Λέξεις

Κι ύστερα είναι, ξέρεις
σαν εκείνες τις νύχτες
που μια μορφή κυριεύει το όνειρο σου
και ξυπνάς αναστατωμένος
όχι φοβισμένος, ούτε ερεθισμένος
απλα αναστατωμένος, συγκλονισμένος
και ο χώρος γύρω σου έχει πάψει να υφίσταται
μόνο εκείνο το γνώριμο ζεστό βάρος
που κοιμάται κουλουριασμένο στα πόδια σου
προσπαθεί να σου δείξει τις συντεταγμένες
μα εσύ είσαι ακόμα βυθισμένος, χαμένος
με τη στυφή γεύση του τσιγάρου στο στόμα
και τη σκέψη που αδυνατεί να κυλήσει
κάτι τέτοιες στιγμές ο χρόνος παύει να ισχύει
κι όταν ο δείκτης ξαναρχίσει τις βόλτες του
δε θυμάσαι τι ακριβώς αναστάτωσε τα όνειρα σου
ούτε το πρόσωπο του θυμάσαι
μόνο η στυφή γεύση του τσιγάρου έχει μείνει
και η σκέψη σου απροσδόκητα πλημμυρισμένη από εκείνον

Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 6.11.2009 | Κατηγορία: Εκ του προχείρου 1 Comment »

Ένα σχόλιο στο “Λέξεις”

Trackbacks

Link for trackback:

Αφήστε ένα σχόλιο