22.02.2007

Η έκλειψη του Μαρτίου

Μια μέρα που δε θα θελήσω να δω το φεγγάρι αν και με γοητεύουν τα παιχνίδια των πλανητών. Δυστυχώς όμως η συγκεκριμένη μέρα είναι συνδεμένη μέσα μου με μια πολύ άσχημη στιγμή. Τι κι αν φέτος είναι συνδεμένη με το 7. Δεν έχει σημασία. Δε θα σηκώσω το βλέμμα μου να την κοιτάξω. Θα ξέρω όμως, πως την κοιτάνε χιλιάδες άλλα μάτια. Όπως της αξίζει.

Σαββάτο 3 Μαρτίου 2007

Το φεγγάρι θα πάρει φωτιά και θα στείλει τα πύρινα χρώματα του στη Γη.

Σημειώστε την ημέρα στα ημερολόγια σας. Προσωπικά δε θα το σημειώσω, αλλά είπαμε, είναι μέρα που δε θα ξεχνούσα ούτως ή αλλως. Η τελευταία μιας άλλης ζωής.

Θα το ακούω να μου τραγουδάει από ψηλά, στην όμορφη αυτή στιγμή του. Θα του πλέξω στιχάκια για έναν ποιητή, που θα ακούει μοναχά αυτό.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη NASA. Σε μετάφραση υπάρχει κι εδώ.

Tags:
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά, Εκ του προχείρου

BuzzCullBazaBobitcheckitdigmeblogspacefreestuffdeliciousgoogle bookmarks

9 σχόλια στο “Η έκλειψη του Μαρτίου”

  • Να θυμάσαι ότι το φεγγάρι μόνο στους ρομαντικούς μιλάει. Οι άλλοι στέκουν κουφοί κι ανήμποροι μπροστά στο ερωτικό του κάλεσμα.


  • Καλησπέρα Magica.
    Ευχαριστω για την ενημέρωση ;) λυπάμαι που ένα δυσάρεστο γεγονος συνέβει. Γιατί όμως είναι συνεδεμένο με το 7 ;

    Δείμε του πολίτη πολύ ωραίο το σχολιο σου.


  • Καλησπέρα magica!
    Ξανάνοιξα το παλιό μου μπλογκ…
    Όμορφα είσαι εδώ….


  • το φεγγαρι δε μου λεει τιποτα πια…


  • -> δείμο,
    δυο φιλαράκια έχω…
    το άλλο είναι η βροχή…

    -> Stathis,
    φέτος έχουμε ένα εφτάρι στη χρονιά, μερικοί τη θεωρούν τυχερή

    -> Kyriaz καλέ μου…
    χαίρομαι που επέστρεψες, το blog σου ήταν ένα από αυτά που με ώθησαν να φτιάξω το δικό μου, καλώς όρισες πίσω στο μπλοκοχωριό μας.

    -> prince…
    ξέχασες να το ακούς μάλλον,
    αυτό πάντοτε ψιθυρίζει…


  • Gravatar Icon

    Cristina

    Το φεγγάρι… ναι, το φεγγάρι… Κι εμένα μου θυμίζει πολλά και δεν μπορώ να το βλέπω πια μόνη. Το βλέπαμε μαζί και τώρα ξέρω πως θα το δει με την … Αχ πόσα φεγγάρια όμορφα δεν είδαμε μαζί. Είδαμε μόνο ένα και μάλιστα την αρχή του. Ήταν τόσο όμορφο… Αλλά την ολοκλήρωσή του την είδε με την… Τον πήρα τηλέφωνο κι έβαλε την… να το σηκώσει. Τι πίκρα, τι σκληρός που μπορεί να είναι ο έρωτας…
    Υπογραφή,
    μια περαστική και πληγωμένη του έρωτα ή απλά Cristina


  • Gravatar Icon

    πράσινο ποδήλατο

    Μιλώντας για την αγάπη και το φεγγάρι θυμήθηκα και εγώ κάποιες στιγμές.

    Στιγμές που χωρίς να το επιλέξω έχουν χαραχθεί βαθιά στο απέραντο μέσα μου. Και δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα με πονούν.

    Στιγμές που θυμάμαι…. όμορφες αληθινές ζεστές στιγμές … και ένα υπέροχο απόγευμα του Ιούλη ….θυμάμαι … πως αυτή η αγάπη κατάφερε να με ξυπνήσει και να με επαναφέρει πίσω σ’αυτό τον άθλιο ψευτόκοσμο….αλλά θα ήταν αληθινή για να με κρατούσε ?…μου έδειξε ένα άλλο κόσμο… κάτι που δεν είχα δεί ξανά…. όμορφες νεράιδες και εξωτικά… ομορφιά και μαγεία σ΄ όλο το μεγάλείο της… Και εμοιαζε τόσο αγνό και ανιδιοτελές…ένιωθα ξανά σαν παιδί που έχει βρεί την χαμένη του αθωότητα… πιστέψα πως μόνο η αληθινή αγάπη και μόνο αυτή θα μπορούσε να μου το κάνει αυτό. Μόνο κάτι τέτοιο που μπορεί να κάνει ένα παιδί να πιστέψει ξανά , να εμπιστευτεί , να μιλάει και να χαμογελάει στην ζωή και στην αγάπη…..να γεύεται την φύση και τον αέρα…και ποιός ξέρει ίσως κάποτε και τον έρωτα….
    Και δεν θα ήταν ούτε μόλις 3 χρόνια που είχα χασει με τον πιο άδικο τρόπο ότι πιο πολύ στο κόσμο αγαπούσα … τι να πώ …..
    Για τρία χρόνια δοκίμασα και πίστευα πως τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να με κάνει να ξαναγαπήσω… τουλάχιστον όπως πρώτα…

    Και εδώ έρχεται η αλήθεια…η πικρή πραγματικότητα …..

    Σου είπα

    - Μην με πλήγωσεις ποτε

    και μου απάντησες γλυκιά μου ψυχή χαμογελώντας μου με σιγουριά

    - ποτε!

    Και ενώ ο Πέτρος του μιλούσε, … ήξερε πως θα τον αρνηθεί 3 φορές πριν λαλήσει ο πετεινός.

    Κάποτε γύρισα και κοίταξα…. μέσα στα μάτια της ψυχής…αραγε θα θυμάται?

    Και ξάφνου σβήστηκε το φως…

    Στα γενέθλια μου
    Σάββατο 3 Μαρτίου 2007
    Το φεγγάρι
    Που ‘ναι του σώματος σκιά και του σπιτιού καθρέφτης
    Που ‘ναι της νύχτας το στοιχειό μωρό βαμμένο κόρη …


  • το ποτέ και το πάντα
    κρύβουν συνήθως τα πιο μεγάλα ψέμματα..
    κι όσο πιο όμορφα είναι τόσο περισσότερο πληγώνουν αυτούς που νιώθουν αληθινά και ξέρουν ν’ αγαπούν


Trackbacks

Link for trackback:

Αφήστε ένα σχόλιο