Οι μεγάλοι άνθρωποι
Τόσα χρόνια που μένω εδώ έχω συνηθίσει πλέον τα ατυχήματα. Δε μπορώ να πω ότι είναι υπερβολικά κεντρικός δρόμος όμως για κάποιο ηλίθιο λόγο οι οδηγοί δε προσέχουν το STOP στη γωνία. Κάποια στιγμή οι δρόμοι έγιναν μονόδρομοι και ελλατώθηκαν κάπως και τα τρακαρίσματα σε 2-3 το μήνα. Ευτυχώς κανένα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερα άσχημο τέλος για κάποιον επιβάτη.
Αυτή τη φορά όμως δεν ακούστηκε ο γνωστός θόρυβος της λαμαρίνας, μοναχά φωνές ακούστηκαν. Άνοιξα την πόρτα μου και είδα στην απέναντι γωνία μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας πεσμένη στο δρόμο και ακίνητη. Στα χέρια της κρατούσε ακόμα τις σακούλες από το supermarket ενώ λίγα μέτρα πιο μπροστά είχε σταματήσει το διερχόμενο λεωφορείο.
Για να πω την αλήθεια πάγωσα εκείνη τη στιγμή. Η μητέρα μου είχε βγει από ώρα για να ψωνίσει και από την απόσταση που ήμουν, αν και μικρή, δε μπορούσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά της πεσμένης γυναίκας.
Στα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διασχίσω την απόσταση, ομολογώ πως έχασα μια ζωή από την τρομάρα μου. Αφού διαπίστωσα αρχικά πως η γυναικά μου είναι άγνωστη προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε κι αν είναι ζωντανή. Κόσμος είχε μαζευτεί τριγύρω και μια άλλη γυναίκα ούρλιαζε.
Μερικοί ψιθύριζαν πως την χτύπησε το λεωφορείο, ενώ κάποιοι άλλοι πως έπεσε από μόνη της. Κάποιοι προσπαθούσαν να τη “βοηθήσουν” και ευτυχώς που είχαν κατέβει από το λεωφορείο μερικές κοπελίτσες που επέστρεφαν από το σχολείο τους και δεν άφηναν κανέναν να την αγγίξει. Σε τέτοιες στιγμές τη χειρότερη ζημιά μπορεί να την κάνουν άτομα που θέλουν να “βοηθήσουν” αλλά δεν έχουν ιδέα από πρώτες βοήθειες.
Αρχικά δε καταλαβαίναμε ούτε αν αναπνέει, όπως ήταν πεσμένη ακίνητη στο δρόμο. Στα χέρια της κρατούσε σφιχτά τις σακούλες και το μπαστούνι της ήταν πεσμένο 1-2 μέτρα πιο εκεί.
Άκουσα κάποιον να τηλεφωνεί αμέσως για να καλέσει ασθενοφόρο, καθώς και όλες τις απαντήσεις που έπρεπε να δώσει στο τηλεφωνικό κέντρο. Κάποια στιγμή έχασα την ψυχραιμία μου για να πω την αλήθεια. Θεωρώ αδιανόητο τη στιγμή που αργοσβήνει ένας άγνωστος άνθρωπος να είσαι αναγκασμένος να απαντήσεις σε όλη αυτή την ανάκριση που σου κάνουν τηλεφωνικά προκειμένου να στείλουν ασθενοφόρο.
Δηλαδή όταν σου λέει ο άλλος, πως μια άγνωστη γυναίκα μεγάλης ηλικίας είναι πεσμένη και αναίσθητη στο έδαφος αλλά χωρίς εξωτερική αιμοραγία, τι άλλο πρέπει να σου πει για να στείλεις αυτό το γαμημένο ασθενοφόρο; Όχι κυρία μου δε την γνωρίζουμε, δε ξέρουμε το όνομα της, δε ξέρουμε αν έφαγε τίποτα το πρωί, δε ξέρουμε αν είχε ανεβασμένη πίεση, ζάχαρο και όλα τα συναφή, δε ξέρουμε τίποτα. Μόνο πως η ώρα περνάει και μας κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις προκειμένου να στείλεις βοήθεια ξέρουμε.
Στα επόμενα δεκαπέντε λεπτά αγωνίας που χρειάστηκαν μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, ευτυχώς η γυναίκα άρχισε να αντιδρά και να προσπαθεί να κουνήσει ελαφρά το χέρι της για να μας δείξει πως είναι ζωντανή…
Ο οδηγός του λεωφορείου έζησε τη δική του αγωνία όλη αυτή την ώρα προσπαθώντας να αποδείξει πως δεν ακούμπησε τη γυναίκα και με ένα τεφτέρι στο χέρι, έψαχνε μάρτυρες που είδαν τι έγινε. Ένα δεύτερο λεωφορείο σταμάτησε από πίσω και έτσι είχε διακοπεί κανονικότατα η κυκλοφορία. Καταλαβαίνω το άγχος του οδηγού που δεν έφταιγε σε τίποτα τελικά, όμως θεωρώ πολύ χαζή τη στάση του να μαλώνει με τον κόσμο πάνω από το κεφάλι μιας πεσμένης γυναίκας που δεν έχει τις αισθήσεις της προκειμένου να βρει μάρτυρες.
Ελπίζω να είναι καλά αυτή η άγνωστη κυρία. Πιθανότατα έπαθε κάποιο εγκεφαλικό φαντάζομαι. Δε ξέρω.
Όλη αυτή η κατάσταση, μου θύμησε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή. Κι όσοι έχουμε αγαπημένους ανθρώπους σε μεγάλες ηλικίες μπορούμε απλά να ευχόμαστε να μη πάθουν κάτι ή αν πάθουν κάτι να βρεθούν κοντά τους άτομα που θα μπορούν να τους βοηθήσουν.
18 σχόλια στο “Οι μεγάλοι άνθρωποι”
Rodia
Πριν ένα εξάμηνο περίπου, η μητέρα μιας φίλης έμεινε στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ. Από καρδιά, επιτόπου. Ηταν μεγάλης ηλικίας -πάνω από 85- αλλά καλοστεκούμενη. Λεπτή και αεικίνητη, είχε πρόβλημα με την καρδιά από νεαρή ηλικία και πρόσεχε τη διατροφή της, αλλά το τέλος την περίμενε στο ίσωμα ενός δρόμου. Μια χαρά το βρήκα ένα παρόμοιο τέλος. Να τελειώνει η ζωή χωρίς επιπλοκές δλδ χρόνιων παθήσεων, νοσοκομείων, κλπ
Πολύ καλό ποστ, δίνει άμεσα την εικόνα!:-)
magica
Σίγουρα είναι καλύτερο ένα γρήγορο τέλος Ροδιά μου
όμως…
ένας μεγάλος άνθρωπος,
όταν είναι ο δικός σου άνθρωπος,
που αγαπάς
σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά…
και όσο χρονών κι αν είναι δεν θέλεις να πάθει κάτι
Juanita La Quejica
Δεν θέλεις να πάθει κάτι και μάλιστα να είναι μόνος του στο δρόμο. Να τον προσέχεις το 90% του χρόνου και ξαφνικά να βρεθεί ολομόναχος στο τέλος της διαδρομής. Είναι άδικο ρε γαμώτο…
soulmates
eimai se spiti filou mou kai den niw8ei kala…
exei diplw8ei sthn mesh apo ponous sthn perioxh ths koilias…
pairnw thl. to 166 gia na sthloun as8enoforo kai ontws magica, mou arxizoun thn anakrish… mesa stis erwthseis htan kai h hlikia tou as8enh, htan tote 28 etwn..
pairna 1/2 hour, kai den exei er8ei as8enoforo, o filos mou na xiroterevei, xanapairnw thl. to 166 kai mou lene “to 8eiko” mhn viazestai, 8a r8oume kapoia stigmh, kante upomonh, allwste o as8enhs einai polu neos kai antexei o organismos tou, exoume alles periptwseis me megaluteres hlikies!!!!
telika phrame taxi kai phgame sto nosokomeio…ston tsak ton prolavame… oxeia skwleikoeidhtida!!
magica
Καλά αν αφορά νέο άτομο και μάλιστα γνώριμο, η ανάκριση από το τηλεφωνικό κέντρο του 166 είναι χειρότερη και σε αρκετά σημεία προσβλητική για τον ασθενή μπορώ να πω. Ειδικά στα σημεία που αναγκάζεσαι να δηλώσεις αν είναι αλκοολικός αν παίρνει ναρκωτικά κλπ κλπ κλπ
Μόνο τι χρώμα βρακί φοράει δε σε ρωτάνε
Άβατον
Όσα δεν φέρνει ο Χρόνος τα φέρνει η Στιγμή…
Simos
πωπω… φοβερό blog! τέλειο! έχεις κάνει πολύ καλή δουλειά! well done! έιχα καιρό να έρθω από τα μέρη σου… Στέλνω μια καλησπέρα!
ο δείμος του πολίτη
Τουλάχιστον όλα πήγαν καλά. Υπάρχουν πολλά σημεία σε όλη τη Δυτική Θεσσλαονίκη και στη γειτονιά μας που λόγω της απότομης ανοικοδόμησης δεν έχουν χώρο για αυτοκίνητα και οι τράκες είναι συνηθισμένες για τον επιπρόσθετο λόγο του παρκαρίσματος σε πεζοδρόμια (παρκαρόδρομος) έπρεπε να λέγονται τα στενά περί της Μακρυγιάννη).
magica
Άβατον έτσι ακριβώς είναι
Σίμο μάλλον έχεις χάσει πολλές αλλαγές, πέρνα και μια βόλτα από το BlogSpace να δεις αν και ακόμα είναι υπό εξέλιξη
δείμο του πολίτη στα δικά μας τώρα, μια και οι υπόλοιποι είναι λίγο δύσκολο να καταλάβουν εφόσον δεν γνωρίζουν την περιοχή.
Οι τράκες στα στενά των δρόμων της Μακρυγιάννη είναι συχνό φαινόμενο από πριν ξεκινήσει η ανοικοδόμηση. Λίγο τα δέντρα που δε κλαδεύονται και κρύβουν τις πινακίδες, λίγο η απουσία πινακίδων(αυτό παλαιότερα) και δε θέλει πολύ να γίνει το κακό. Ειδικά στους δρόμους που συνδέονται με την Πλατεία Ελευθερίας υπάρχει πρόβλημα μια και οι θαμώνες των μαγαζιών θεωρούν λογικό να τρέχουν με τα αυτοκίνητα τους στα στενά χωρίς να προσέχουν.
Και μια και μιλάμε για τη “γειτονιά” μας, δε ξέρω αν άκουσες ότι πριν λίγες ημέρες βάλανε φωτιές αργά τη νύχτα στους κάδους των σκουπιδιών ενός δρόμου που συνδέεται με την πλατεία.
ο δείμος του πολίτη
Όχι, το τελευταίο δεν το άκουσα αν και παρακολουθώ την Ηλιούπολη και τη Νικόπολη από τα προεκλογικά ακόμη (έχω προσωπικούς δεσμούς και αγάπη προς την υποβάθμιση και το μαρασμό, βλέπεις). Τα άλλα τα ξέρω, όπως επίσης ότι παλαιότερα πολλοί καταστηματάρχες είχαν απαιτήσεις από το δήμο να καλύψουν και το δρόμο, ενώ ακούστηκε και για κάτι σαν απαγόρευση παρκαρίσματος πλην των πελατών των μαγαζιών. Το θέμα είναι να βρεθεί ένας ικανός χώρος να μετατραπεί σε πάρκινγκ, μα αυτό φαντάζει δύσκολο. Και φοβάμαι ότι οι Ηλιουπολίτες και οι επισκέπτες θα επιλέγουν και πάλι να παρκάρουν μπροστά στο μπαράκι. Δες τι χαμός γίνεται μπροστά στην πιο αξιοπρεπή καφετέρια της περιοχής (το “Ελιξήριο”) που είναι γωνιακή.
ο δείμος του πολίτη
Μήπως εννοείς για τη φωτιά μια ρακοσυλλέκτρια γριούλα;
magica
Για ρακοσυλλέκτρια γριούλα και φωτιές δε ξέρω…
Αυτό που ξέρω είναι πως κάποιοι βάλανε φωτιές στους κάδους των σκουπιδιών κατά μήκος της Ναυάρχου Βότση και τους καταστρέψανε μέσα στη νύχτα με κίνδυνο να πιάσουν φωτιά ακόμα και διάφορα αυτοκίνητα που βρισκόταν κοντά τους.
Τώρα όσο αφορά τις συνήθειες των Ελλήνων ως προς το παρκάρισμα νομίζω πως είναι κάτι που θα αλλάξει δύσκολα. Εκτός φυσικά και αν έχουν έναν μπαμπούλα-τροχονόμο να τους κόβει πρόστιμα.
Πάντως έχουμε τα ίδια γούστα μάλλον ως προς τα μαγαζιά της Ηλιούπολης. Το Ελιξήριο είναι σταθερή αξία τα τελευταία (χμμ κάτσε να θυμηθώ πότε άνοιξε…)14 χρόνια (ουπς αυτό μου ακούστηκε σαν μια ολόκληρη ζωή, παραμεγάλωσα μου φαίνεται).
Όχι ότι δε θεωρώ αξιοπρεπείς και πολλές άλλες όμως δε μου ταιριάζουν μουσικά και αισθητικά. Δε το μπορώ το ελληνάδικο λέμε!
166
έχεις σκεφτει ποτέ ΓΙΑΤΙ κάνουν τόσες ερωτήσεις στο ΕΚΑΒ? αναρωτήθηκες αν σημαίνουν τίποτα ή απλά μαζεύουν στατιστικά στοιχεία? πιστεύεις πως θα έφταναν πιο γρήγορα αν δεν ρώταγαν τίποτα? θεωρείς πως οι ερωτήσεις δεν έχουν σχέση με το μέσον που θα στείλουν, τον τόπο που συμβαίνει, τη δέσμευση ενός μέσου που κάποιος άλλος περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά χρειάζεται εκείνη τη στιγμή ταυτόχρονα με σένα? θεωρείς πως η επιλογή του τόπου άφιξης και το ιστορικό του ασθενή δεν χρησιμεύει καθόλου για την βοήθεια που πρόκειται να του δοθεί? έχεις φανταστεί ποτέ έναν συνάνθρωπό σου να έχει 50 κάρτες με περιστατικά μπροστά του και 10 μέσα να στείλει την ίδια στιγμή? ξέρεις πως είναι να παίρνεις αποφάσεις που στοιχίζουν σε ζωές συνανθρώπων σου με βάση μόνο τα στοιχεία που μαζεύουν από το τηλέφωνο οι συνάδελφοί σου? αναρωτήθηκες πως νιώθει ο άνθρωπος πίσω από το τιμόνι ζώντας καθημερινά σε μια ένταση με μια σειρήνα να ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι του και την αγωνία να μη χάσει εκείνος αυτόν που μεταφέρει? ξέρω πως δεν αναρωτήθηκες ποτέ και πως τα 15 λεπτά σου φάνηκαν αιώνας. ίσως όμως αναρωτηθείς κάποια στιγμή…
magica
Σαφέστατα έχω αναρωτηθεί αρκετές φορές. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ένα άγνωστο άνθρωπο, όπως στην συγκεκριμένη κατάσταση, θεωρώ άχρηστη οποιαδήποτε καθυστέρηση με ερωτήσεις που είναι αδύνατον να απαντηθούν.
Σίγουρα το να είσαι εργαζόμενος στο ΕΚΑΒ έχει τρομερό άγχος, αλλά όχι δε θεωρώ όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία υπεύθυνα άτομα.
ο δείμος του πολίτη
Στα πρώτα τι να πω δεν ξέρω. Θα ρωτήσω και θα μάθω. Δεν άκουσα τίποτα. Η άλλη περίπτωση ήταν σε άλλη γειτονιά, αλλά είπα μήπως υπήρχε παραπηροφόρηση. Θα ελέγξω. Όσον αφορά τα μουσικά σου γούστα είναι κοντά στα δικά μου. Αλλά το ελληνικό σκυλολόι και το αντίστοιχο κατάστημα διασκέδασης μόνο ή που αξιοπρεπή που δεν τα θεωρώ.
Στο σχόλιο του φίλου/φίλης ας δηλώσω την κοινωνική μου αλληλεγγύη και κατανόηση.Σαφώς είναι ένα δύσκολο επάγγελμα που απαιτέι λεπτούς χειρισμούς. Προσωπικά να πω ότι θεωρώ καλά τα πράγματα στη Θεσσαλονίκη σε σχέση με την ΑΘήνα (αν και τα περισσότερα είναι ευπερβολές των ΜΜΕ). Ωστόσο, οφείλει ο φίλος/φίλη να καταλάβει και τον πόνο όσον έχουν υποστεί αυτό το μαρτύριο της αναμονής.
166
κατι τελευταίο και να με συγχωρείται για την επιμονή μου, φίλε μου “δείμε του πολίτη” δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις, ας υποθέσουμε πως είσαι μανατζερ σε μια πολυεθνική και παίρνεις μια λάθος απόφαση, το κόστος θα είναι να χαθούν μερικά εκατομύρια κι ισως να χασεις τη δουλειά σου, αν υποθέσουμε πως είσαι γραφίστας και κανεις λάθος μακέτες, πιθανά να τις διορθώσεις και πάλι να χάσεις τα λεφτά ή τη δουλειά μα πες μου, αν εγώ πάρω μια λάθος απόφαση κι εσύ πεθάνεις, έστω και χωρίς να σε ξέρω, ακόμα κι αν απολυθώ και μου κάνουν και δικαστήρια και πληρώσω όλα μου τα λεφτά στην οικογένειά σου, πες μου, μετά από πόσα βράδυα θα μπορώ να κλείσω ήσυχος τα μάτια μου και να κοιμηθώ? το δικό σου λάθος μπορεί να στο συγχωρήσουν, το δικό μου ούτε ο εαυτός μου δεν μπορεί… κι όμως, είμαι ένας άνθρωπος όπως εσύ, στη πραγματικότητα είμαι εσύ…
δείμος του πολίτη
Δεν μπορώ να ξέρω ποιος κρύβεται πίσω από την ανωνυμία και απαντώ συνολικά, λοιπόν, ότι ως άνρθωπος που εργάζεται για να βελτιώσει αυτή τη @#$^*&@$#@$@ (είμαστε και φιλιξενούμενοι) την κοινωνία ή ως πολιτική οντότητα δεν μου επιτρέπεται παρά να σεβαστώ το επάγγελμα του καθενός. Προχωρώντας λίγο παραπάνω προσπαθώ να εντοπίζω τον προβληματισμό και τις δυσκολιές που αντιμετωπιζει ο καθένας. Δεν έχει σημασία τι είναι ο καθένας, αρκεί να επιθυμεί να καταλάβει τον άλλο. Το ποιος ή το τι είμαι μπορεί να φανεί στο ιστολόγιό μου εύκολα όπως και οι πολιτικές μου καταβολές και αντιλήψεις. Επειδή πολα διορθώνονται και όλοι ταλαιπωρούνται δε δικαιολογώ καμία τέτοια επειχειρηματολογία.
Ωστόσο, δήλωσα εξαρχής την κοινωνική μου αλληλεγγύη και κατανόηση στα προβλήματα, εφόσον μάλιστα ούτε η magica θέλησε να ασκήσει καμία σκληρή κριτική στο ΕΚΑΒ (πλην των ηλίθιων ερωτήσεων). Και καλά έκανε.
N.Ago
Μετά τη ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων! Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης(;) «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ(!) 2 κατά και 3 παρών! Σύσσωμη η αντιπολίτευση, απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα, εκλιπαρούσανε, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες τον Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία!
Οι βουλευτές του PBDNJ(Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peçi και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi(PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi(PAA) δήλωσαν παρών!
Παρακαλώ πολύ, αν το γεγονός αυτό σε αγγίζει κι εσένα, είτε κάνε μια αναφορά είτε ανέβασε την είδηση στο δικό σου μπλογκ! Έτσι, η φωνή της διαμαρτυρίας, θα δυναμώσει και θα κάνει τους παχύδερμους και αυταρχικούς κυβερνώντες στην Αλβανία, να σκεφτούνε καλά, πριν οριστικοποιήσουν την ειδεχθή τους πράξη!
Φιλικά Ν.Ago
Trackbacks
Link for trackback: