Πιάνοντας το νήμα, που στην περίπτωση μας είναι και μεταξωτό, ακολουθείς μονοπάτια που σε βγάζουν σε άγνωστους προορισμούς. Κι ας είναι ακόμα κάτω από τα πόδια σου.

Το βαμβάκι που εξήχθη από τη Θεσσαλονίκη το 1847 είχε αξία 8.805.357 γροσιών και το μαλλί 1.416.980 γροσιών. Η συνολική αξία των αγροτικών προϊόντων που εξήχθησαν από τη Θεσσαλονίκη –με 1.373 πλοία– ανήλθε το 1847 σε 87.429.974 γρόσια.
Στο ποσό αυτό τα δημητριακά αντιπροσωπεύουν τις 66.869.083 γρόσια. Ο καπνός ακολουθεί αμέσως μετά τα δημητριακά με 5.174.560 γρόσια. (1850, J. Jonesco – Η Θεσσαλονίκη των Περιηγητών)

Οι “μεταξωτές” ιστορίες των περιηγητών της Θεσσαλονίκης πολλές. Το γιατί το έμαθα μετά από 3 δεκαετίες (και κάτι ψιλα) που ζω στη Θεσσαλονίκη παραμένει άγνωστο. Εμένα για το μετάξι από το Σουφλί μου έλεγαν τόσα χρόνια.

Που είναι οι μουριές και το μετάξι που μπορεί να βγάλει αυτη η ευλογημένη και πολυαγαπημένη γη; Τι απέγινε;

Αγαπητέ Δήμαρχε Θεσσαλονίκης,

Θα ήθελα να σας συγχαρώ ιδιαιτέρως για την εκπληκτική εμφάνιση της πλατείας Αριστοτέλους τις ημέρες αυτές.

Πραγματικά, ο επισκέπτης της πόλης μας μένει άφωνος καθώς θαυμάζει την υπέροχη αυτή πλατεία.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν στο παγοδρόμιο έρχονται σε μια όμορφη αντίθεση με τα αποκριάτικα νέον στις κολώνες. Επιπρόσθετα τα νερά που τρέχουν καθημερινώς στην πλατεία Αριστοτέλους από το παγοδρόμιο, είναι ένας πανέξυπνος τρόπος να πλένουμε τα παπούτσια μας, τόσο έξυπνος που απορώ γιατί δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα.

Κατηφορίζοντας την πλατεία Αριστοτέλους, ο επισκέπτης γεμίζει κέφι με τα χαρούμενα πρόσωπα των αποκριάτικων αγαλμάτων μας. Οι Θεσσαλονικείς πάλι, σταματούν κάθε πρωί μπροστά τους για να γεμίσουν θετική ενέργεια. Οι πιο τυχεροί από όλους όμως είναι οι ταξιτζήδες που έχουν πιάτσα εκεί μπροστά γιατί βλέπουν τα χαρωπά αποκριάτικα αγάλματα μας περισσότερη ώρα από τους υπόλοιπους.

Κατηφορίζοντας λιγάκι ακόμη την πλατεία Αριστοτέλους, ο επισκέπτης μένει άναυδος με την πρωτοτυπία αυτής της πόλης που σκέφτετε τους έρμους τους ανθρώπους που έχουν βγει βόλτα μακρυά απο την πολυαγαπημένη τους τηλεόραση, καθώς και τους άστεγους που δε διαθέτουν τηλεόραση. Για να μην νοιώσουν την έλλειψη της τηλεόρασης προβάλλονται διαφημίσεις επάνω στα γνωστότερα κτήρια της πλατείας Αριστοτέλους.

Σε περίπτωση που ο επισκέπτης της πόλης δεν αποφασίσει να συνεχίσει να κατηφορίζει την πλατεία Αριστοτέλους ώστε να πέσει στο Θερμαϊκό είμαι σίγουρη πως θα σας έδινε θερμά συγχαρητήρια για το καλό σας γούστο.

Είμαι σίγουρη πως το μόνο που έχετε στο μυαλό σας είναι η άριστη εικόνα της αγαπημένης μας πόλης για την οποία φροντίζετε νυχθημερόν.

Όλα ξεκίνησαν μια κατηραμένη μέρα όπου ένας φίλος ρώτησε ποια κτήρια της Θεσσαλονίκης θεωρούμε κατάλληλα ώστε να προβληθεί επάνω τους μια παρουσίαση για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ενδιαφέρον και πιασάρικο ακούστηκε τότε ως event. Κάτι καινούργιο που θα έδινε μια διαφορετική δυναμική στην προβολή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Και από τότε γαμήθηκε ο φίλτατος Δίας.

Μάγκεψε η Wind, μυρίστηκε κρέας κι αποφάσισε να μας γαμήσει το οπτικό πεδίο στην πλατεία Αριστοτέλους.

Αναγούλιασα τόσο πολύ σήμερα την ώρα που έκανα μια βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους που δε θέλησα καν να βγάλω φωτογραφία το ξέρασμα.

Μας γαμάνε την πόλη και εμείς σταυρώνουμε τα χέρια και κοιτάζουμε αμέτοχοι τις διαφημίσεις της Wind να προβάλλονται πάνω στους τοίχους των κτηρίων της πλατείας Αριστοτέλους.

Σκέφτομαι και τον έρμο τον τουρίστα που τριγυρνά με τη φωτογραφική μηχανή στην πλατεία Αριστοτέλους και το μόνο που καταφέρνει είναι να φωτογραφίζει την Wind-Αριστοτέλους και βγάζω αφρούς.

Δεν έχω Wind μα αλήθινά σας το λέω, αν είχα, αύριο κιόλας θα άλλαζα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας για να την τιμωρήσω για την οπτική ρύπανση της πλατείας Αριστοτέλους.

Μη κάνετε καμιά βλακεία και πάτε στην Πάτρα ή στην Ξάνθη για το καρναβάλι. Στη Θεσσαλονίκη να έρθετε που διασκεδάζουμε πολύ. Πιο κεφάτο καρναβάλι δε θα βρειτε, δείτε και το διάκοσμο της πόλης μας για να πάρετε μια ιδέα. Είναι τόσο κεφάτος ο αποκριάτικος διάκοσμος μας που όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης γεμίζουν θετική ενέργεια κάθε πρωί που τον βλέπουν πριν πιάσουν δουλειά.

Φήμες λένε πως οι μαμάδες της πόλης δεν τρομοκρατούν τα παιδιά με τον κακό λύκο ή την κατσιβέλα για να φάνε το φαγητό τους πλέον.

Διότι ήμεθα large και συνδυάζουμε τα πάντα σε αυτή την πόλη. Φήμες λένε ότι ότι θα σουβλίσουμε και το πασχαλινό αρνί με φόντο τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα φέτος.

Προσωπικά δε μπορώ να σας το υποσχεθώ, αλλά να προσέξετε καλού κακού μη μπλεχτεί ο χαρταετός σας στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Αριστοτέλους.

Αυτό το διάστημα σκαλίζω λίγο περισσότερο τα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, πιθανόν να το έχετε καταλάβει ήδη μέσα από τις πρόσφατες δημοσιεύσεις μου.

Τα ξημερώματα λοιπόν τελειωσα για άλλη μια φορά τα “Μυστικά του Βάλτου” της Πηνελόπης Δέλτα, το οποίο άρχισα να ξαναδιαβάζω με σκοπό να συλλέξω διάφορα τοπωνύμια και περιγραφές περιοχών.

Αν δε το έχετε διαβάσει, η ιστορία αφορά στις συγκρούσεις των Ελλήνων και Βούλγαρων ανταρτών στην λίμνη των Γιαννιτσών ενώ υπήρχε ακόμα Τουρκοκρατία στη Μακεδονία. (Η λίμνη των Γιαννιτσών αποξηράνθηκε λίγα χρόνια αργότερα.)

Επηρεασμένη ακόμα από την πρόσφατη ανάγνωση του βιβλίου, ανοίγω πριν λίγο το Google Reader μου να διαβάσω τις πρόσφατες ειδήσεις για να επιστρέψω στην εποχή μου και πέφτει το μάτι μου σε μια δημοσίευση της εφημερίδας Καθημερινής με τίτλο: Η Βουλγαρία αποφασίζει για πολεμικές αποζημιώσεις στην Ελλάδα.

Γίνεται να μη το διαβάσεις; δε γίνεται… Τόσος κόσμος υπέφερε στο παρελθόν από τους Βούλγαρους, μαζί και οι γονείς μου.

Έλα όμως που το δημοσίευμα δεν έχει καμιά σχέση με τον τίτλο του και μιλάει για τις αποζημιώσεις που σκέφτεται να ζητήσει η Βουλγαρία από την Ελλάδα για τα πρόσφατα μπλόκα των αγροτών.

Έμεινα να το κοιτάω με το στόμα ανοιχτό γελώντας. Τέτοια λάθη δε τα κάνει ο δαίμων του Τυπογραφείου, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να τα κάνει.