Με βήματα αργά περπάτησα σε δρόμους που έμοιαζαν έρημοι. Ο κόσμος εξαφανίζεται τέτοιες ημέρες από την περιοχή, πηγαίνουν στα χωριά τους να ψηφίσουν. Τις υπόλοιπες ημέρες γκρινιάζουν ως συνήθως γιατί δεν έχουμε πολύ συχνή συγκοινωνία λεωφορείων κι όταν τους ρωτάς που ψηφίζουν κάνουν τους κινέζους. Πάλι καλά να λέμε που μας βάλανε διπλά λεωφορεία μετά από τόσα χρόνια και έχει μειωθεί η σαρδελοποίηση.

Το σχέδιο δράσης είχε επιτυχία, κατάφερα να μην συναντήσω κανένα παλιό συμμαθητή ή άλλο γνωστό στην αίθουσα που έπρεπε να ψηφίσω. Μου τη σπάνε όλα αυτά τα δήθεν που είσαι-χαθήκαμε βρε-να κανονίσουμε να τα πούμε κλπ κλπ κλπ. Λες κι αν ήθελαν να τα πούμε έπρεπε να περιμένουν να με βρουν έξω από την κάλπη. Κατάφερα επίσης να μη συναντήσω κανέναν υποψήφιο. Οι διάφοροι υποψήφιοι και οι παρατρεχάμενοι τους υποδέχονται τον κόσμο στην μεγάλη είσοδο του σχολικού κτηρίου. Ευτυχώς το σχολείο αυτό διαθέτει και μια πίσω πόρτα.

Έτσι, αφού σταύρωσα τα ονόματα δυο φίλων που συμμετέχουν σε παράταξη που δεν υπάρχει περίπτωση να νικήσει, ακολούθησα το ίδιο δρομολόγιο για να βγω από το κτήριο. Τουλάχιστον όποιος κι αν βγει δεν θα αυτομουτζώνομαι. Αλλά ακόμα και στην τρελλή πιθανότητα να μας κάτσει έκπληξη και να νικήσει το αουτσάιντερ, θα έχω την ευχαρίστηση να μπορώ να μουτζώνω όσο θέλω τους συγκεκριμένους υποψήφιους.

Επέστρεψα με αργά βήματα μεθυσμένου σπίτι μου. Αλήθεια λέω, έκανα οχταράκια στο δρόμο παίζοντας ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι με όνομα “Πόσα διαφημιστικά φυλλάδια υποψηφίων που βρωμίζουν τους δρόμους μπορείς να πατήσεις;”

Tags: εκλογές, personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά