Σαν τις κυράδες του χωριού μιας άλλης εποχής, που φωνάζανε χαρούμενες η μία στην άλλη όταν συνδέθηκε το πρώτο ραδιόφωνο του χωριού με ηχείο στην πλατεία νιώθω. Κάπως έτσι έπρεπε να νιώθανε λογικά κι όταν συνδέθηκε η πρώτη τηλεφωνική γραμμή και μπορούσαν να επικοινωνούν μέσω συρμάτων.

Παιδάκι θυμάμαι που προσπαθούσαμε να βάλουμε όλοι τηλέφωνο σπίτια μας. Θα έπρεπε να είσαι πολύ τυχερός για να στο συνδέσουν σε λιγότερο από τρεις μήνες. Κάποιοι περίμεναν και περισσότερο ή έβαζαν μέσον για να επισπεύσουν τις διαδικασίες.

Τεχνολογική εξέλιξη. Και ανάπτυξη. Λέμε τώρα…

Θα χρειαστεί να περάσουν πολλά, πάρα πολλά χρόνια μέχρι να δούμε αυτόν τον έρμο τον εκσυγχρονισμό στην Ελλάδα. Θα περάσουν ακόμη περισσότερα μέχρι να πάψουμε να νιώθουμε σαν τα αποπαίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δε ζήτησα δα να μου συνδέσουν adsl στο χωράφι μου στην Χαλκιδική που απέχει μισό χιλιόμετρο από το κοντινότερο καλώδιο OTE. Σε σπίτι της Θεσσαλονίκης ζήτησα να μου το συνδέσουν, στο οποίο για να μην ξεχνιόμαστε, υπήρχε και παλαιότερα adsl σύνδεση.

Κι εκεί που συνδέθηκα όλο χαρά χθες το βράδυ, με περίμενε ένα δωράκι για να μου θυμήσει πως κάποιος εκει πάνω έχει πολύ άσχημο χιούμορ.

Έτσι λοιπόν, αντί να κάνω όλα όσα ήθελα, καθόμουν κι έψαχνα τι διάολο έγινε και ανατινάχτηκε το BlogSpace. Ευτυχώς μου είχαν στείλει και μερικά email κάποιοι φίλοι και είδα πως η ανατίναξη πραγματοποιήθηκε πριν μια βδομάδα. Το φόρουμ εξαφανισμένο, η αρχική σελίδα στα μαύρα της τα χάλια κι άντε να βρεις τι το προκάλεσε.

Τέσσερις μήνες απουσίας μου άντεξε το καημένο, στο τέλος την έπαθε την ζημιά. Ευτυχώς διέθετα ολικά backup από το καλοκαίρι και μπόρεσα να το επαναφέρω σχετικά γρήγορα.

Άντε τώρα να δω πόσο θα χρειαστεί μέχρι να επαναφέρω εμένα στους ρυθμούς μου.