Στροβιλίζεσαι πάνω στις ρόδες που έχουν γίνει πλέον προέκταση του εαυτού σου. Ακους τη μουσική μέσα στην ψυχή σου και θέλεις να πετάξεις. Τεντώνεις το σώμα σου ψηλά, όσο μπορείς με τη βοήθεια των καλά γυμνασμένων χεριών σου. Ακολουθείς το ρυθμό της μουσικής και χορεύεις, χορεύεις ασταμάτητα, χορεύεις περισσότερο από τον καθένα, χορεύεις με το δικό σου τρόπο και τα μάτια σου μοιάζουν με δυο μικρές φωτιές.

Σε κοιτάζω και χαμογελάω, γιατί έχεις το ροκ μέσα σου, δικό σου. Και ξέρω πως καμμιά αναπηρική καρέκλα δε θα μπορέσει να στο κλέψει αυτό.

Σε κοιτάζω και ξέρω, πως η ανάπηρη ροκιά είναι περισσότερο δική μου παρά δική σου.

Κοιτάζω προσεκτικά τους θαμώνες του μαγαζιού, μα πουθενά δε διακρίνω περίεργες ματιές και βλέμματα οίκτου. Για άλλη μια φορά σκέφτομαι πως το ροκ δεν είναι απλά μουσική, μα τρόπος σκέψης, στάση ζωής που διαμορφώνει υπέροχους χαρακτήρες και προσωπικότητες.

Είμαι σπίτι μου πια, μα ξέρω πως εσύ χορεύεις ακόμα…

(Για το παλικάρι που χόρευε σήμερα στο dizzy)

Tags: ιστορίες, μουσική
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Γενικά