Η γραφή αποτελεί για πολύ κόσμο μέσο εκτόνωσης. Ούτε νέο είναι, ούτε μυστικό. Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά. Δεν είναι νέο φαινόμενο της εποχής και μην ακούσω άλλες αηδίες γιατί βαριέμαι.

Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν περίμεναν την εμφάνιση των blogs. Πάντα έγραφαν. Πριν δημοσιεύσουν το πρώτο τους post, είχαν ήδη ξοδέψει αρκετά κιλά μελάνι επάνω σε νεκρά δέντρα.

Η γραφή είναι εκτόνωση. Είναι μια τσιρίδα στα βουνά χωρίς παράφωνα ντεσιμπέλ. Η γραφή είναι μεταφορά συναισθημάτων. Όμορφων ή άσχημων.

Η γραφή μοιάζει σαν την χαραγμένη καρδούλα στο παγκάκι του πάρκου, σαν μήνυμα με μαρκαδόρο στις τουαλέτες των σχολείων.

Πολλές φορές είναι χωρίς νόημα. Για τους άλλους.

Άλλες φορές είναι προσβλητική. Για κάποιους.

Τις περισσότερες φορές όμως, είναι ένα πράγμα. Αληθινή.

Κι όσες φορές κι αν βάψει ο επιστάτης τις πόρτες του σχολείου για να την κρύψει, όσες φορές κι αν καθαρίσουν τα θρανία με οινόπνευμα, η γραφή θα επανέλθει με το χαμόγελο του νικητή από άλλο χέρι.

Τους μόνους κανόνες που μπορεί να δεχτεί, είναι αυτούς της γραμματικής και του συντακτικού. Κι αυτούς όχι πάντα.

Tags: Blogs, σκέψεις
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Blogs, Εκ του προχείρου