“Ά! δε σου είπα. Στις τάδε του μήνα είπαν ότι θα βάλουν adsl στο χωριό.”

Κοίταξα τις πληκτρολογημένες λέξεις στο παράθυρο του messenger μου και το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια άλλη εικόνα.

“Ξέρεις τι μου θυμίζεις;” τον ρώτησα μέσω του πληκτρολογίου μου, σε μια προσπάθεια να του μεταδώσω την εικόνα των σκέψεων μου.

“Μου θυμίζεις ένα φθαρμένο τετράδιο της θείας μου. Το βρήκαμε με την ξαδέρφη μου σε ένα παλιό μπαούλο από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Παλιοκαιρισμένο και κιτρινισμένο με διάφορες σημειώσεις μέσα. Κάπου εκεί λοιπόν, θυμάμαι πως διάβασα ανάμεσα στα άλλα το εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πριν από πάρα πολλούς αιώνες είχε γίνει μια επιλογή ανάμεσα σε αρκετά αξιόλογα κατασκευάσματα που μέχρι τις ημέρες μας είναι γνωστά σαν τα Εφτά θαύματα της αρχαιότητας. Από τα θαύματα αυτά μας έμεινε μόνο η Πυραμίδα της Γκίζας.

Έτσι, κάτι που ξεκίνησε σαν μια απλή ιδέα ενός ατόμου, υιοθετήθηκε στη συνέχεια από πάρα πολύ κόσμο και βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη. Ήρθε ο καιρός για ένα update σκέφτηκε ο Ελβετός Bernard Weber το 2001 κι έτσι ξεκίνησε τις προσπάθειες του για την ψηφοφορία των “Νέων Εφτά θαυμάτων του Κόσμου”.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πόσο τυχαία και άσχετα πράγματα μπορεί να ταξιδέψουν κάπου το μυαλό σου;

Κάπως έτσι έγινε και σήμερα. Με μια απλή ερώτηση που μου έκανε ένας δικτυακός φίλος για κάποιο πρόγραμμα σε Linux. Μα εγώ δεν έχω Linux κι έτσι μου έδωσε ένα σύνδεσμο για να δω τις ιδιότητες του προγράμματος. Εντυπωσιακό το πρόγραμμα θα έλεγα όμως… όπως παρουσίαζαν τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του, είδα ξαφνικά να επεξεργάζονται κάποιες εικόνες απο μια ταινία.

Χαμογέλασα και θυμήθηκα αμέσως το λαβύρινθο, μια ταινία της δεκαετίας του ’80 με τον David Bowie. Και είδα τις εικόνες στο μυαλό μου πριν τις αναζητήσω στο YouTube. O Jareth και η Sarah, o αλλόκοσμος και τα περίεργα πλάσματα, η ευχή που δεν έπρεπε να κάνει η Sarah, ο έρωτας του Jareth, οι εκπληκτικές σκηνές του λαβύρινθου, η μαγική σφαίρα και η 13η ώρα στα ρολόγια, η αναζήτηση του μικρού αδερφού και τέλος η δύσκολη απόφαση. Μια ταινία των παιδικών μου χρόνων που τη θυμάμαι χαμογελώντας και θα ήθελα να την ξαναδώ.

Ήθελα πολύ να τη μοιραστώ μαζί σας, μα ήταν δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στα πολλά video που έχει το YouTube για αυτή την ταινία.

[youtube]dLxOxs7s_K4[/youtube]

Κι όσο κι αν το δοκίμασα αποσυνδεμένη, επέμενε εκεί, να δείχνει πάντα τσεκαρισμένο το Blogger με τον κέρσορα να αναβοσβήνει απαιτητικά στο πεδίο του Username. Χαμογέλασα καθώς σκεφτόμουν πως λάθος δε μπορεί να γίνει αν το χέρι κάποιου δεν επιλέξει να τσεκάρει το Anonymous…

choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity | choose an identity

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης
Φωτογραφία: Θοδωρής

Σήμερα βρήκες να λείπεις;

Λάθος μέρα διάλεξες σου λέω. Θα σου έφτιαχνα και εσένα ένα καφεδάκι να κάτσουμε παρέα στο μπαλκόνι να τους χαζεύουμε ρε μάνα. Έτσι για να βγάλεις το άχτι σου.

Πόσα χρόνια μένουμε εδώ ρε μάνα; Κάτσε να θυμηθώ. Το 1979 ήτανε θαρρώ που ήρθαμε. Θυμάσαι ρε μάνα; Πιτσιρικάκι εγώ κι εσύ να λες απελπισμένη πως θα μας φάνε οι λύκοι εδώ που ήρθαμε. Δεν είχε λύκους μάνα, αλήθεια σου λέω, μόνο χωματόδρομους είχε και δυο-τρεις γείτονες. Αλλά είχαν όραμα μάνα, μετά μας φτιάξανε και δρόμους να μην γεμίζουμε λάσπες. Θυμάσαι μάνα τότε που μαζευόταν όλη η γειτονιά και πήγαινε με τα πόδια στο δημαρχείο για να πετάξει αυγά; Αρχές του ’80 ήτανε και πιο εύκολο θα ήταν να μαντέψεις τους αριθμούς του λόττο που δεν υπήρχε τότε παρά το ποιές ώρες θα είχαμε νερό στα σπίτια μας.

Που είσαι ρε μάνα σήμερα που δεν έπρεπε να λείπεις;

Πόσες σκούπες χάλασες ρε μάνα από τότε; θυμάσαι; Κάθε πρωί ξυπνάς και καθαρίζεις το δρόμο από τα σκουπίδια και τα πεσμένα φύλλα των δέντρων.

Διαβάστε τη συνέχεια »