Χθες έζησα μια κωμικοτραγική κατάσταση σε σουπερ μάρκετ της περιοχής μου, που αξίζει να την αναφέρω αλλά και να μας βάλει σε προβληματισμούς. Για να μπορέσετε όμως να καταλάβετε τι ακριβώς έχει γίνει, πρέπει να σας αναφέρω πως συμμετέχω σε μια έρευνα που αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε κάποιοι bloggers, για να δούμε τις τιμές διαφόρων προϊόντων σε πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πήρα λοιπόν κι εγώ το τεφτέρι μου, στο οποίο είχα σημειώσει μια συγκεκριμένη λίστα προϊόντων και πήγα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Στην αρχή έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ όταν κατέγραφα τις τιμές των λαχανικών και των φρούτων. Έψαχνα να βρω κάτι ελληνικό και δε τα κατάφερνα. Ντομάτες από το Βέλγιο, λεμόνια από τη Βραζιλία, πατάτες από την Αίγυπτο, μήλα από τη Χιλή κλπ.

Στο τέλος κατάφερα να ανακαλύψω τις πράσινες πιπεριές της Ημαθίας και μου ήρθε η διάθεση να υψώσω τη γαλανόλευκη δίπλα στις πιπεριές. Ταυτόχρονα προσπαθούσα ανεπιτυχώς να υπολογίσω πόσα χιλιόμετρα έχουν διανύσει τα “ολόφρεσκα” φρούτα και λαχανικά μέχρι να βρεθούν στο πιάτο μου κι αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν κάποιες βιταμίνες ανάμεσα στις χημικές ουσίες.

Προσπέρασα τα λαχανικά βυθισμένη στις σκέψεις μου και έψαχνα τα προϊόντα που έπρεπε να καταγράψω. Φυσικά από τη στιγμή που το σουπερ μάρκετ μου ήταν γνώριμο, ήξερα σε ποια ράφια θα έπρεπε να ψάξω ώστε να τελειώνω στα γρήγορα.

Αντιλήφθηκα κάποια στιγμή να με πλευρίζουν μερικές κοπελιές του σουπερ μάρκετ που όλως τυχαίως είχαν δουλειά δίπλα μου αλλά δεν έδωσα σημασία και συνέχισα την καταγραφή.

Κι εκεί που προσπαθούσα να διακρίνω την τιμή του στραγγιστού γιαουρτιού στο ψυγείο, η οποία δεν ήταν ορατή μια και είχε ένα άλλο ψυγείο από δίπλα που την έκρυβε, μου την έπεσε η προϊσταμένη του σούπερ μάρκετ, η οποία ήρθε να μου ζητήσει το λόγο.

Ακολούθησε ένας τελείως ηλίθιος διάλογος που πολύ θα ήθελα να είχα καταγράψει με μια κάμερα. Στο περίπου ήταν κάπως έτσι…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δεν είναι τόσο δύσκολο τελικά, δε χρειάζεται ούτε αυτοκόλλητα να έχεις

δια χειρός magica…

Χθες η Κωνσταντίνα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το βιβλίο της. Νωρίτερα την ίδια ημέρα, o ANemos ήταν ανάμεσα στους ομιλητές του 6ου πανελληνίου συνεδρίου φορέων πολιτιστικών εντύπων. Για κάποιους ανεξιχνίαστους λόγους, ομάδα bloggers εγκατέλειψε το χώρο του συνεδρίου για να ετοιμαστεί να υποδεχτεί την άφιξη του Web 2.0 λήξει ήρεμα και χωρίς επεισόδια.

Κάπου ανάμεσα, πριν, μετά κι αργότερα αλλάξαμε δυο - τρία μαγαζιά και περάσαμε από τους καφέδες στις ρακές και μετά ξανά στους καφέδες. Νομίζω πως έλειπα από το σπίτι ένα καλό δωδεκάωρο.

Εκτός από την αφεντιά μου, στο έγκλημα συμμετείχαν η Κωνσταντίνα με τον Τάσο, ο Πάνος που εγκατέλειψε για λίγο την καλύβα του, ο Αστέρης, ο Θωμάς, ο Αντρέας… χμ οκ ας το πάρω αλλιώς. Συμμετείχαν λοιπόν, η xpsilikatzoy, το kaltsovrako, o Oneiros, ο ΑNemos, o Nassos K, το Βατραχοκόριτσο, o Argos, o Gazakas, o inside a box, η ThirdEye3 και κάποιοι άλλοι που δε συγκράτησα τα ονόματα (sorry παιδάκια).

Η διάθεση μας ήταν περίπου όπως το γέλιο της Κωνσταντίνας και το χαμόγελο του Πάνου και ομολογώ πως δεν άκουσα να γίνεται κάποια συζήτηση για την Αμαλία.

Ίσως να σοκάρει ή να ενοχλήσει κάποιους η δήλωση αυτή, όμως η ζωή είναι μπροστά είτε μας αρέσει είτε όχι. Δε βγαίνει κάτι με μνημόσυνα και καραμέλες αν δε κουνήσει κανείς τον κώλο του.

Κλείνω αυτή τη δημοσίευση, με μια μεγάλη ευχή που θα κολλήσει μόνιμα το γέλιο στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας.

Είναι φορές που ψάχνεις να βρεις την άγρια ζωή ανάμεσα στα τσιμέντα. Κι όταν καταφέρνεις να τη βρεις δε μπορείς να μη χαμογελάσεις. Χαίρεσαι μαζί τους που καταφέρνουν να επιβιώσουν, που μοιράζονται μαζί σου αυτά τα λίγα τετραγωνικά του μπαλκονιού σου.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πριν καιρό χρειαζόμουν 2 μονάδες αίμα για άτομο της οικογένειας μου. Προσπάθησα να δώσω εγώ αλλά δυστυχώς δε τα καταφέρα λόγω χαμηλής πίεσης. Πήρα πολλά τηλέφωνα, πάρα πολλά. Όλες οι απαντήσεις έμοιαζαν κάπως έτσι…

Όταν άκουσα αυτό το εκπληκτικό και τόσο αληθινό διαφημιστικό του Ράδιο Θεσσαλονίκη ένοιωσα αρκετά περίεργα. Την είχα ζήσει αυτή την κατάσταση, τη γνώριζα από πρώτο χέρι. Χωρίς δεύτερη σκέψη τους έστειλα ένα email χθες και τους ζήτησα να μου το στείλουν για χρήση στο blog μου. Σήμερα το έλαβα και τους ευχαριστώ.

Το Ράδιο Θεσσαλονίκη είναι ενεργό στο θέμα της αιμοδοσίας εδώ και 20 χρόνια πετυχαίνοντας την δημιουργία μίας απο τις μεγαλύτερες τράπεζες αίματος της Ελλάδας.
Με τρεις τακτικές αιμοδοσίες και αρκετές έκτακτες προσφέρουν στον κουμπαρά της εθνικής τράπεζας αίματος πάνω από 2500 μονάδες αίμα ετησίως. Μπορείτε να δώσετε κι εσείς αίμα. Αυτή την εποχή μας καλούν για αιμοδοσία στην Αλεξανδρούπολη την 1η Ιουνίου και στη Θεσσαλονίκη στις 8 Ιουνίου.

Το ράδιο Θεσσαλονίκη είναι ένα από τα ελληνικά ραδιόφωνα που ακούγονται σε όλο τον κόσμο μέσω Internet ( http://www.radiothessaloniki.gr/live/rthes.pls ). Πολλές φορές η μουσική δεν είναι σύμφωνη με τα γούστα μου, αλλά η πρωινή ενημερωτική ζώνη είναι κάτι περισσότερο από χρήσιμη για την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Πέρσι είχα ζητήσει ένα άλλο διαφημιστικό, από τον τηλεοπτικό σταθμό mega. Ένα διαφημιστικό που αφορούσε στον τηλεμαραθώνιο αγάπης για την υλοποίηση του A’ Παιδιατρικού Ογκολογικού Νοσοκομείου στην Ελλάδα. Μου είχαν απαντήσει πως ήταν αδύνατον γιατί λέει… είχαν copyright στο διαφημιστικό τους… Το αφήνω ασχολίαστο γιατί δε ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω για το iq των ανθρώπων που εργάζονται εκεί και τόλμησαν να στείλουν μια τόσο ηλίθια απάντηση. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν όλοι αυτοί οι ανθρωποι που έβαλαν το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσουν αν το γνώριζαν.

Well… ξέρετε έχω κουραστεί κι εγώ από τις απεργίες των διάφορων επαγγελματικών κλάδων. Σαφέστατα η απεργία είναι δικαίωμα κάθε εργαζόμενου. Όπως και το μποϋκοτάζ ενάντια στην ακρίβεια είναι δικαίωμα του κάθε καταναλωτή.

Σειρά μας να αντιδράσουμε και να διαμαρτυρηθούμε με μια αποχή από την αγορά γάλακτος. Τρεις μέρες δεν είναι πολλές σίγουρα, όμως είναι μια αρχή που μπορεί να έχει και συνέχεια.

Χθες το απόγευμα είχαμε και μια συζήτηση με κάποιους bloggers στο twitter, ώστε να ξεκινήσουμε μια προσπάθεια καταγραφής τιμών βασικών ειδών διατροφής σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Δε θα είναι πολύ δύσκολο φαντάζομαι, έχουμε αρκετούς Έλληνες bloggers στο εξωτερικό.

Το μήνυμα ελήφθει και σειρά έχει η μετάδοση του. Πάμε να χρωματίσουμε την Ελλάδα για χάρη του αγαπημένου μας browser. Είμαστε περισσότεροι από 183 άτομα που έχουμε δηλώσει τη στήριξη μας στον Firefox αυτή τη στιγμή, είμαι σίγουρη γι’ αυτό!

Το κακό είναι πως θα λείψω για κάποιες ημέρες τον Ιούνιο, ελπίζω να μη δοθεί τότε η νέα έκδοση του Firefox ώστε να την προλάβω!

αλλά μόλις βρήκα σε έναν αμερικάνικο κατάλογο με παραδοσιακούς μη τροποποιημένους σπόρους λαχανικών, ένα είδος ντομάτας που ονομάζεται Thessaloniki και εισάχθηκε στην Αμερική (και συγκεκριμένα στο Ohio) το 1950 από την Ελλάδα.

(σσσσσσ… μυστικό)

Δεν έχω τίποτα με τον κύριο της φωτογραφίας. Βασικά ήθελα να φωτογραφίσω τους φυτρωμένους μου σπόρους πριν τους χωρίσω για να τους μεταφυτεύσω. Ε και μου βγήκε λίγο… καλλιτεχνική η φωτογραφία…

Καμιά φορά το τυχαίο βγάζει αστεία αποτελέσματα.

Την ώρα που έψαχνα για πλάκες πεζοδρομίου στο Google, βρέθηκα να διαβάζω σχετικά με μια πρωτοβουλία - παρέμβαση πολιτών που πραγματοποιήθηκε στην οδό Δημητρακοπούλου στο Κουκάκι τους τελευταίους μήνες.

Παρόλες τις δυσκολίες που υπήρχαν λόγω των τοπικών αρχόντων, οι κάτοικοι της περιοχής ήταν αρκετά αποφασισμένοι και προχώρησαν μόνοι τους. Ξύλωσαν μερικές πλάκες πεζοδρομίου και φύτεψαν μικρά δεντράκια. Η πρώτη δενδροφύτευση έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2007 και η δεύτερη στις 29 Μαρτίου 2008.

Δεν είχε τύχει να διαβάσω σχετικά με το θέμα όταν ήταν επίκαιρο, όμως πιστεύω πως αξίζει να το παρουσιάσω ακόμα και τώρα γιατί ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση.

Κι αν περάσετε από την οδό Δημητρακοπούλου κι έχετε μαζί σας φωτογραφική μηχανή, τραβήξτε μια φωτογραφία για να δούμε αν κατάφεραν να επιβιώσουν τα δεντράκια αυτά.