Είχα ξεκινήσει πριν μέρες μια προσπάθεια να κουνήσω λίγο τους αργοκίνητους τροχαλίες όσο αφορά στο Κολυμβητήριο Σταυρούπολης. Μετά τη φωτογράφηση και τη δημοσίευση του Post πήρα διάφορα τηλέφωνα, στο Δήμο, σε ραδιόφωνα, σε ΜΜΕ γενικότερα. Έστειλα email ακόμα και στον υφυπουργό (φυσικά δε μου απάντησε).

Δεν έχω πάει να κοιτάξω τι έχει συμβεί από τότε. Από ότι έμαθα έγιναν διάφορες επισκέψεις στο χώρο και από υπεύθυνους του Δήμου και από ΜΜΕ. Θα κάνω μια βόλτα τις επόμενες ημέρες μάλλον.

Όπως έχω δηλώσει αρκετές φορές, δε διαθέτω τηλεόραση από επιλογή μου. Μόνο σπανίως θα αναζητήσω τηλεόραση για να δω συγκεκριμένες ειδήσεις. Έτσι λοιπόν, δεν είδα το ρεπορτάζ που έκανε η ΕΤ3 λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση του Post μου για το συγκεκριμένο θέμα. Το είδε η μητέρα μου όμως, που με πληροφόρησε πως κάποιος κάτοικος δήλωσε πως έβγαλαν έναν νεκρό από μέσα πριν λίγο καιρό.

Τα πράγματα είναι χειρότερα από ότι μπορεί να φανταστεί κάποιος. Ένα παρατημένο μισοτελειωμένο κτίριο του Ελλάδα2004, ένα γιαπί ανάμεσα σε σχολεία, έχει γίνει στέγη ναρκομανών και εμπόρων ναρκωτικών με τη βοήθεια του Ελληνικού κράτους.

Πιθανότατα θα με ακούτε συχνά να φωνάζω για το συγκεκριμένο θέμα. Μέχρι κάτι να αλλάξει. Έχω ζήσει τα παιδικά μου χρόνια ανάμεσα σε πρεζόνια και έμπορους ναρκωτικών. Έπαιζα ανάμεσα τους στη μοναδική παιδική χαρά της περιοχής. Έχω εικόνες που δε θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου. Τα πράγματα είχαν ηρεμήσει κάπως τα τελευταία χρόνια και η περιοχή άρχιζε να καθαρίζει σιγά σιγά. Μέχρι που μας έκαναν δώρο ένα ωραιότατο γιαπί από το Ελληνικό κράτος…