“Δηλαδή τι υπονοείς;” τη ρώτησε ο Λάζαρος περνώντας το δάχτυλο του ανάμεσα από το μεταλλικό δαχτυλίδι μιας ακόμα μπύρας.

Στο τραπεζάκι μπορούσε να μετρήσει φευγαλέα με το βλέμμα της τουλάχιστον 5-6 ακόμα άδεια κουτάκια μπύρας μέσα στο μισοσκόταδο.
Δε μίλησε, τον κοιτούσε μοναχά, κοιτούσε το θολωμένο βλέμμα του, από τις μπύρες και τα θέλω.

“Υπονοείς ότι απλά πηδιόμαστε;” συνέχισε να τη ρωτάει ο Λάζαρος καθώς ήδη είχε τελειώσει τη μισή μπύρα με τις πρώτες γουλιές.

Σκεφτόταν αν έπρεπε να του απαντήσει, αν υπήρχε έστω και ένας λόγος να του απαντήσει. Έψαχνε μέσα της να βρει έστω και έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να επικοινωνήσει με αυτόν τον άνθρωπο, μα δε μπορούσε. Το χάσμα και το κενό ανάμεσα τους ήταν τεράστιο. Άνθρωποι διαφορετικοί όσο η νύχτα με την ημέρα.

“Γιατί ξανάρχισες να πίνεις;” τον ρώτησε κοιτώντας το άδειο κουτάκι που άφησε ο Λάζαρος δίπλα στα υπόλοιπα. Έμοιαζαν με στρατιωτάκια στη σειρά, στρατιωτάκια που δεν είχαν πλέον σημασία για το Λάζαρο αλλά αντιθέτως είχαν τεράστια σημασία για τη Ελένη.

“Γιατί εξαφανίστηκες” τη ρώτησε εκείνος με τη σειρά του.

Έμοιαζε με το παιχνίδι των ερωτήσεων μόνο που κανένας δεν έδινε απαντήσεις.

“Πες μου έναν καλό λόγο για τον οποίο δε θα έπρεπε να εξαφανιστώ” του είπε όσο πιο ειλικρινά μπορούσε.

Την κοίταξε λίγη ώρα, μα δεν της απάντησε ούτε αυτή τη φορά. Και τι μπορούσε να της πει άλλωστε; Προτίμησε να συνεχίσει το παιχνίδι των ερωτήσεων. Ένα παιχνίδι δίχως νόημα, αφού δεν υπήρχε τίποτα ουσιαστικό που να ενώνει αυτούς τους δυο ανθρώπους.

“Πες μου, τι σου αρέσει σε εμένα;” τη ρώτησε

“Δεν ξέρω….”

Tags: ιστορίες
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου