Και χαθήκαμε, και αλλάξαμε…

Γιατί ξέρεις έτσι είναι η ζωή, διαμορφώνεσαι στο πέρασμα της.

Κατέβηκα χθες στην πλατεία να ακούσω το Ρασούλη με με μια παρέα. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος μας χάρισε μια όμορφη βραδιά. Φυσικά την παράσταση έκλεβε ένας πιτσιρίκος κιθαρωδός εκ του προχείρου που τριγυρνούσε ανενόχλητος στη σκηνή με μια πλαστική κιθάρα ροκάροντας.

Έρχονται εκλογές που λέτε οπότε ο Δήμαρχος αποφάσισε φέτος να οργανώσει διάφορα events στις πλατείες της περιοχής ώστε να μπορεί να ρίχνει κι ένα χορό με την Πατουλίδου. Από του χρόνου ξέρετε εσείς, κομμένα αυτά, στις επόμενες εκλογές πάλι.

Όπως παρακολουθούσα λοιπόν τη συναυλία είδα με την άκρη του ματιού μου μια γνώριμη φυσιογνωμία, στην αρχή δεν ήμουν και πολύ σίγουρη είναι η αλήθεια αλλά μετά θυμήθηκα ένα χάραμα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δυο καφέδες σε πλαστικά ποτηράκια κι εμάς να περιμένουμε την ανατολή, για εκείνην είχαμε συναντηθεί άλλωστε. Ο κόσμος τελικά είναι πολύ μικρός, μου είπε πως έχει και Blog πλέον οπότε ίσως τον συναντήσω ξανά κάπου παρακάτω.

Τον άφησα στην ησυχία του λοιπόν να κάνει τη δουλειά του και έκανα ένα πέρασμα από ένα μπαράκι στην πλατεία μήπως συναντήσω τον ιδιοκτήτη και παιδικό μου φίλο. Όπως ξεκίνησα να γράφω, με το πέρασμα του χρόνου χάνεσαι με τους ανθρώπους που μοιραζόσουν τα πάντα. Έτσι χαθήκαμε και με την παρέα του σχολείου, ο καθένας πήρε το δρόμο του, άλλοι για σπουδές, άλλοι για δουλειές, άλλοι παντρεύτηκαν…

Ήταν εκεί λοιπόν, μαζί του ήταν κι ένας ακόμα που είχα να τον δω περισσότερα χρόνια, αγκαλιές, φιλιά και όλα τα σχετικά ανταλλάχτηκαν όπως είναι φυσικό. Ερωτήσεις, απαντήσεις, υποσχέσεις να μη ξαναχαθούμε, ραντεβού για συνάντηση με όλη την παρέα μαζί κλπ κλπ κλπ.

Ήταν και 3 πιτσιρίκες εκεί που προσπαθούσαν να κάνουν παιχνίδι και με κοιτούσαν παράξενα για την οικειότητα που είχα με τους δυο άντρες. Άντε τώρα να καταλάβουν πως διάολο εγώ που ξεφύτρωσα από το πουθενά μπορούσα να ανταλλάσω αγκαλιές και τρυφερότητα με τους 2 άντρες.

Άντε να μπορέσει να χωρέσει το μυαλουδάκι τους πως είναι δυνατόν να προσέχουν εμένα περισσότερο από εκείνες που περάσαν 45 ώρες στον καθρέφτη, εκείνες που διάλεξαν τα καλύτερα και εντυπωσιακότερα ρουχαλάκια τους και που στο κάτω κάτω έμοιαζαν με ανθισμένα μπουμπουκάκια ωσάν πιπινάκια που ήταν. Εγώ πάντως για να λέμε την αλήθεια ψήφισα την μελαχρινή, κλάσεις ανώτερη από τις άλλες δύο, άντε να δούμε ποιος θα την κερδίσει στο τέλος.

Κι ίσως για κάποιους να ακουστεί παράξενο μα είναι κάποια άτομα που περνάν από τη ζωή σου που τα νιώθεις αδέρφια, που κανένα χάδι και φιλί δε θα μπορούσε να θεωρηθεί πονηρό. Άτομα που έχεις ζήσει μαζί τους όλη σου την εφηβεία, τις σχολικές εκδρομές, τις πρώτες εξόδους. Αυτά τα άτομα λοιπόν μπορείς να τα αγκαλιάζεις και να τα φιλάς και να τους δίνεις όλη σου την αγάπη και ποτέ να μην παρεξηγηθείς. Διότι είναι άλλα τα δεσμά που σας ενώνουν.

Ανταλλάξαμε λοιπόν στα γρήγορα πληροφορίες για τα ίχνη των υπολοίπων της παρέας, ήμασταν και πολλά άτομα πανάθεμα μας, και μετά τους είπα ότι θα γυρίσω στη συναυλία.

Και τότε ξαφνικά άκουσα τη φράση “Μα καλά αυτά τα κομμουνιστικά θα πας να ακούσεις;” και τότε ξαφνικά κατάλαβα πως όσο κι αν αγαπάς κάποια άτομα ποτέ δε θα ξαναδέσεις μαζί τους. Γιατί αλλάζεις με το πέρασμα του χρόνου, τραβάς το δρόμο σου, αποκτάς την προσωπικότητα σου που ίσως είναι τελείως διαφορετική από των υπολοίπων. Νιώθεις τη διαφορά έντονη και η μουσική για μένα είναι βασικός γνώμονας. Ορίζει παρέες καλώς ή κακώς.

Όπως κι εγώ δεν άντεχα τα ελληνάδικα όση ώρα ήμουν στο μπαράκι έτσι κι αυτοί δε θα μπορούσαν να αντέξουν τα έντεχνα και τα rock μου. Γιατί είμαστε διαφορετικοί πλέον…

Δε γνωρίζω τα trendy ονόματα που παίζουν στα σκυλάδικα και ούτε έχω πατήσει το πόδι μου σε κανέναν από δαύτα, μα και εκείνοι δε θα ταξίδευαν ποτέ στον Πλαταμώνα για να τραγουδήσουν στην Πανσέληνο το βράδυ με κιθάρες…

Tags: παρέες, ιστορίες, personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου