Πριν κάποια χρόνια στο ορεινό Νυμφαίο, μας είχε έρθει μια νέα εθελόντρια. Όταν γυρίζαμε σπίτι καθόταν κι έπλεκε σκουφάκια. Εντάξει δεν ήταν ότι πιο συνηθισμένο, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Μια μέρα τη ρωτήσαμε για ποιον πλέκει τα σκουφάκια και μας απάντησε ότι τα φτιάχνει για τα παιδάκια στην Αφρική.

Κοιταχτήκαμε οι υπόλοιποι μεταξύ μας και ακούστηκε αυθορμήτως μια φωνή να λέει:

“Καλά και γιατί δε τα στέλνεις στα παιδάκια της Αλβανίας που έχει και περισσότερο κρύο για να πιάσουν τόπο;”

Είναι που καμιά φορά πολεμάμε για ιδανικά και αξίες αλλά δε δίνουμε σημασία στο πρόβλημα του διπλανού μας.

Tags: σκέψεις
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου