που δεν τις αντέχεις.

Από την πρώτη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου.

Όλα μοιάζουν να κινούνται απίστευτα αργά και αδιάφορα.

Ακόμα κι αυτή η σόμπα που αρνείται να ανάψει και απαιτεί να ασχοληθείς μαζί της, σου σπάει τα νεύρα.

Είναι κάτι Κυριακές, που βρίσκεις κατά τύχη ένα ξεχασμένο πενηντάευρω μέσα σ’ ένα τσίγκινο γλαστράκι στο γραφείο σου. Κι ενώ το πορτοφόλι σου ήταν άδειο και βαριόσουν να πας στην τράπεζα για ανάληψη, απλώς ψιθυρίζεις αδιάφορα ότι δε θα χρειαστεί να πας μέχρι την τράπεζα.

Είναι κάτι Κυριακές που δεν τις αντέχεις.

Που αυτή η απόλυτη ησυχία τους, κάνει θόρυβο πολλών ντεσιμπέλ. Κι όταν σπάει η ησυχία από τον πλανώδιο πωλητή που φωνάζει από το μεγάφωνο με μια εκνευριστική φωνή “άντε πατάτες, πατάτες, πατάτες με το τσουβάλι φασόλια” σε πιάνει σπαστικό γέλιο από τα νεύρα σου.

Είναι κάτι Κυριακές που τις μισείς…

Γιατί η συννεφιά τους, φέρνει στο μυαλό σου άλλες Κυριακές που αγαπούσες.

Tags: personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου