Γυρνούσα σπίτι μου αργά το βράδυ μετά απο μια βόλτα με φίλους στη Ναυαρίνου. Λίγα μέτρα πριν φτάσω στη φωλιά μου άκουσα μια γνώριμη φωνή, κοντοστάθηκα και προσπαθούσα να αφουγκραστώ την πηγή προέλευσης της διότι δεν έβλεπα τίποτα γύρω μου. Η φωνή συνέχισε να με καλεί με περισσότερη αγωνία τώρα. Εντόπισα τον ήχο μέσα απο την είσοδο της γειτονικής μου πολυκατοικίας. Πλησίασα για να σιγουρευτώ μα μέσα μου το ήξερα ήδη πως ήταν εκείνος. Ο αλανιάρης μου λοιπόν ήταν εγκλωβισμένος εκεί μέσα και με καλούσε γεμάτος αγωνία, δε ξέρω πως ένιωσε την παρουσία μου, μα την ένιωσε καθώς περνούσα…

Ευτυχώς που η κυρα Ισμήνη (ναι η μάνα μου είναι αυτή) είχε το θάρρος με τους ενοίκους της πολυκατοικίας (και το θράσος θα έλεγα) ώστε να χτυπήσει τα κουδούνια μέσα στη μαύρη νύχτα για να απεγκλωβιστεί ο μικρός αλανιάρης…

Υ.Γ. Τα πνευματικά δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν σε περαστικό άγνωστο φωτογράφο που γοήτευσε ο μικρός αλανιάρης μου…

Tags: Χάρης, γάτες
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά