θυμηθώ το όνομα μιας κοπέλας, που βρεθήκαμε να μένουμε μαζί πριν χρόνια στο ας πούμε κοινόβιο μιας περιβαλλοντικής οργάνωσης.

Είχε ασυνήθιστο όνομα και κολλούσε το μυαλό μου. Το θέμα όμως, είναι πως την είδα μερικές φορές να μιλάει στην εκπομπή της Νικολούλη σχετικά με την εξαφάνιση της Έφης, της κοπέλας που τελικά βρέθηκαν τα οστά της χθες. Εντάξει Νικολούλη δε παρακολουθώ, αλλά αυτό το διάστημα, την παίζουν και οι ειδήσεις συχνά.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Αν και από νεώτερα στοιχεία, τελικά το αυτοκίνητο δεν ήταν Saxo, η όλη κινητοποίηση των ανθρώπων του internet κατάφερε να οδηγήσει τον… ας πούμε οδηγό να παραδοθεί και να κάνει την αστυνομία να κινηθεί γρηγορότερα.

Ένας νέος χώρος δημιουργήθηκε προσφάτως. Η μικρή του ιστορία ξεκίνησε το καλοκαίρι, πριν φύγω στη Σαντορίνη. Έκλεισα το domain με άλλα σχέδια στο μυαλό μου.

Φυσικά, δεν είχα φανταστεί πως θα έμενα τόσο καιρό στη Σαντορίνη, ούτε ότι θα έμενα τόσο καιρό εκτός internet. Κι αυτό ανέτρεψε τα αρχικά μου σχέδια.

Αυτή την εποχή, για διάφορους λόγους, δεν έχω τη διάθεση να φτιάξω αυτό που αρχικά είχα σκεφτεί. Αλλά μια και το domain υπήρχε στη διάθεση μου, κάτι έπρεπε να το κάνω.

Παράλληλα, είναι μια εποχή που έχω διάθεση για νέους πειραματισμούς.

Έτσι, έστησα ένα θεματικό blog που θα τριγυρνά ανάμεσα σε γεύσεις, εικόνες και μυρωδιές. Χωρίς να είμαι επαγγελματίας σεφ ή φωτογράφος, αποφάσισα να αρχίσω να παίζω λίγο.

Προς το παρόν ομολογώ πως με χαλαρώνει η όλη ιδέα. Δε γνωρίζω ποια θα είναι η πορεία του, αλλά ούτε και με ενδιαφέρει εφόσον το διασκεδάζω.

Σήμερα με κλέψανε. Και στεναχωρήθηκα. Πολύ.

Σε άλλη περίπτωση μπορεί να έβαζα τις φωνές, όπως κάθε φορά που κλέβουν κείμενα μου. Σήμερα όμως ένιωσα απαίσια. Περισσότερο από όσο νομίζετε.

Ο λόγος που ένιωσα τόσο άσχημα, είναι επειδή με έκλεψε φιλικό άτομο. Και μάλιστα άτομο που το βοήθησα από το μηδέν να δημιουργήσει το blog του.

Δε ξέρω αν το σκέφτηκε καθόλου πριν το κάνει. Δε καταλαβαίνω με ποιά λογική το έκανε. Με ξέρει, τον ξέρω. Με διαβάζει, τον διαβάζω.

Κι όμως δημοσίευσε σήμερα, ένα μύθο που έγραψα πέρσι στο blog μου. Ο μύθος είναι παλιός ιρλανδικός. Η μετάφραση και η απόδοση είναι δική μου. Ουσιαστικά άλλαξε μόνο τον τίτλο του μύθου.
Νιώθω άσχημα. Πολύ άσχημα. Τον αγαπούσα τον Νεραϊδοχορό και ειλικρινά δε ξέρω πως να αντιδράσω.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως στο magicasland επιτρέπω την αναδημοσίευση αρκεί να υπάρχει αναφορά. Ο blogger που αντέγραψε το μύθο δηλώνει πως τα κείμενα στο blog του είναι κατοχυρωμένα και αποτελούν πνευματικά του δικαιώματα…

Νιώθω αηδία αυτή τη στιγμή.

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν κι εγώ παιδάκι. Το να φύτρωσα ξαφνικά μέσα σε ένα λάχανο το αποκλείουμε δια ροπάλου, οπότε, όπως είναι λογικό πέρασα και από αυτές τις τρυφερές ηλικίες.

Σε όλα μου τα παιδικά χρόνια, ξετρελαινόμουν κάθε φορά που η μαμά μου μαγείρευε φακές. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, και για το παστίτσιο ξετρελαινόμουν, όμως αυτή τη στιγμή το θέμα μας είναι οι φακές και παρακάμπτω το παστίτσιο.

Μπορούσα λοιπόν να τρώω φακές συνέχεια. Όσο συχνά κι αν μαγείρευε η μαμά μου τις έτρωγα αδιαμαρτύρητα. Θα μπορούσα να πω, ίσως, πως ήταν η χρυσή εποχή της φακής.

Συχνά πυκνά η μητέρα μου, μαγείρευε κι ένα άλλο πράγμα που βρωμοκοπούσε και ήταν γλοιώδες. Μια φορά με έβαλε να το φάω με το ζόρι, αφού είχε βαρεθεί να με παρακαλάει η γυναίκα και το έφτυσα. Τραχανά το έλεγε και το έστελναν κάτι αναθεματισμένες θείες από το χωριό. Κάθε φορά που έβλεπα να φέρνουν σπίτι τραχανά έβριζα και έπαιρνα μια έκφραση αηδίας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μια έκκληση βοήθειας έλαβα πριν από λίγο για έναν ας πούμε οδηγό που διαμέλισε και εγκατέλειψε έναν άνθρωπο αβοήθητο.

Το ατύχημα έγινε στις 17/11 λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο ύψος της Αγίας Άννης στην Πέτρου Ράλλη.

Παρακαλούμε όποιον γνωρίζει οτιδήποτε να επικοινωνήσει με τον αδερφό του θύματος.