Το Μεγάλο Πνεύμα σκεφτόταν, “Θα δημιουργήσω ανθρώπους όμως πρώτα θα φτιάξω ένα σπίτι για να ζουν. Θα είναι λαμπερό και όμορφο. Θα έχει βουνά πεδιάδες και δάση, και γύρω τους θα απλώνονται τα γαλανά νερά της θάλασσας.”
Μου πρότεινε πριν από λίγο ένας φίλος μου στο msn μια ιστοσελίδα με ένα game. Περίμενα λίγη ώρα να φορτώσει και μετά άρχισα να παίζω. Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να σημαδεύω και να σκοτώνω τα λαγουδάκια πίσω από τους θάμνους.
Είχε χειμωνιάσει πια και τα χωράφια που φιλοξενούσαν τα καλαμπόκια είχαν μεταμορφωθεί σε χώρο προσγείωσης για τις περαστικές χήνες. Ο Νέστος ανήκει άλλωστε στο δρόμο της μετανάστευσης τους. Το μεγάλο δάσος αν και φαινομενικά περιφραγμένο και απαγορευμένο για τα μάτια του κόσμου, παρέμενε από τους αγαπημένους τόπους των λαθροκυνηγών. Πολλά πολλά δεν είχα με τα ενδότερα του δάσους, δε με έπαιρνε να το διακινδυνεύω τόσο πολύ, άλλωστε γνώριζα πως πυροβολούν ότι κινείτε εκεί μέσα.
Άναψα το τζάκι και χαμογέλασα στις δύο νυχτερίδες που είχαν μπει από την καμινάδα για να πέσουν σε χειμέριο ύπνο μέσα στη μεγάλη αίθουσα του κέντρου ενημέρωσης. Δεν θέλησα ποτέ να τις διώξω, τις αγαπάω κατά κάποιο τρόπο τις νυχτερίδες και πρώτη φορά ήρθαν τόσο κοντά μου. Οι ελάχιστοι επισκέπτες που ερχόταν ξαφνιαζόταν όταν με άκουγαν να τους λέω να προσέξουν μην τις ξυπνήσουν. Δεν ήταν πρόβλημα όμως, σπάνια έβλεπες επισκέπτες να διαβαίνουν την είσοδο. Ώρες ώρες ένιωθα σαν τους τύπους που πετούσαν τους φελούς στην διαφήμιση κάποιου ουΐσκι.
Με το άρωμα της αλμύρας μέσα στη νύχτα βούτηξα στην αγκαλιά της θάλασσας που δεν ήταν κρύα μα ζεστή, σα να περίμενε για να μου χαρίσει το χάδι της μέσα στον Σεπτέμβρη.
Το φωτισμένο κάστρο από ψηλά συναγωνιζόταν το φεγγάρι σε ομορφιά και οι κιθάρες στην παραλία γέμιζαν με αγαπημένες μελωδίες και γνώριμες φωνές την ατμόσφαιρα. Στέγνωσα τα μακριά μαλλιά μου δίπλα στη μικρή φωτιά μας με ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι έμεινα εκεί με την αλμύρα στο σώμα μου και κάθε άλλη σκέψη μακρυά μου.
Το λεωφορείο εγκλωβίστηκε σε μια στενή στροφή και διέκοψε την κυκλοφορία μια και κάποιος ανεύθυνος είχε επιλέξει το χειρότερο σημείο για να παρκάρει το αυτοκίνητο του. Πολλαπλά κορναρίσματα ακούστηκαν στη συνέχεια μα δεν εμφανιζόταν κανένας για να πάρει το αυτοκίνητο.
Στα πίσω καθίσματα δυο νεαρά παιδιά συζητούσαν με δυνατή φωνή….
- Εγώ σε είχα προσέξει πριν να μπω στο λεωφορείο. Όπως ήμουν στη στάση και περίμενα με σκούντηξε η φίλη μου και μου είπε “άντε τυχερούλα έχει κι έναν ωραίο μέσα στο λεωφορείο”
- Εκεί κοντά μένεις; ρώτησε το παλικάρι με ένα χαρακτηριστικό αξάν στην προφορά του.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;
————————————
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.
————————————-
Η Κατερίνα αυτοκτόνησε στις 3-10-1993
———–
Αντί υστερόγραφου: Να θυμηθώ να γράψω για την Κατερίνα Γώγου σχολίασα χθες στο blog Epsilon. Και το είχα στο μυαλό μου για αρκετές ώρες. Μα βρήκα τυχαία τα κείμενα του GGL και μετά βρήκα και άλλα κείμενα σε άλλα blog. Και χαμογέλασα που τη θυμούνται. Έκλεψα και κάτι φωτογραφίες από τα blog τους κι έφτιαξα μια σύνθεση την ώρα που χάραζε. Για κείνην και για μένα.
Κείμενα για την Κατερίνα θα βρείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν:
- a WIND OF SUCH VIOLENCE(KATERINA GOGOU 1) – ιστολόγιο Greek Gay Lolita
- in THE END IT’S ALL NICE(KATERINA GOGOU 2) – ιστολόγιο Greek Gay Lolita
- the NIGHT OF THE HUNTER(KATERINA GOGOU 3) – ιστολόγιο Greek Gay Lolita
- As thine, all thine, and nought of me – ιστολόγιο ΜΟΥΤΡΑ
- Κατερίνα Γώγου (1940-1993) – ιστολόγιο Truth only in Mind
Αν θέλετε την εικόνα σε μεγάλο μέγεθος πατήστε στην μικρογραφία.
SheBlogs.EU
