Έψαχνα το χρώμα της σιωπής πριν λίγα λεπτά. Λένε πως η σιωπή μοιάζει με χρυσάφι κάποιες στιγμές. Κάποιες άλλες πάλι, μοιάζει με θάνατο. Είναι βαθιά και σκοτεινή.

Μα η δική μου σιωπή, είναι λευκή. Σαν το χιόνι. Μοιάζει με μια απέραντη λευκή βουνοπλαγιά. Λευκή σαν την επιφάνεια που γράφω τώρα.

Κι είναι τόσα τα χρώματα που κρύβει από κάτω.  Χρώματα που θέλουν να ξεπηδήσουν και να πλημμυρίσουν κάθε γωνιά, χρώματα που θέλουν να φτιάξουν λουλούδια, πουλιά, πεταλούδες και ουράνια τόξα.

Κάποτε η σιωπή  μου ήταν πολύχρωμη. Την μοιράστηκα μαζί σου χιλιάδες φορές.

Τώρα την κάλυψα με λευκό.

Για να μη φοβάσαι…

Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου