Ευαίσθητοι μικρόκοσμοι και αυτολογοκρισία
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ξεκίνησαν διάφορες εφημερίδες να δημοσιεύουν χωρίς άδεια κείμενα blogger και διάφορα blogs προσωπικού κυρίως χαρακτήρα να βάζουν λουκέτο.
Στο εξωτερικό που είναι πιο αναπτυγμένο το φαινόμενο των blogs τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Δεν έχει σημασία αν γράφει κάποιος με ένα ψευδώνυμο ή με το κανονικό του όνομα. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να μας ταυτοποιούν αν γράφουμε καταστάσεις από τη ζωή μας.
Είναι αυτές οι μικρές κλειδαρότρυπες που πολλοί αρέσκονται να διαβάζουν. Ο δικός μας big brother. Όταν γράφεις δημόσια, πράγματα από τη ζωή σου, ο big brother μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε αναγνώστης σου, ο οποιός μπορεί την επόμενη στιγμή να γίνει και η κίτρινη εφημερίδα σου. Κι έτσι ο ευαίσθητος μικρόκοσμος που έφτιαξε κάποιος για να μπορεί να εκφραστεί λόγω κάποιας εσωτερικής ανάγκης να γίνει χίλια κομμάτια.
Συνηθίζουμε να λέμε ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Στην Ελλαδίτσα το μπλοκοχωριό είναι ακόμα μικρότερο. Και κάθε λέξη που γράφεις σε ένα blog μπορεί να σε φέρει κάποια στιγμή αργότερα σε δύσκολη θέση.
Από κάθε blog προσωπικού χαρακτήρα, μπορεί κάποιος να διακρίνει στο περίπου τον χαρακτήρα και τις συνήθειες του ιδιοκτήτη του. Δε χρειάζεται να έχει γνώσεις ψυχολογίας κάποιος για αυτό. Άλλωστε μη ξεχνάμε πως στην Ελλαδίτσα οι ψυχολόγοι δε κάνουν χρυσές δουλειές ακριβώς επειδή οι Έλληνες προτιμάνε να μιλάνε σε φίλους παρά σε ψυχολόγους. Τώρα αυτό αν είναι καλό ή κακό δε το γνωρίζω.
Κάθε blog και μία ιστορία, κάθε blogger κι ένας χαρακτήρας σε ένα βιβλίο που ποτέ δε τυπώθηκε μα διαβάστηκε από εκατοντάδες μάτια. Ήξερα κάποτε έναν άνθρωπο, που έλεγε πως είχε αρχίσει να κάνει chat για να γράψει κάποια στιγμή ένα βιβλίο. Τώρα τα πράγματα είναι ευκολότερα για τους μελλοντικούς συγγραφείς. Μπορούν να διαλέξουν τους χαρακτήρες που θέλουν για τα βιβλία τους ανάμεσα από χιλιάδες blogs.
Μικρόκοσμοι λοιπόν…
Αν κάποιος διαβάσει το δικό μου blog θα καταλάβει σίγουρα 2 πράγματα. Το πρώτο είναι πως μου αρέσει να παίζω με κώδικες και λίγο ή πολύ τα καταφέρνω. Το δεύτερο είναι πως αγαπάω ακόμα τον πρώην μου και έχω κατεβάσει ρολά στη ζωή μου.
Μικρό το κακό θα μου πείτε. Όταν όμως αυτά τα δυο λειτουργούν συνδυαστικά μπορούν να δημιουργήσουν προβληματάκι κάποια στιγμή.
Ξεκίνησα να γράφω από εσωτερική ανάγκη γιατί κάπως έπρεπε να εκφραστώ. Καθένας με τον καημό του κι εγώ με το δικό μου. Καλώς ή κακώς μέσα από διάφορες συνθήκες το blog άρχισε να γίνεται γνωστό.
Αυτή τη στιγμή μπορώ να μετρήσω τουλάχιστον 3-4 αναγνώστες μου, που γνωρίζουν τον πρώην μου κι έχουν επαφή (ή προηγούμενα) μαζί του. Ο ίδιος δε ξέρω αν διαβάζει. Αν και γνωρίζει την ύπαρξη του, από πείσμα δε θα το παραδεχόταν ποτέ. Όχι ότι αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Άλλωστε ο μόνος λόγος που θα διάβαζε ότι γράφω, θα ήταν για να ταϊσει τον εγωισμό του. Όταν γράφω για εκείνον το κάνω από δική μου ανάγκη να γράψω κι όχι για να το διαβάσει.
Από την άλλη πλευρά, μπορώ να μετρήσω άλλα 3-4 άτομα που κάτα κάποιο τρόπο κατοικούν γύρω μου και τους αρέσει να ασχολούνται με τα κοινά.
Κι έτσι ο μικρόκοσμος αυτού εδώ του blog άρχισε να περνάει τη δική του κρίση. Μπορεί να μη γράφω με το ονοματεπώνυμο μου, αλλά αυτό πλέον δεν έχει καμμία απολύτως σημασία.
Θα μπορούσα εύκολα να το μετατρέψω. Να πάψει να είναι τόσο “προσωπικό”. Μόνο που ουσιαστικά δεν ξέρω αν θα το ήθελα αυτό. Το magicasland ξεκίνησε για να γίνει ο μικρόκοσμος μου, ένας μικρόκοσμος που θα μπορούσα να γράφω ότι ήθελα αντί να πάω σε ένα βουνό και να αρχίσω να ουρλιάζω για να μη κρατάω μέσα μου τις σκέψεις μου.
Δεν υποστηρίζω σε καμμία περίπτωση την αυτολογοκρισία. Όμως ακόμα δεν ξέρω τι θα μου έκανε μεγαλύτερο κακό έξω από αυτόν εδώ τον μικρόκοσμο…
Το μόνο που ξέρω είναι πόσο ευαίσθητος μπορεί να γίνει…
16 σχόλια στο “Ευαίσθητοι μικρόκοσμοι και αυτολογοκρισία”
passer-by
Ακόμα και η πιο προσεγμένη περσονα δημιουργειται για να πει κάτι και θα το πει, εστω και κατα λάθος. Έχει τόση σημασία τελικά; Σε κανέναν δεν αρέσει να αποκαλύπτονται πράγματα που δεν ήθελε να πει πιο έξω, συμφωνώ. Ειδικά όταν γινεται κακοπροαιρετα.
Αλλά ποια η διαφορά απ’ όταν μαθαινονται επειδη τα λέμε σε φίλους και γνωστους κι επειδη διαβάζονται στο πρόσωπό μας;
magica
Χμμμ…
Δεν είχα δημιουργήσει κάποια περσόνα και ούτε θέλω να το κάνω. Φυσικά αυτό το γνωρίζουν μόνο όσοι με ξέρουν real life.
καταρχήν να κάνω ένα διαχωρισμό. Στο magicaland ότι βλέπεις παίρνεις
Πάμε παρακάτω τώρα.
Ουδεν κρυπτόν όταν γράφεται δημόσια…
Η μόνη διαφορά είναι ότι π.χ. δε θα επέλεγα να τα πω στον άντρα της γειτόνισσας της μάνας μου, που θα τύχει ο κολλητός του να διαβάζει blogs.
passer-by
Αν σας λένε στ’αλήθεια Μάτζικα, πάω πάσο…
Είναι άσχημο να μαθαίνουν κάποιοι αυτά που θα θέλαμε να τους κρύψουμε,αλλά αυτά που όντως δε θέλουμε να μάθουν δεν τα έχουμε πει πουθενά.
Μια λύση θα ήταν να μη γράφουμε πράγματα που δε θα υπογράφαμε με το ονοματεπώνυμό μας, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται.
magica
it’ok , απλά με τον όρο περσόνα συνήθως δεν εννοώ την ύπαρξη απλώς ενός nickname
Όσο για τα υπόλοιπα έχεις απόλυτο δίκιο. Ακριβώς αυτό ήθελα να δείξω με το συγκεκριμένο κείμενο.
nosyparker
Επίσης υπάρχει μια ακόμα παράμετρος. Όταν εγώ επιλέγω να δημοσιοποιώ τα προσωπικά μου με τη μορφή ημερολογίου, δεν ντρέπομαι για όσα γράφω - εννοείται. Δεν μπορώ να ξέρω σε ποιο κοινό απευθύνομαι όμως κι αν κατά λάθος πέσουν στα χέρια κάποιου που δεν έχει την ωριμότητα να κρίνει, τότε όλα πάνε κατά διαόλου. Κάποιος άλλος πχ μπορεί να γράφει ερωτικές ιστορίες (fiction) και να τα διαβάσει η θειά του και να νομίζει ότι ο ανηψούλης ζει έκλυτο βίο και δε συμμαζεύεται. Persona λέγεται τότε; Δε νομίζω!
Ή μπορεί εγώ (για παράδειγμα) να είμαι τύπος και υπογραμμός στη δουλειά μου, αλλά στην προσωπική μου ζωή να είμαι κομματάκι ασύδοτη. Ενδιαφέρει τον εργοδότη μου αυτό; Κανονικά δε θα ΄πρεπε, όμως όπως είπε κι η magica είναι μικρή η blogoσφαιρα κι ακόμα “μικρότερη” η ψυχή μερικών.
magica
Στην Ελλάδα είναι πολύ φρέσκο ακόμα το blogging. Στο εξωτερικό πολλές φορές οι εργοδότες ψάχνουν να βρουν τα blog των υποψηφιων ή των εν ενεργεία υπαλλήλων τους.
nosyparker
ΩΧ, μόνο αυτό μας έλειπε τώρα! :-/
Cristina
Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ζεστή σαν χάδι. Το χρυσαφί αστεράκι κοιμόταν στο μαξιλάρι της Χριστίνας του καλού καιρού. Εκείνη ανακάθισε στο κρεβάτι της και μια σκέψη άρχισε να στριφογυρνά στο μυαλό της, όπως στριφογυρνά το μαλλί της γριάς γύρω από το λεπτό ξυλάκι : « Αυτούς που αγαπάμε πρέπει να τους αφήνουμε ελεύθερους και να τους βοηθάμε να κάνουν αυτό που επιθυμούν ». Της φάνηκε δύσκολο της Χριστίνας να το δεχτεί στην αρχή. Και μόνο η σκέψη πως έπρεπε να αποχωριστεί το κατακόκκινο λουλουδάκι της τη στενοχωρούσε. Όμως το αγαπούσε τόσο αυτό το μονάκριβο, το πιο όμορφο, κατακόκκινο και τρυφερό λουλούδι του κόσμου… « Αφού το αγαπάω και το νοιάζομαι αληθινά », είπε στο τέλος, « πρέπει να το στείλω εκεί που θα είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Αν είναι αυτό ευτυχισμένο, τότε θα είμαι κι εγώ. Γιατί αληθινή αγάπη σημαίνει ελευθερία », είπε χαμογελώντας το Χριστινάκι και ένιωσε γαλήνη στην καρδιά της.
magica
“…άσε με ελεύθερο να σ’αγαπώ γιατί μόνο έτσι ανθίζει ο έρωτας…”
(κλεμμένο από μια άλλη ζωή, ίσως να το έχεις ακούσει κι εσύ…)
passer-by
Στους εργοδότες τα ‘χω πει και ευθέως αυτά που γράφω. Κόσμια, αλλά τους τα’χω πει. Με τις θειές θα ‘χουμε ένα πρόβλημα…ακριβώς γιατι δε γράφω αυτά που σκέφτηκαν!!
Gourouni
Πάω να κάνω post.. το..
“Θέλω αύξησηηηηηηηηηηηηηηηηηηη ρεεεεεεε”
Λες να το δει το αφεντικό μου;
)
Σε γενικές γραμμές νομίζω ότι από την στιγμή που είναι επιλογή μας η έκθεση των ιδεών και της προσωπικής μας ζωής σε ένα χώρο,γνωρίζουμε ότι η χρήση των στοιχείων αυτών μπορεί να είναι διαφορετική από τον σκοπό της δημιουργίας τους… (σαν manual είναι αυτό που έγραψα… πατήστε δεξί click και properties
passer-by
@Gourouni
Γραφ’ το το ποστ για την αυξηση και ασε τυχαια τη διευθυνση του μπλογκ πανω στον παγκο με την καφετιερα…
Cristina
Μη με παίρνεις άλλο στο τηλέφωνο, της είπε εκείνος σαν επισφράγισμα στην ιδανική σχέση τους… (ναι, το άκουσα, εκείνος δε συμφωνεί)
magica
Δελεαστικό ομολογώ…
Έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου μέχρι να μάθεις να διαχωρίζεις το ψέμμα με την αλήθεια…
Την ουσία από το όμορφα φτιαγμένο περιτύλιγμα…
τον εγωισμό από τον παραλογισμό…
κι άλλο τόσο δρόμο μέχρι να μάθεις να αγαπάς
(Οι 3-4 μόλις έγιναν 5-6)
Cristina
Ω ω λόγια μεγάλα, λόγια ωραία, η αλήθεια και το ψέμα… ω, αγάπη μου εσύ, μια φορά, θυμάμαι, μου μιλούσες, τώρα Σ Ι Ω Π Η. . . Εγώ τώρα μόνη μένω να σ’αγαπώ με αγκαλιά το πληκτρολόγιο… Ναι, το π λ η κ τ ρ ο λ ό γ ι ο,…, η προέκταση του εαυτού μου και του έρωτά μας. Αγάπη μου,…
magica
Να βάλω και μουσική να το διασκεδάσουμε;
Όχι Αρλέτα όμως, την εκτιμώ.
Αν προτιμάς μαλλιοτράβηγμα θα σε στεναχωρήσω, μας τελείωσε.
Άντε τώρα να κάνεις αγκαλίτσες με την Αγάπη σου κι άσε με εμένα στο πληκτρολόγιο μου να γνωρίζω την αλήθεια και το ψέμα.
Trackbacks
Link for trackback: